பிஞ்சு மனங்களின் மௌன மொழி: குழந்தைகளின் உணர்வுகளை வாசிக்கும் கலை

முன்னுரை

என் மருத்துவ அறைக்கு வரும் பல பெற்றோர்கள் கேட்கும் முதல் கேள்வி இதுதான்: “டாக்டர், என் குழந்தை எதையும் எங்களிடம் சொல்வதில்லை. எப்போதும் அமைதியாக இருக்கிறான் அல்லது காரணமே இல்லாமல் கோபப்படுகிறான். அவன் மனதில் என்னதான் ஓடுகிறது?” இந்த ஒரு கேள்விக்கு பின்னால் ஒரு பெரிய தேடலும், தவிப்பும் கலந்திருப்பதை ஒரு ஆலோசகராக என்னால் உணர முடிகிறது. நாம் வாழும் இந்த அதிவேக உலகில், நாம் வசதிகளைச் சேர்த்துக் கொண்டே போகிறோம், ஆனால் நம் ரத்தமும் சதையுமான நம் குழந்தைகளின் மன உலகைத் தெரிந்துகொள்ளத் தவறிவிடுகிறோம்.

குழந்தைகள் பேசுவது வெறும் சொற்களால் மட்டுமல்ல. அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவும், பார்வையும், மௌனமும் ஒரு செய்தியைச் சுமந்து நிற்கிறது. அந்த மௌன மொழியைப் புரிந்துகொள்வது என்பது ஒரு கலை மட்டுமல்ல, அது ஒவ்வொரு பெற்றோரின் கடமையுமாகும். நாம் இன்று ஒரு பயணத்தைத் தொடங்கப்போகிறோம். நம் குழந்தைகளின் பிஞ்சு மனங்களுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் ரகசியங்களை, அவர்களின் அழுகையின் அர்த்தங்களை, மௌனத்தின் ஆழத்தை ஒரு உளவியல் ரீதியான கோணத்தில் அணுகப் போகிறோம். இது ஒரு மருத்துவரின் அறிவுரை மட்டுமல்ல, உங்கள் குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாக, உங்கள் குழந்தையின் நலனில் அக்கறை கொண்ட ஒரு நண்பனின் உரையாடல்.

உணர்வுகளின் உலகம்: ஏன் குழந்தைகள் மௌனமாகிறார்கள்?

குழந்தைகள் பிறக்கும்போதே உணர்ச்சிகளைக் கையாளும் திறனோடு பிறப்பதில்லை. அவர்களுக்குக் கோபம், பயம், ஏமாற்றம், பொறாமை போன்ற உணர்வுகள் ஏற்படும்போது, அதை எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்று தெரிவதில்லை. ஒரு வளர்ந்த மனிதனாக நாம் ஒரு மன அழுத்தத்தில் இருக்கும்போது “எனக்கு இன்று மனநிலை சரியில்லை” என்று கூறிவிட முடிகிறது. ஆனால், ஒரு ஐந்து வயதுக் குழந்தைக்குத் தன் மனதிற்குள் நடக்கும் போராட்டத்தைச் சொல்ல வார்த்தைகள் கிடையாது. அங்குதான் மௌனம் பிறக்கிறது அல்லது அடம் பிடிக்கும் குணம் வெளிப்படுகிறது.

உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், குழந்தைகளின் மூளை வளர்ச்சி (Brain Development) இன்னும் முழுமையடைந்திருக்காது. குறிப்பாக, உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் ‘ப்ரீ-ஃப்ரண்டல் கார்டெக்ஸ்’ (Pre-frontal Cortex) எனும் பகுதி வளரிளம் பருவம் வரை முழுமையாக முதிர்ச்சியடைவதில்லை. அதனால், அவர்களுக்கு ஏற்படும் அதிர்ச்சிகளோ அல்லது மனக் காயங்களோ நேரடியாக அவர்களின் நடத்தையில் தான் பிரதிபலிக்கும். “என் குழந்தை முன்னெல்லாம் நல்லாத் தான் இருந்தான், இப்போ ஏன் இப்படி மாறினான்?” என்று நாம் வருந்தும்போது, உண்மையில் அந்த மாற்றம் ஒரு ‘உதவிக்கான அழைப்பு’ (Cry for help) என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

