மௌனத்தின் மொழியும் மனங்களின் சங்கமமும்: ஒரு உளவியல் பார்வை

முன்னுரை

அன்பார்ந்த வாசகர்களே, உங்கள் அனைவரையும் இந்த அழகான உரையாடல் வழியாகச் சந்திப்பதில் ஒரு மனநல ஆலோசகராக நான் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். நாம் வாழும் இந்த வேகமான உலகில், நாம் பலவற்றைச் சத்தமாகப் பேசுகிறோம். அலைபேசி அழைப்புகள், குறுஞ்செய்திகள், சமூக ஊடகப் பதிவுகள் என நம்மைச் சுற்றி எப்போதும் ஒரு சத்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால், இரண்டு நபர்களுக்கு இடையே, குறிப்பாகத் தம்பதியர் அல்லது நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு இடையே நிலவும் ‘மௌனம்’ பல நேரங்களில் ஆயிரக்கணக்கான வார்த்தைகளை விட அதிக வலிமை கொண்டதாக இருக்கிறது.

உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், மௌனம் என்பது வெறும் பேச்சின்மை அல்ல; அது ஒரு தீவிரமான தகவல் தொடர்பு ஊடகம். சில நேரங்களில் அந்த மௌனம் அன்பைப் பொழியும் மேகமாக இருக்கிறது, சில நேரங்களில் அது தீர்க்கப்படாத கோபத்தின் அடையாளமாக, ஒரு பெரிய சுவராக உருவெடுக்கிறது. “அவர் ஏன் என்னிடம் பேசுவதில்லை?”, “அவள் ஏன் அமைதியாக இருக்கிறாள்?” என்ற கேள்விகள் பலருடைய இரவு உறக்கத்தைக் கலைக்கின்றன. இன்று நாம் இந்த மௌனத்தின் பின்னால் இருக்கும் உளவியல் உண்மைகளையும், அந்த மௌன மொழியைப் புரிந்து கொண்டு உறவுகளை எப்படி மேம்படுத்தலாம் என்பதையும் பற்றி மிக நெருக்கமாக, ஒரு நண்பராக விவாதிக்கப் போகிறோம்.

மௌனம் எதைப் பேசுகிறது? – உளவியல் பின்னணி

ஒரு மனநல ஆலோசகராக எனது அறையில் அமர்ந்து பல தம்பதியரின் கதைகளைக் கேட்கும்போது, நான் கவனிக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் உண்டு. சண்டையிடும் தம்பதியரை விட, ஒருவருக்கொருவர் பேசாமல் மௌனமாக இருக்கும் தம்பதியரிடையே இருக்கும் விரிசல் ஆழமானது. உளவியலில் இதனை ‘Stonewalling’ அல்லது ‘Silent Treatment’ என்று அழைப்போம். ஆனால், எல்லா மௌனங்களும் எதிர்மறையானவை அல்ல.

மனித மனம் ஏன் மௌனத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது என்பதற்குப் பின்னால் சில முக்கியக் காரணங்கள் உள்ளன:

முதலாவதாக, உணர்ச்சிகளைக் கையாளத் தெரியாமை. ஒரு நபர் மிகுந்த கோபத்திலோ அல்லது மன அழுத்தத்திலோ இருக்கும்போது, அவருடைய மூளையின் ‘அமிக்டலா’ (Amygdala) பகுதி தூண்டப்படுகிறது. இது ‘போராடு அல்லது ஓடிவிடு’ (Fight or Flight) என்ற நிலையை உருவாக்குகிறது. சிலருக்கு வார்த்தைகள் வராமல் போவதற்கு இதுவே காரணம். அவர்கள் அந்தச் சூழலில் இருந்து தப்பிக்க மௌனத்தை ஒரு கவசமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

இரண்டாவதாக, பயம். “நான் எதையாவது சொல்லி அது இன்னும் பெரிய பிரச்சினையாகிவிடுமோ?” என்ற பயம் பலரை மௌனமாக இருக்க வைக்கிறது. இது பெரும்பாலும் சிறுவயதில் கடுமையான வளர்ப்பு முறையைக் கொண்டவர்களிடம் காணப்படும் ஒரு தற்காப்பு முறையாகும்.

உதாரணக் கதை: ரவியும் கவிதாவும்

ரவி ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர், கவிதா ஒரு ஆசிரியை. ரவி அலுவலகத்தில் வேலைப்பளு அதிகமாக இருக்கும் நாட்களில் வீட்டிற்கு வந்து யாரிடமும் பேசாமல் அமைதியாகத் தொலைக்காட்சிப் பார்ப்பார். கவிதாவுக்கு இது மிகுந்த எரிச்சலைத் தரும். “நான் நாள் முழுவதும் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன், நீங்கள் என்னைத் தவிக்கவிடுகிறீர்கள்” என்று கவிதா சண்டையிடுவார். ஆனால் ரவி இன்னும் மௌனமாகிவிடுவார்.

