செல்போன்கள் அறிமுகமாகாத, லேண்ட்லைன் போன்கள் கூட அரிதாக இருந்த காலம் அது. செய்திகளைப் பரிமாறிக் கொள்ள கடிதங்களும், வாய்வார்த்தைகளும் மட்டுமே இருந்தன. மின்சாரம் என்பது ஒரு ஆடம்பரம்; அனேக வீடுகளில் மண்ணெண்ணெய் விளக்குதான் (குப்பி லாம்பு) ராஜா.
அப்படிப்பட்ட ஒரு கிராமத்தில், ஓடுகள் வேய்ந்த ஒரு சிறிய வீட்டில் வசித்து வந்தார்கள் ஜலீல் காக்காவும், சஃபியா உம்மாவும். திருமணமாகி சில வருடங்கள் ஓடியிருந்தன.
ஜலீல் டவுனில் ஒரு சிறிய ஜவுளிக்கடையில் வேலை செய்து வந்தார். தினமும் காலையில் சுபஹ் தொழுகைக்குப் பள்ளிவாசலில் இருந்து வரும் சத்தம் கேட்டதும் எழுந்துவிடுவார். அவர் வருவதற்குள், சஃபியா கிணற்றடியில் முகம் கழுவி, தேங்காய் திருவி, விறகு அடுப்பில் தேநீர் போட்டுக் கொண்டிருப்பார்.
பீங்கான் கோப்பையில் (Ceramic Cup) நுரை தள்ளும் டீயை சஃபியா நீட்டுவதும், அதை வாங்கும் போது ஜலீல் இன் கண்கள் சஃபியாவை ஒரு வினாடி சந்திப்பதும் தான் அன்றைய நாளுக்கான அன்பின் அச்சாரமாக இருக்கும்.
அந்த மழை நாள்
அது ஒரு பெரும் மழைக்காலம். காலையிலேயே வானம் கறுத்துக் கொண்டு நின்றது. ஜலீல் தனது கருப்பு நிற ‘லுமாலா’ (Lumala) சைக்கிளைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார். இலங்கையின் கிராமத்துச் சாலைகளுக்கு லுமாலா சைக்கிள் தான் உற்ற தோழன்.
“வானம் இருட்டிட்டே போகுது… மழை பிடிக்கும் போல… கெதியா (சீக்கிரம்) வந்துடுங்க,” என்று வாசலில் நின்றபடி சஃபியா சொன்னார்.
“இன்ஷா அல்லாஹ்… கெதியா வாறன். வரும்போது பிள்ளைகளுக்கு பிஸ்கட் வாங்கி வரட்டா?” என்று கேட்டார் ஜலீல்.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். நீங்க தொப்பலாகாம பத்திரமா வந்தா போதும்,” என்றார் சஃபியா. அன்றைய காலத்து இலங்கை பெண்களின் பாசம் பெரும்பாலும் இப்படி “சாப்பாட்டிலும்”, “பாதுகாப்பிலும்” தான் வெளிப்படும்.
காத்திருப்பு
மாலை மக்ரிப் நேரம் கடந்தது. ஊரே இருளில் மூழ்கியது. மழை சடசடவெனக் கூரை ஓடுகளில் தாளம் போடத் தொடங்கியது. மின்சாரம் இல்லாததால், சஃபியா ஒரு பழைய ‘சிம்னி லாம்பை’ (Chimney Lamp) ஏற்றி வைத்துவிட்டு, வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
செல்போன் இல்லாத காலம். கணவன் எங்கே இருக்கிறார், எப்போது வருவார் என்று அறிய வழியில்லை. ஒவ்வொரு முறை தெருவில் சைக்கிள் பெல் சத்தம் கேட்கும் போதும், “அவரா இருக்குமோ?” என்று சஃபியா எட்டிப் பார்ப்பார். அது பக்கத்து வீட்டு ரியாஸ் நானாவாகவோ அல்லது மீன் வியாபாரியாகவோ இருக்கும்.
மணி 8-ஐத் தாண்டியது. பயம் சஃபியாவின் மனதை அரித்தது. “யா அல்லாஹ்… அவருக்கு எந்த ஆபத்தும் வரக்கூடாது,” என்று பிரார்த்தனை செய்தபடியே இருந்தார்.
வருகை
இரவு 9 மணி. மழையின் இரைச்சலையும் மீறி, வாசலில் லுமாலா சைக்கிளின் ஸ்டாண்ட் போடும் சத்தம் கேட்டது. சஃபியா அவசரமாக ஓடிச் சென்று கதவைத் திறந்தார்.
ஜலீல் தொப்பலாக நனைந்திருந்தார். தலையில் இருந்த தொப்பி ஈரமாகி ஒட்டியிருந்தது. கையில் ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் பையை நெஞ்சோடு அணைத்துப் பிடித்திருந்தார், அது மழையில் நனையாமல் இருக்க.
சஃபியா ஓடிச் சென்று ஒரு துண்டை எடுத்துக் கொடுத்தார். “ஏன் இவ்வளவு நேரம்? நான் எவ்ளோ பயந்துட்டேன் தெரியுமா?” என்ற குரலில் நடுக்கம் இருந்தது.
ஜலீல் சிரித்துக்கொண்டே தலையைத் துவட்டினார். “மழை விடவே இல்ல சஃபியா. பஸ் ஸ்டாண்ட் கடையில ஒதுங்கி நின்னுட்டு, மழை குறைஞ்சதும் வாறன்,” என்றார்.