சிறுமி நிலாவின் கதை: ஒரு பாடம்

இங்கே ஒரு சிறு உதாரணத்தைப் பார்ப்போம். எட்டு வயது நிலா, மிகவும் சுட்டித்தனமான பெண். திடீரென்று பள்ளிக்குச் செல்ல அடம்பிடிக்கத் தொடங்கினாள். காலையில் எழுந்தாலே “வயிறு வலிக்கிறது” என்பாள். அவளுடைய பெற்றோர் அவளைப் பல மருத்துவர்களிடம் அழைத்துச் சென்றனர். உடல் ரீதியாக அவளுக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை. இறுதியில் என்னிடம் அழைத்து வந்தார்கள். சில அமர்வுகளுக்குப் பிறகுதான் தெரிந்தது, அவளுடைய வகுப்பில் ஒரு புதிய மாணவன் அவளுடைய ஓவியத்தைக் கிழித்துவிட்டான். அதை யாரிடமும் சொல்லத் தெரியாமல், அந்தப் பயமும் அவமானமும் அவளுக்குள் ‘வயிற்று வலியாக’ உருமாறியிருந்தது. குழந்தைகளின் மனம் உடலோடு மிக நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும். மனதின் பாரம் பெரும்பாலும் உடல் உபாதைகளாகவே வெளிப்படும்.

மௌன மொழியின் வடிவங்கள்: நாம் கவனிக்க வேண்டிய அறிகுறிகள்

குழந்தைகளின் மௌனம் என்பது வெறும் அமைதி மட்டுமல்ல. அது பல வடிவங்களில் நம்மை வந்தடையும். ஒரு ஆலோசகராக, பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளின் பின்வரும் மாற்றங்களைக் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும் என்று நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன்:

1. திடீர் நடத்தை மாற்றங்கள்: எப்போதும் கலகலப்பாக இருக்கும் குழந்தை திடீரென்று தனிமையை விரும்புவது அல்லது ஒரு மூலையில் முடங்கிக் கிடப்பது. விளையாட்டில் இருந்த ஆர்வம் குறைவது.

2. தூக்கம் மற்றும் உணவுப் பழக்கம்: சரியாகத் தூங்காமல் இருப்பது, நள்ளிரவில் திடுக்கிட்டு எழுவது அல்லது அளவுக்கு அதிகமாகத் தூங்குவது. அதேபோல், உணவின் மீது வெறுப்பு அல்லது அளவுக்கு அதிகமாக உண்பது மன அழுத்தத்தின் அறிகுறியாக இருக்கலாம்.

3. பின்னடைவு நடத்தை (Regressive Behavior): உதாரணமாக, நன்றாகப் பேசத் தெரிந்த குழந்தை திடீரென்று மீண்டும் கை சப்புவது அல்லது படுக்கையில் சிறுநீர் கழிப்பது. இது பெரும்பாலும் தங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய பாதுகாப்பு உணர்வு பறிபோகும் போது (உதாரணமாக, மற்றொரு குழந்தை பிறக்கும்போது) ஏற்படும்.

4. கோபத்தின் வெளிப்பாடு: சில குழந்தைகள் மௌனமாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, மிகக் கடுமையாகக் கோபப்படுவார்கள். பொம்மைகளை உடைப்பது அல்லது மற்றவர்களை அடிப்பது. உண்மையில் இது அவர்கள் மேல் காட்டப்படும் கோபம் அல்ல, அவர்களுக்குள் இருக்கும் வலியின் வெளிப்பாடு.