இங்கே என்ன நடக்கிறது? ரவியைப் பொறுத்தவரை மௌனம் என்பது ஒரு ‘ஓய்வு’. கவிதாவைப் பொறுத்தவரை மௌனம் என்பது ஒரு ‘புறக்கணிப்பு’. ஒரே மௌனம், ஆனால் இரண்டு விதமான புரிதல்கள். இங்கே மௌனம் ஒரு மொழியாகச் சரியாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை. ரவி தனது மௌனத்தின் காரணத்தைச் சொல்லியிருந்தால், கவிதாவுக்கு அந்த வலி இருந்திருக்காது. நாம் நமது மௌனத்திற்கு ஒரு அர்த்தம் கொடுக்கத் தவறும்போது, மற்றவர்கள் அதற்கு அவர்களுக்குப் பிடித்தமான (பெரும்பாலும் தவறான) ஒரு அர்த்தத்தைக் கொடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

அறிவியல் ரீதியான பார்வை: மூளையும் மௌனமும்

நமது மூளை சமூகத் தொடர்புகளை மிக முக்கியமாகப் கருதுகிறது. நாம் நேசிப்பவர்களால் புறக்கணிக்கப்படும்போது அல்லது அவர்கள் நம்மிடம் மௌனமாக இருக்கும்போது, மூளையில் உடல் ரீதியான வலியை உணரும் ‘Anterior Cingulate Cortex’ என்ற பகுதி தூண்டப்படுகிறது. அதாவது, ஒருவரை வார்த்தைகளால் திட்டுவதை விட, அவர்களைப் பேசாமல் புறக்கணிப்பது அவர்களுக்கு அதிகப்படியான மனவலியைத் தரும் என்பதை அறிவியல் நிரூபிக்கிறது.

“மௌனம் சில நேரங்களில் மருந்தாக இருக்கலாம், ஆனால் பல நேரங்களில் அது ஒரு கூர்மையான ஆயுதமாக மாறிவிடுகிறது.”

உறவுகளில் ‘பாதுகாப்பான பிணைப்பு’ (Secure Attachment) இல்லாதபோது, மௌனம் ஒரு தண்டனையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதை நாம் ‘Passive-Aggressive’ நடத்தை என்று கூறுகிறோம். நேரிடையாகக் கோபத்தைக் காட்ட தைரியம் இல்லாதவர்கள் அல்லது மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்த நினைப்பவர்கள் மௌனத்தைப் பயன்படுத்துவார்கள். இது உறவின் அடித்தளத்தையே சிதைத்துவிடும்.

மௌனத்தின் வகைகள்: எது ஆரோக்கியமானது?

நாம் மௌனத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, அதில் உள்ள இரண்டு முக்கிய வகைகளைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இது உங்கள் உறவில் இருக்கும் மௌனம் எத்தகையது என்பதை அறிய உதவும்.

1. ஆரோக்கியமான மௌனம் (Comfortable Silence)

இரண்டு பேர் ஒரு அறையில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். இருவரும் ஆளுக்கொரு புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் அல்லது ஜன்னல் வழியாக மழையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இடையில் பேச்சுகள் இல்லை, ஆனால் அங்கே ஒரு அமைதி இருக்கிறது. ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வு இருக்கிறது. இதுதான் ஆரோக்கியமான மௌனம். இங்கே வார்த்தைகள் தேவையில்லை, ஒருவருடைய இருப்பு (Presence) மட்டுமே போதுமானதாக இருக்கும். இது ஆழ்ந்த அன்பின் அடையாளம்.

2. நச்சுத்தன்மையான மௌனம் (Toxic Silence)

ஒரு சண்டைக்குப் பிறகு, ஒருவரைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்பதற்காகப் பேசாமல் இருப்பது. அவர் கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லாமல் தவிர்ப்பது, அவர் அறையில் இல்லாதது போல் நடப்பது. இது நச்சுத்தன்மையானது. இது ஒரு வகையான மன ரீதியான வன்முறை (Emotional Abuse). இது மற்றவரின் சுயமரியாதையை (Self-esteem) மெல்ல மெல்ல அழிக்கும்.

பிணைப்பு முறைகளும் மௌனமும் (Attachment Styles)

நாம் ஏன் மௌனமாக இருக்கிறோம் என்பது நமது குழந்தைப் பருவத்தோடு நெருங்கிய தொடர்புடையது. உளவியலில் ‘அட்டாச்மென்ட் தியரி’ (Attachment Theory) என்று ஒன்று உண்டு.

