முன்னுரை
அன்பார்ந்த வாசகர்களே, நாம் இன்று ஒரு விசித்திரமான உலகில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். நம் கையில் இருக்கும் அலைபேசி உலகத்தின் எந்த மூலையில் இருப்பவருடனும் நம்மை நொடிப்பொழுதில் இணைத்துவிடுகிறது. ஆனால், அதே அலைபேசியைப் பார்த்தபடி பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் நம் இணையரிடமோ, பெற்றோரிடமோ அல்லது குழந்தையிடமோ பேசுவதற்கு நமக்குப் பல நேரங்களில் வார்த்தைகள் கிடைப்பதில்லை. ஒரே கூரையின் கீழ் வசிக்கிறோம், ஒரே மேஜையில் அமர்ந்து உணவருந்துகிறோம், ஆனால் நம் மனங்களுக்கு இடையே ஒரு மெல்லிய, கண்ணுக்குத் தெரியாத சுவர் எழுப்பப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் எப்போதாவது உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? ஒரு உளவியல் ஆலோசகராக, எனது ஆலோசனை அறைக்கு வரும் பலரும் சொல்லும் ஒரு பொதுவான ஆதங்கம் இதுதான்: “அவர் பக்கத்தில்தான் இருக்கிறார், ஆனால் அவர் மனம் என்னிடம் இல்லை.”
இந்தக் கட்டுரை, அந்த இடைவெளியைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; அந்த இடைவெளியை எப்படிக் குறைக்கலாம், நம் உறவுகளில் எப்படி மீண்டும் அந்த நெருக்கத்தைக் கொண்டு வரலாம் என்பதைப் பற்றிய ஒரு தேடல். வாருங்கள், ஒரு நண்பராக, ஒரு வழிகாட்டியாக உங்களோடு இணைந்து நம் மனங்களின் ஆழத்திற்குள் ஒரு பயணம் செல்வோம். இது வெறும் வாசிப்பு அல்ல, உங்கள் மனதோடு நான் நிகழ்த்தும் ஒரு உரையாடல்.
ஏன் இந்த இடைவெளிகள் உருவாகின்றன? – ஓர் உளவியல் பார்வை
மனங்களுக்கு இடையே இடைவெளி என்பது ஒரே நாளில் உருவாகிவிடுவதில்லை. அது மெல்ல மெல்லச் சேரும் தூசியைப் போன்றது. ஆரம்பத்தில் நாம் அதைச் சட்டையிட மாட்டோம், ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் அது ஒரு பெரும் மலையாக உருவெடுத்து நிற்கிறது. இதற்குப் பல காரணங்கள் இருந்தாலும், ‘அனுமானங்கள்’ (Assumptions) இதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. “நான் சொல்லாமலேயே அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்” அல்லது “அவர் இப்படித்தான் நினைப்பார்” என்று நாம் முன்னதாகவே ஒரு முடிவுக்கு வரும்போது, அங்கே நேரடியான பேச்சுவார்த்தை நின்று போகிறது.
மற்றொரு முக்கியமான காரணம், ‘உணர்ச்சி ரீதியான பாதுகாப்பு’ (Emotional Safety) இல்லாமை. நாம் ஒன்றைச் சொல்லப் போய், அது விவாதமாக மாறிவிடுமோ அல்லது நாம் கேலி செய்யப்படுவோமோ என்ற பயம் வரும்போது, நாம் மௌனத்தைச் சரணடைகிறோம். உளவியலில் இதை ‘தற்காப்பு முறை’ (Defense Mechanism) என்று அழைப்போம். நம்மைப் புண்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருக்க நாம் நமக்குள் ஒரு கூட்டை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். ஆனால், அந்தக் கூடு நம்மைப் பாதுகாக்கும் அதே வேளையில், மற்றவர்களிடமிருந்து நம்மைத் தனிமைப்படுத்தியும் விடுகிறது.
டிஜிட்டல் தனிமை
இன்றைய நவீன உலகில், தொழில்நுட்பம் நம்மை இணைப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு உண்மையில் நம்மைப் பிரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ‘Phubbing’ (Phone Snubbing) என்றொரு கலைச்சொல் உண்டு. அதாவது, ஒருவருடன் நேரில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவருக்கு முக்கியத்துவம் தராமல் அலைபேசியைப் பார்ப்பது. இது நம் ஆழ்மனதில் “நான் அவருக்கு முக்கியமில்லை” என்ற எண்ணத்தை விதைக்கிறது. இத்தகைய சிறிய புறக்கணிப்புகள் காலப்போக்கில் ஒரு பெரும் உணர்ச்சி ரீதியான இடைவெளியை உருவாக்கி விடுகின்றன.