பிணைப்புக் கோட்பாடு (Attachment Theory): உறவின் வேர்

மனநல அறிவியலில் ‘பிணைப்புக் கோட்பாடு’ என்பது மிக முக்கியமானது. ஒரு குழந்தை தனது ஆரம்பக் காலங்களில் தனது பெற்றோருடன் அல்லது பராமரிப்பாளர்களுடன் எத்தகைய உறவைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான், அந்தக் குழந்தையின் எதிர்கால ஆளுமையைத் தீர்மானிக்கிறது. பாதுகாப்பான பிணைப்பு (Secure Attachment) இருக்கும் இடங்களில் குழந்தைகள் தங்கள் உணர்வுகளைப் பயமில்லாமல் வெளிப்படுத்துவார்கள்.

நாம் குழந்தைகளுக்குத் தரும் விலை உயர்ந்த பொம்மைகளோ, நவீன கைபேசிகளோ அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பைத் தருவதில்லை. நாம் அவர்களைப் பார்க்கும் பார்வையும், “நான் உனக்காக இருக்கிறேன்” என்று சொல்லாமல் சொல்லும் நம் ஸ்பரிசமுமே அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு. பல நேரங்களில் நாம் குழந்தைகளுக்குப் புத்திமதி சொல்கிறோம் என்ற பெயரில் அவர்களைத் தீர்ப்பிடுகிறோம் (Judging). “ஏன் இப்படி அழுற? இதுக்கெல்லாம் போய் யாராவது அழுவாங்களா?” என்று நாம் சொல்லும்போது, அங்கே அந்தக் குழந்தையின் உணர்வு நிராகரிக்கப்படுகிறது. இதனால் அடுத்த முறை தன் வலியைச் சொல்ல அந்தப் பிஞ்சு மனம் தயங்குகிறது.

ஆதித்யாவின் அனுபவம்

பதின்ம வயது (Teenage) மாணவன் ஆதித்யா. அவன் படிப்பில் மிகவும் கெட்டிக்காரன். ஆனால், திடீரென மதிப்பெண்கள் குறையத் தொடங்கின. அவனது தந்தை ஒரு கண்டிப்பான ராணுவ அதிகாரி போன்றவர். “நீ ஒழுங்காகப் படிக்காவிட்டால் உன் எதிர்காலமே பாழாகிவிடும்” என்று எப்போதும் எச்சரிப்பார். ஆதித்யாவிடம் நான் பேசியபோது அவன் சொன்னது என் இதயத்தை வருடியது: “டாக்டர், நான் நன்றாகப் படித்தால் தான் என் அப்பாவிற்கு என்னைப் பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன். எனக்காக அவர் என்னிடம் பேசியதே இல்லை, என் மார்க்குக்காகத் தான் பேசுகிறார்.” இதுதான் இன்றைய பல குழந்தைகளின் எதார்த்தம். நாம் குழந்தைகளின் செயல்களை நேசிக்கிறோம், ஆனால் குழந்தைகளை நேசிக்கத் தவறிவிடுகிறோம்.

அன்றாட வாழ்வில் நாம் செய்ய வேண்டிய எளிய மாற்றங்கள்

ஒரு மனநல ஆலோசகராக, உங்கள் வீட்டை ஒரு ‘உணர்வுகளின் சொர்க்கமாக’ மாற்ற சில நடைமுறைப் பயிற்சிகளை நான் பரிந்துரைக்கிறேன். இவை மிகவும் எளிமையானவை, ஆனால் ஆழமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியவை.

1. “தங்கமான 15 நிமிடங்கள்” (The Golden 15 Minutes)

தினமும் உங்கள் குழந்தைக்காக ஒரு 15 நிமிடங்களை முழுமையாக ஒதுக்குங்கள். அந்த நேரத்தில் உங்கள் கையில் கைபேசி இருக்கக்கூடாது, தொலைக்காட்சி ஓடக்கூடாது. அந்த 15 நிமிடங்களில் நீங்கள் அவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்லக்கூடாது. அவர்கள் சொல்வதைக் காது கொடுத்துக் கேளுங்கள். அவர்கள் விளையாடும் விளையாட்டில் நீங்களும் ஒரு குழந்தையாகப் பங்கேற்கலாம். இந்தத் தடையற்ற கவனம் (Undivided Attention) அவர்களுக்குத் தரும் பாதுகாப்பு உணர்வு அளப்பரியது.