தவிர்க்கும் குணம் கொண்டவர்கள் (Avoidant Attachment): இவர்கள் சிறுவயதில் தங்கள் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தியபோது, பெற்றோர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கலாம். அதனால், ஏதேனும் ஒரு சிக்கல் வரும்போது இவர்கள் அப்படியே தங்களுக்குள் சுருங்கிக் கொள்வார்கள் (Withdrawal). இவர்களுக்கு மௌனம் ஒரு பாதுகாப்பு அரண்.

பதட்டமான குணம் கொண்டவர்கள் (Anxious Attachment): இவர்கள் மற்றவர் மௌனமாக இருந்தால் பதட்டமடைவார்கள். “நான் என்ன தப்பு செய்தேன்?”, “அவர் என்னை விட்டுப் போய்விடுவாரோ?” என்ற அச்சம் இவர்களுக்கு ஏற்படும். இவர்கள் மௌனத்தை உடைக்கத் துடிப்பார்கள்.

இப்போது யோசித்துப் பாருங்கள், ஒரு ‘தவிர்க்கும் குணம்’ கொண்ட கணவனும், ஒரு ‘பதட்டமான குணம்’ கொண்ட மனைவியும் இணையும்போது என்ன ஆகும்? கணவன் அமைதியாக இருக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் மனைவிக்கு அது நரகமாகத் தெரியும். இது ஒரு முடிவில்லாத சுழற்சி.

நடைமுறைத் தீர்வுகள்: மௌனத்தை உரையாடலாக மாற்றுவது எப்படி?

ஒரு ஆலோசகராக, நான் உங்களுக்குச் சில எளிய ஆனால் வலிமையான பயிற்சிகளைப் பரிந்துரைக்கிறேன். இவை உங்கள் உறவில் இருக்கும் மௌனத் திரையைக் கிழித்து, ஆரோக்கியமான பாலத்தை அமைக்கும்.

1. ‘நேரம் ஒதுக்குதல்’ (The 20-Minute Rule)

உங்களுக்குள் ஒரு வாக்குவாதம் ஏற்படும்போது, வார்த்தைகள் தடிக்கத் தொடங்கினால், அங்கிருந்து விலகிச் செல்வது தவறு இல்லை. ஆனால், “எனக்கு இப்போது கொஞ்சம் அமைதி தேவைப்படுகிறது. நாம் இன்னும் 20 நிமிடம் கழித்துப் பேசலாமா?” என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்லுங்கள். இது மற்றவருக்கு ஒரு பாதுகாப்பைத் தரும். நீங்கள் அவர்களைப் புறக்கணிக்கவில்லை, மாறாக உங்களை நீங்களே அமைதிப்படுத்திக் கொள்கிறீர்கள் என்பதை அவர்கள் உணர்வார்கள்.

2. ‘நான்’ வாக்கியங்களைப் பயன்படுத்துங்கள் (Use ‘I’ Statements)

“நீ ஏன் எப்போதும் இப்படி மௌனமாக இருக்கிறாய்?” என்று மற்றவரைக் குற்றம் சாட்டுவதற்குப் பதிலாக (You-statement), “நீ பேசாமல் இருக்கும்போது நான் மிகவும் தனிமையாக உணர்கிறேன், அது எனக்கு வருத்தத்தைத் தருகிறது” என்று உங்கள் உணர்வைச் சொல்லுங்கள் (I-statement). இது மற்றவரைத் தற்காப்பு நிலைக்கு (Defensive mode) கொண்டு செல்லாமல், உங்கள் வலியைப் புரிய வைக்கும்.

3. மௌனத்தின் அர்த்தத்தைக் கேளுங்கள்

உங்கள் துணையோ அல்லது நண்பரோ அமைதியாக இருக்கும்போது, “உன் மௌனம் எதைச் சொல்கிறது? உனக்கு ஓய்வு தேவையா அல்லது நான் ஏதாவது செய்து உன்னை வருத்தப்பட வைத்தேனா?” என்று மென்மையாகக் கேளுங்கள். அனுமானங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு நேரிடையாகக் கேட்பது பல குழப்பங்களைத் தீர்க்கும்.

உதாரணக் கதை: ஆனந்தும் மீராவும்

ஆனந்த் எப்போதுமே எதையாவது யோசித்துக் கொண்டிருப்பார். மீராவுக்கு அவர் தன்னைக் கவனிப்பதில்லை என்ற வருத்தம். ஒருமுறை ஆலோசனையின் போது, ஆனந்திடம் ஒரு சிறிய பயிற்சியைச் செய்யச் சொன்னேன். அவர் அமைதியாக இருக்க விரும்பும் போதெல்லாம், மீராவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, “மீரா, நான் இப்போது கொஞ்சம் என் உலகத்திற்குள் செல்ல வேண்டும், ஆனால் நான் உன் அருகில்தான் இருக்கிறேன்” என்று சொல்லச் சொன்னேன்.