இணைப்பின் பின்னணியில் உள்ள அறிவியல்
மனிதர்கள் சமூக விலங்குகள் என்று நாம் சாதாரணமாகச் சொல்லிவிடுவோம். ஆனால் அதன் பின்னால் ஒரு வியக்கத்தக்க அறிவியல் இருக்கிறது. நம் மூளையில் ‘கண்ணாடி நரம்பணுக்கள்’ (Mirror Neurons) உள்ளன. மற்றவர் ஒரு உணர்வை வெளிப்படுத்தும்போது, நாமும் அதே உணர்வை அனுபவிக்க இவை உதவுகின்றன. ஒரு குழந்தை சிரிக்கும்போது நாமும் அறியாமல் சிரிப்பதற்குக் காரணம் இதுதான். ஆனால், நாம் ஒருவருடன் முகம் பார்த்துப் பேசாதபோது, இந்த நரம்பணுக்கள் வேலை செய்ய வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. இதனால் ‘பரிவு’ (Empathy) குறைகிறது.
மேலும், நாம் ஒருவருடன் நெருக்கமாக உணரும்போது நம் மூளையில் ‘ஆக்ஸிடோசின்’ (Oxytocin) என்ற ஹார்மோன் சுரக்கிறது. இதை ‘கட்டிப்பிடி ஹார்மோன்’ அல்லது ‘அன்பு ஹார்மோன்’ என்று அழைக்கிறோம். இது மன அழுத்தத்தைக் குறைத்து, நம்பிக்கையை வளர்க்கிறது. நாம் பேசாமல் மௌனமாக இருக்கும்போதும், ஒருவரைத் தவிர்க்கும்போதும் இந்த ஹார்மோன் சுரப்பு குறைந்து, ‘கார்டிசோல்’ (Cortisol) என்ற மன அழுத்த ஹார்மோன் அதிகரிக்கிறது. இதுவே உறவுகளில் கசப்புணர்வு தோன்றக் காரணமாகிறது.
தொடர்பு: மனங்களை இணைக்கும் பாலம்
தொடர்பு (Communication) என்பது வெறும் வார்த்தைகளை உதிர்ப்பது மட்டுமல்ல. அது ஒரு கலை. பல நேரங்களில் நாம் பேசுவதே இல்லை, அல்லது பேசினாலும் அது ஒருவரைக் குறை சொல்வதாகவே முடிகிறது.
கேட்பது என்பது ஒரு தவம்
நம்மில் எத்தனை பேர் மற்றவர் பேசுவதை முழுமையாகக் கேட்கிறோம்? பெரும்பாலான நேரங்களில், மற்றவர் பேசும்போது அவருக்கு என்ன பதில் சொல்லலாம் என்றுதான் நாம் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இதை ‘Listening to respond’ என்று சொல்வோம். ஆனால் நமக்குத் தேவை ‘Listening to understand’. அதாவது, புரிந்து கொள்வதற்காகக் கேட்பது.
உதாரணத்திற்கு ஒரு சம்பவம்: ரமேஷ் மற்றும் பிரியா (பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளன). ரமேஷ் அலுவலகத்தில் ஒரு கடினமான நாளை முடித்துவிட்டு வருகிறார். வந்தவுடனேயே பிரியா, “வீட்டில் தண்ணீர் குழாய் பழுதாகிவிட்டது, நீங்கள் எப்போதுமே எதையும் கவனிப்பதில்லை” என்று ஆரம்பிக்கிறார். ரமேஷ் கோபமடைந்து கத்துகிறார். இங்கே உண்மையில் நடந்தது என்ன? பிரியாவுக்குத் தேவை ஒரு உதவி மற்றும் ஆறுதல். ரமேஷுக்குத் தேவை ஒரு அங்கீகாரம். ஆனால் இருவரும் தங்கள் தேவையைச் சரியாக வெளிப்படுத்தாமல், புகார்களை முன்வைத்தனர். பிரியா, “இன்று எனக்குக் கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருந்தது, இந்தக் குழாய் வேறு பழுதாகிவிட்டது, கொஞ்சம் உதவ முடியுமா?” என்று கேட்டிருந்தால், அங்கே அந்த இடைவெளி உருவாகியிருக்காது.
‘நான்’ என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துங்கள்
உறவுகளில் விரிசல் ஏற்படும்போது நாம் பெரும்பாலும் “நீ இப்படிச் செய்தாய்”, “உன்னால்தான் இது நடந்தது” என்று ‘நீ’ (You) என்ற வார்த்தையை வைத்தே குற்றம் சாட்டுவோம். இது மற்றவரைத் தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளிவிடும். அதற்குப் பதிலாக, “நான் வருத்தமாக உணர்கிறேன்”, “எனக்கு இது கஷ்டமாக இருக்கிறது” என்று ‘நான்’ (I) என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தி உங்கள் உணர்வுகளைச் சொல்லுங்கள். இது மற்றவர் உங்கள் பக்க நியாயத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.