2. உணர்வுகளுக்குப் பெயரிடுதல் (Labeling Emotions)

குழந்தைகளுக்குத் தங்கள் உணர்வுகளை விவரிக்கத் தெரியாது. நாம் அவர்களுக்கு உதவலாம். “இப்போ உனக்குக் கோபமா இருக்கா?” அல்லது “யாராவது உன்னைத் திட்டியதால் உனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறதா?” என்று கேட்கலாம். இப்படிச் செய்யும்போது, அந்த உணர்வை அவர்கள் அடையாளம் காணக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். “பெயரிடப்பட்ட உணர்வு, பாதியாகக் குறைந்துவிடும்” என்பது உளவியல் உண்மை.

3. ‘ஆக்டிவ் லிசனிங்’ (Active Listening)

குழந்தை பேசும்போது உங்கள் வேலைகளை நிறுத்திவிட்டு, அவர்களின் கண்களைப் பார்த்துப் பேசுங்கள். “ம்ம்.. அப்புறம்?”, “அப்படியா?” போன்ற ஊக்கப்படுத்தும் சொற்களைப் பயன்படுத்துங்கள். அவர்களின் சிறிய பிரச்சனைகளை நாம் பெரிதாக மதிக்கிறோம் என்று அவர்கள் உணர்ந்தால் தான், எதிர்காலத்தில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை வரும்போது அவர்கள் நம்மிடம் வருவார்கள்.

டிஜிட்டல் யுகத்தின் சவால்கள்

இன்றைய காலகட்டத்தில் குழந்தைகளின் மௌனத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் ஒரு முக்கிய காரணி ‘டிஜிட்டல் அடிமைத்தனம்’. கைபேசித் திரைகளுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருக்கும் குழந்தை, புற உலகிலிருந்து துண்டிக்கப்படுகிறது. அவர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய மனிதத் தொடர்புகள் குறையும்போது, சமூகத் திறன்கள் (Social Skills) பாதிக்கப்படுகின்றன. பல நேரங்களில் பெற்றோர்களும் தங்கள் வேலையின் காரணமாகக் குழந்தைகளுக்குத் திரைகளைக் கொடுத்துவிட்டுத் தப்பித்துக் கொள்கிறார்கள். இது ஒரு மெதுவான விஷம் போன்றது.

திரை நேரம் என்பது குழந்தையின் கற்பனைத் திறனையும், உணர்வுகளைப் பகிரும் தன்மையையும் மழுங்கடிக்கிறது. எனவே, வீட்டில் ‘திரை இல்லா நேரத்தை’ (No-Screen Time) உருவாக்குங்கள். இரவு உணவின் போதோ அல்லது உறங்குவதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்போ அனைவரும் கைபேசிகளைத் தள்ளி வைப்பது ஒரு ஆரோக்கியமான மனநிலையை உருவாக்கும்.

பெற்றோர்களுக்கான ஒரு சுய பரிசோதனை

குழந்தைகளின் மனநலத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, பெற்றோர்களின் மனநலத்தைப் பற்றிப் பேசாமல் இருக்க முடியாது. ஒரு பதற்றமான தாய் அல்லது தந்தை, ஒரு அமைதியான குழந்தையை உருவாக்க முடியாது. நம்முடைய கோபத்தையும், அலுவலக அழுத்தத்தையும் நாம் குழந்தைகளிடம் காட்டுகிறோமா? நாம் அவர்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக (Role Model) இருக்கிறோமா? என்பதை நாம் அவ்வப்போது சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

“குழந்தைகள் நாம் சொல்வதைக் கேட்பதில்லை, ஆனால் நாம் செய்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.” நீங்கள் உங்கள் உணர்வுகளை எப்படிக் கையாளுகிறீர்கள் என்பதைப் பார்த்துதான் அவர்களும் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். எனவே, உங்கள் மன அழுத்தத்தைக் குறைக்க யோகா, தியானம் அல்லது ஒரு ஆலோசகரின் உதவியை நாடுவது தவறில்லை. நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தால் தான் உங்கள் குழந்தை மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.