இந்த ஒரு சிறிய வாக்கியம் மீராவின் பதட்டத்தைக் குறைத்தது. மௌனம் அங்கே துண்டிப்பாக மாறாமல், ஒரு மென்மையான இடைவெளியாக மாறியது. அன்பார்ந்தவர்களே, நாமும் நம் வாழ்வில் இத்தகைய சிறிய மாற்றங்களைச் செய்யலாமே!

உணர்ச்சி மேலாண்மை மற்றும் சுய விழிப்புணர்வு

நாம் ஏன் மௌனமாகிறோம் என்பதை முதலில் நாம் உணர வேண்டும். அடுத்த முறை நீங்கள் மௌனமாக இருக்கும்போது உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: “நான் இப்போது ஏன் பேசாமல் இருக்கிறேன்? நான் தண்டிக்கிறேனா? அல்லது நான் காயப்பட்டிருக்கிறேனா?”.

உங்களை நீங்களே ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வதுதான் சிறந்த மனநலத்தின் தொடக்கம். தினமும் ஒரு 10 நிமிடம் ‘Mindfulness’ (மன விழிப்புணர்வு) பயிற்சி செய்யுங்கள். உங்கள் சுவாசத்தைக் கவனிப்பது போல, உங்கள் எண்ணங்களையும் கவனியுங்கள். உங்கள் மௌனம் உங்களுக்குள் இருக்கும் பயத்தின் வெளிப்பாடா என்பதை ஆராயுங்கள்.

எப்போது ஒரு நிபுணரின் உதவியை நாட வேண்டும்?

மனநல ஆலோசனை என்பது ஏதோ பெரிய மனநோய் உள்ளவர்களுக்கானது மட்டும் அல்ல. சாதாரண மனிதர்கள் தங்கள் உறவுகளைச் சீர் செய்யப் பயன்படுத்தும் ஒரு கருவிதான் இது. பின்வரும் நிலைகளில் நீங்கள் ஒரு ஆலோசகரைச் சந்திப்பது நல்லது:

• மௌனம் பல நாட்கள் அல்லது வாரங்கள் நீடித்தால்.
• பேச முயற்சிக்கும் போதெல்லாம் அது பெரிய சண்டையில் முடிந்தால்.
• ஒருவருக்கு ஒருவர் முன்னிலையில் இருக்கும்போது மிகுந்த பயத்தையோ அல்லது பாதுகாப்பற்ற உணர்வையோ உணர்ந்தால்.
• மௌனத்தினால் உங்கள் அன்றாட வேலைகள் மற்றும் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டால்.

ஒரு ஆலோசகர் ஒரு நடுநிலையாளராக இருந்து, இருவருக்கும் இடையே இருக்கும் அந்தத் தொடர்பற்ற இடைவெளியை நிரப்ப உதவுவார். உதவி கேட்பது பலவீனம் அல்ல, அது உங்கள் உறவை நீங்கள் எவ்வளவு மதிக்கிறீர்கள் என்பதன் அடையாளம்.

முடிவுரை: மௌனம் ஒரு அழகான கவிதை

அன்பு நண்பர்களே, மௌனம் என்பது ஒரு இருண்ட அறை அல்ல. அது ஒரு கண்ணாடி போன்றது. அதில் நமது உண்மையான பிம்பம் தெரியும். இரண்டு மனங்களுக்கு இடையே நிலவும் மௌனம், புரிதலினால் நிறைந்திருந்தால் அது ஒரு தெய்வீகமான கவிதை. அதுவே ஈகோவினால் (Ego) நிறைந்திருந்தால் அது ஒரு பாரமான சுமை.

நாம் நமது அன்புக்குரியவர்களிடம் வார்த்தைகளால் மட்டும் பேச வேண்டியதில்லை; நமது கண்களால், நமது இருப்பால், நமது அரவணைப்பால் பேசலாம். உங்கள் மௌனம் மற்றவர்களுக்கு ஒரு தண்டனையாக இருக்க வேண்டாம், அது ஒரு அரவணைப்பாக இருக்கட்டும். ஒருவரைப் புரிந்து கொள்ள நீங்கள் அகராதிகளைத் தேட வேண்டியதில்லை, அவருடைய மௌனத்தின் ஆழத்தில் இறங்கிப் பார்த்தாலே போதும்.

இந்தக் கட்டுரை உங்கள் மனதில் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். இன்று உங்கள் அன்புக்குரியவரிடம் சென்று, “உன் மௌனத்தை நான் நேசிக்கிறேன், ஆனால் உன் மனதை நான் இன்னும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்” என்று ஒருமுறை சொல்லிப் பாருங்கள். அந்த ஒரு வார்த்தை, பல கால மௌனங்களை உடைத்து ஒரு புதிய வசந்தத்தைத் தொடங்கும்.

மனம் என்பது ஒரு மாபெரும்