உணர்திறன் (Empathy): மற்றவரின் காலணிகளில் நின்று பார்த்தல்
மனங்களின் இடைவெளியைக் குறைக்க மிகச்சிறந்த மருந்து ‘பரிவு’ அல்லது ‘உணர்திறன்’. மற்றவர் ஏன் அப்படிச் செய்கிறார் என்பதை அவரது கோணத்தில் இருந்து யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஒருவேளை உங்கள் கணவர் அல்லது மனைவி கோபமாக இருந்தால், அது உங்கள் மீதுள்ள கோபமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அலுவலகப் பிரச்சனையாகவோ அல்லது உடல்நலக் குறைபாடாகவோ இருக்கலாம்.
“நீ ஏன் எப்போதும் இப்படி இருக்கிறாய்?” என்று கேட்பதற்கும், “உனக்கு ஏதோ ஒரு வருத்தம் இருக்கிறது என்று என்னால் உணர முடிகிறது, நான் உனக்கு எப்படி உதவட்டும்?” என்று கேட்பதற்கும் இடையில் ஒரு மிகப்பெரிய அன்புப் பாலம் இருக்கிறது. நீங்கள் ஒருவரைப் புரிந்து கொள்கிறீர்கள் என்று அவர் உணர்ந்துவிட்டாலே, பாதி இடைவெளி குறைந்துவிடும்.
வெளிப்படைத்தன்மை: உள்ளத்தைத் திறக்கும் தைரியம்
பலரும் நினைப்பதுண்டு, நம் பலவீனங்களை மற்றவரிடம் காட்டினால் அவர்கள் நம்மை மதிக்க மாட்டார்கள் என்று. ஆனால் உண்மை அதற்கு நேர்மாறானது. பிரெனே பிரவுன் (Brené Brown) என்ற புகழ்பெற்ற உளவியலாளர் கூறுவது போல, ‘Vulnerability’ அல்லது நம் மனதின் மென்மையான பக்கங்களை வெளிப்படுத்துவதுதான் உண்மையான தைரியம்.
குமாரின் கதை: குமார் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் மேலாளர். வீட்டில் அவர் எப்போதும் ஒரு கண்டிப்பான தந்தையாகவே இருப்பார். தன் கவலைகளையோ, பயத்தையோ யாரிடமும் காட்ட மாட்டார். இதனால் அவர் மகனுக்கும் அவருக்கும் இடையே ஒரு பெரிய இடைவெளி இருந்தது. ஒரு நாள் ஆலோசனையின் போது, அவர் தன் சிறுவயது கஷ்டங்களைப் பற்றி தன் மகனிடம் பகிர்ந்து கொண்டார். “உனக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை தர வேண்டும் என்ற பயத்தில்தான் நான் இவ்வளவு ஓடுகிறேன்” என்று அவர் அழுதபோது, அந்த மகன் தன் தந்தையை முதன்முறையாக ஒரு மனிதராகப் பார்த்தான். அன்று அவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலிருந்த அந்தப் பெருஞ்சுவர் தகர்ந்தது.
நம் பயங்களையும், தோல்விகளையும் நம் அன்பிற்குரியவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும்போதுதான், அவர்களுக்கு நம்மை முழுமையாகப் புரியும். “எல்லாம் சரி ஆகிவிடும்” என்று போலியாக நடிப்பதைக் காட்டிலும், “எனக்கும் பயமாக இருக்கிறது, நாம் சேர்ந்து இதை எதிர்கொள்வோம்” என்று சொல்வது உறவை வலுப்படுத்தும்.
பழைய காயங்களை ஆற்றுதல்
சில நேரங்களில், கடந்த காலத்தில் நடந்த கசப்பான சம்பவங்கள் நம் மனங்களில் வடுக்களாகத் தங்கிவிடும். “அன்று அவர் என்னை அப்படிச் சொன்னாரே” என்ற எண்ணம் பல வருடங்கள் கழித்தும் ஒரு தடையாக இருக்கும். மன்னிப்பு என்பது மற்றவருக்காகச் செய்வது மட்டுமல்ல, அது உங்களுக்காக நீங்கள் செய்து கொள்ளும் ஒரு பேருதவி. கசப்புகளைச் சுமந்து திரிவது உங்கள் மனதின் பாரத்தைத்தான் அதிகரிக்கும்.