எப்போது தொழில்முறை ஆலோசனையை (Professional Help) நாட வேண்டும்?

எல்லா மௌனங்களும் சாதாரணமானவை அல்ல. சில நேரங்களில் அவை ஆழமான உளவியல் சிக்கல்களின் அறிகுறியாக இருக்கலாம். பின்வரும் சூழல்களில் நீங்கள் தயங்காமல் ஒரு மனநல ஆலோசகரையோ அல்லது குழந்தைகளுக்கான மனநல மருத்துவரையோ அணுக வேண்டும்:

• குழந்தை தன்னைத் தானே காயப்படுத்திக் கொள்ள முயன்றால்.
• நீண்ட நாட்களாக (இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல்) காரணமே இல்லாமல் அழுது கொண்டிருந்தால் அல்லது சோகமாக இருந்தால்.
• பள்ளிப் படிப்பில் அல்லது சமூக உறவுகளில் திடீரென்று மிகப்பெரிய சரிவு ஏற்பட்டால்.
• உணவு உண்பதிலோ அல்லது தூங்குவதிலோ தீவிரமான கோளாறுகள் இருந்தால்.
• தற்கொலை எண்ணங்கள் அல்லது வாழ்க்கையின் மீது வெறுப்பு போன்ற வார்த்தைகளைப் பேசினால்.

உளவியல் ஆலோசனையை நாடுவது என்பது ஒரு பலவீனம் அல்ல, அது உங்கள் குழந்தையின் மீது நீங்கள் வைத்திருக்கும் அன்பின் வெளிப்பாடு. ஆரம்பத்திலேயே கண்டறியப்படும் மனநலச் சிக்கல்களை மிக எளிதாகச் சரிசெய்துவிட முடியும்.

முடிவுரை

என் அன்பிற்குரிய பெற்றோர்களே, நம் குழந்தைகள் ஒரு அழகான தோட்டம் போன்றவர்கள். ஒவ்வொரு செடிக்கும் ஒவ்வொரு விதமான கவனிப்புத் தேவை. ஒரு செடி வாடிப் போயிருந்தால், நாம் அந்தச் செடியைத் திட்டுவதில்லை; மாறாக, அதன் வேருக்குத் தேவையான தண்ணீர் மற்றும் உரம் சரியாக இருக்கிறதா என்றுதான் பார்க்கிறோம். அதேபோல்தான் நம் குழந்தைகளும். அவர்களின் நடத்தை என்பது ஒரு பூவின் இதழ் போன்றது. அதன் வேர் அவர்களின் ‘மனம்’.

பிஞ்சு மனங்களின் மௌன மொழி என்பது ஒரு புதிரல்ல, அது ஒரு காதல் கடிதம். அதை வாசிக்கத் தேவைப்படுவது அதிகாரம் அல்ல, அன்பு மட்டுமே. உங்கள் குழந்தையின் கண்களைப் பார்த்து ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறையாவது சொல்லுங்கள், “நீ எப்படி இருந்தாலும் எனக்கு உன்னைப் பிடிக்கும், நான் உனக்காக எப்போதும் இருப்பேன்.” இந்த ஒரு வரி, ஆயிரம் மருந்துகளை விட மேலானது. அவர்களின் மௌனத்தைச் சிதைக்காதீர்கள், அந்த மௌனத்திற்குள் நுழைந்து அவர்களின் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள். அப்போதுதான் அந்தப் பிஞ்சு மனங்கள் முழுமையாக மலரும்.

நாம் இணைந்து ஒரு ஆரோக்கியமான, மகிழ்ச்சியான எதிர்காலத் தலைமுறையை உருவாக்குவோம். நினைவிருக்கட்டும், ஒரு குழந்தையின் புன்னகையில் தான் இந்த உலகின் அமைதி ஒளிந்திருக்கிறது.