பிறகு, தான் பத்திரமாகப் பாதுகாத்து வைத்திருந்த அந்தப் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய பொட்டலத்தை எடுத்தார். அது எண்ணெய்த் தாளில் (Oil paper) சுற்றப்பட்ட ‘மஸ்கட்’ (Muscat).
“டவுன்ல இருக்கும்போது மழை பெய்ஞ்சா உனக்கு இனிப்பு சாப்பிட பிடிக்குமேன்னு நினச்சன். கடைல சூடா மஸ்கட் போட்டாங்க. உனக்கு வாங்கிட்டு வந்தன்,” என்றார்.
இலங்கையில் இது போன்ற சிறிய தின்பண்டங்கள் தான் அன்பின் மொழி. சஃபியாவின் முகத்தில் நிம்மதியும், வெட்கமும் கலந்த புன்னகை.
“மழையில நனைஞ்சுகிட்டு இது வேற தேவையா?” என்று செல்லமாகக் கோபித்துக் கொண்டே, அந்த மஸ்கட் துண்டை வாங்கினார்.
முடிவுரை
மின்சாரம் இல்லாத அந்த வீட்டில், சிம்னி விளக்கின் மங்கலான ஒளியில், அந்த மஸ்கட் துண்டு தேனை விட இனித்தது. தொழில்நுட்பம் இல்லாத அந்த நாட்களில், ‘கணவன் பத்திரமாக வீடு திரும்புவது’ என்பதே மிகப்பெரிய பரிசாக இருந்தது.
இன்றைய நவீன காலத்தில், கணவன்-மனைவி உறவில் இருக்க வேண்டிய முக்கியமான உளவியல் அம்சம் ‘உணர்ச்சிகரமான பிணைப்பு’ (Emotional Connection). ஆடம்பரங்களை விட, ‘நான் உனக்காக இருக்கிறேன்’ என்ற நம்பிக்கையும், ஒருவருக்கொருவர் செலவிடும் நேரமும் தான் உறவை வலுப்படுத்தும் என்பதை இந்த எளிய வாழ்க்கை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
அல்ஹம்துலில்லாஹ்… ஆடம்பரம் இல்லாத, அன்பான வாழ்க்கை!
🧠 உளவியல் பார்வை (Psychologist’s Insight)
இந்த எளிய கதையிலிருந்து இன்றைய நவீன தம்பதியினர் (Modern Couples) கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய உளவியல் பாடம் என்ன?
இன்று நம்மிடம் ‘வீடியோ கால்’ உள்ளது, ‘லொகேஷன் ஷேரிங்’ உள்ளது. ஆனால், ஜலீல் – சஃபியாவிடம் இருந்த அந்த நெருக்கம் (Intimacy) இருக்கிறதா?
- நிச்சயமற்ற தன்மையின் அழகு (Embracing Uncertainty): அன்று சஃபியாவுக்கு ஜலீல் எங்கே இருக்கிறார் என்று தெரியாது. ஆனால், “அவர் எனக்காக வருவார்” என்ற ஆழமான நம்பிக்கை (Deep Trust) இருந்தது. இன்று, ‘வாட்ஸ்அப்பில் ஏன் இன்னும் ப்ளூ டிக் விழவில்லை?’ என்று கண்காணிப்பதிலேயே (Surveillance) நமது பாதி அன்பு காணாமல் போகிறது. நம்பிக்கை என்பது லொகேஷனைப் பார்ப்பதில் இல்லை; லொகேஷன் தெரியாத போதும் நிம்மதியாக இருப்பதில் உள்ளது.
- கவனத்தின் வலிமை (Power of Attention): ஜலீல் நனைந்து கொண்டே வந்தார். ஆனால் அவர் மனம் முழுக்க, “என் மனைவிக்கு மழைக்காலத்தில் இனிப்பு பிடிக்கும்” என்ற நினைப்பு இருந்தது. இதைத்தான் உளவியலில் “Love Maps” என்கிறோம். உங்கள் துணையின் சின்ன சின்ன ஆசைகளை, இக்கட்டான சூழலிலும் நினைவில் கொள்வதுதான் உண்மையான காதல்.
- இருத்தலின் முக்கியத்துவம் (Presence over Presents): ஜலீல் பெரிய வைர மோதிரம் வாங்கவில்லை. ஒரு சிறிய மஸ்கட் துண்டுதான். ஆனால், அவர் மழையில் நனைந்து வீடு வந்து சேர்ந்த அந்தத் தருணம், சஃபியாவுக்கு உலகத்தையே பரிசளித்தது போல இருந்தது. இன்று நாம் விலையுயர்ந்த பரிசுகளைக் கொடுக்கிறோம், ஆனால் ஒருவரையொருவர் கண்களைப் பார்த்துப் பேச நேரம் ஒதுக்குவதில்லை.
💡 உளவியல் ஆலோசனை (Counseling Tip): உங்கள் துணையுடன் இருக்கும்போது, ‘டிஜிட்டல் உலகத்தை’ அணைத்துவிட்டு, ‘நிஜ உலகத்தை’ ஆன் செய்யுங்கள். 24 மணிநேரமும் தொடர்பில் (Connected) இருப்பது முக்கியமல்ல; நீங்கள் சேரும் அந்தச் சில மணிநேரங்கள் எவ்வளவு உணர்வுப்பூர்வமாக (Emotionally Available) இருக்கிறீர்கள் என்பதே முக்கியம்.