மன்னிப்பு என்பது அவர்கள் செய்த தவறைச் சரி என்று ஏற்பதல்ல, மாறாக அந்தத் தவறு உங்களை இப்போதும் காயப்படுத்துவதை அனுமதிக்க மாட்டேன் என்று எடுக்கும் முடிவு. பழைய காயங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, பழிவாங்கும் நோக்கம் இல்லாமல், “அன்று நீ அப்படிச் செய்தது எனக்கு இன்னும் வலிக்கிறது” என்று அமைதியாகப் பேசித் தீர்ப்பது அவசியம்.
நடைமுறைப் பயிற்சிகள்: மனங்களை இணைக்கும் எளிய வழிகள்
ஒரு ஆலோசகராக, உங்கள் அன்றாட வாழ்வில் நீங்கள் செய்யக்கூடிய சில எளிய பயிற்சிகளை நான் பரிந்துரைக்கிறேன்:
- ஐந்து நிமிடக் கண்கள்: தினமும் உங்கள் இணையருடன் அல்லது குடும்ப உறுப்பினருடன் எந்தப் பேச்சும் இல்லாமல், ஒருவருக்கொருவர் கண்களைப் பார்த்து ஐந்து நிமிடங்கள் அமருங்கள். ஆரம்பத்தில் இது சங்கடமாக இருக்கலாம், ஆனால் இது ஒரு ஆழ்ந்த உணர்ச்சித் தொடர்பை ஏற்படுத்தும்.
- நன்றி பகிர்தல்: தினமும் இரவு உறங்கும் முன், அன்று உங்கள் உறவினர் செய்த ஒரு நல்ல விஷயத்திற்காக அவருக்கு நன்றி சொல்லுங்கள். “இன்று நீ வைத்த காபி நன்றாக இருந்தது” அல்லது “குழந்தையை நீ கவனித்துக் கொண்டதால் என்னால் வேலை செய்ய முடிந்தது, நன்றி” போன்ற சிறிய அங்கீகாரங்கள் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கும்.
- டிஜிட்டல் இல்லாத நேரம்: இரவு உணவின் போதோ அல்லது தூங்குவதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்னரோ அலைபேசிகளைத் தள்ளி வைத்துவிட்டு பேசுங்கள். அப்போது உலக நடப்புகளைப் பேசாமல், உங்கள் மன உணர்வுகளைப் பேசுங்கள்.
- கேள்வி கேட்கும் கலை: “இன்று நாள் எப்படி இருந்தது?” என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, “இன்று உனக்கு மகிழ்ச்சி அளித்த ஒரு விஷயம் எது?” அல்லது “இன்று உன்னை எது கவலையடையச் செய்தது?” என்று ஆழமான கேள்விகளைக் கேளுங்கள்.
எப்போது தொழில்முறை ஆலோசனையை நாட வேண்டும்?
சில நேரங்களில், இடைவெளிகள் மிக அதிகமாகி, நாம் எடுக்கும் முயற்சிகள் பலன் தராமல் போகலாம்.
– உங்கள் உறவில் தொடர்ந்து வன்முறை (உடல் அல்லது மன ரீதியான) இருந்தால்.
– ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்வதே முற்றிலும் நின்று போயிருந்தால்.
– உறவில் இருக்கும் ஒருவருக்குத் தீவிரமான மனச்சோர்வு (Depression) அல்லது பதற்றம் (Anxiety) இருந்தால்.
– ஒருவர் மீது ஒருவருக்குத் துளியும் நம்பிக்கை இல்லாத நிலை ஏற்பட்டால்.
இத்தகைய சூழல்களில், ஒரு மனநல ஆலோசகரை அணுகுவது சிறந்தது. ஆலோசகர் ஒரு நடுநிலையான மனிதராக இருந்து, நீங்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ள ஒரு பாதுகாப்பான சூழலை (Safe Space) உருவாக்கித் தருவார். உதவி கேட்பது பலவீனம் அல்ல, அது உங்கள் உறவின் மீது உங்களுக்கு இருக்கும் அக்கறையின் அடையாளம்.
முடிவுரை
மனங்களின் இடைவெளி என்பது ஒரு முடிவல்ல, அது ஒரு தொடக்கப்புள்ளி. அந்த இடைவெளிதான் நீங்கள் இன்னும் ஒருவரை ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்பதற்கான அறிகுறி. உறவுகள் என்பது ஒரு தோட்டம் போன்றது. அதை ஒரு நாள் நட்டுவிட்டு அப்படியே விட்டுவிட முடியாது. தினமும் தண்ணீர் ஊற்றி, தேவையற்றக் களைகளை நீக்கிப் பராமரிக்க வேண்டும்.
அன்பார்ந்தவர்களே, வாழ்க்கை மிக
