குழந்தைகளின் மௌன மொழி: அவர்களின் பேசாத வார்த்தைகளைப் புரிந்து கொள்வோம்

முன்னுரை

வணக்கம். ஒரு மனநல ஆலோசகராகவும், சக மனிதராகவும் உங்கள் அனைவரையும் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். நாம் வாழும் இந்த வேகமான உலகில், நாம் பலவற்றைத் தவறவிடுகிறோம். அதில் மிக முக்கியமானது நமது குழந்தைகளின் மௌனம். “என் குழந்தை முன்னாடி மாதிரி இல்லை, ரொம்ப அமைதியா இருக்கான்” அல்லது “சின்ன விஷயத்துக்குக் கூட பயங்கரமா கோபப்படுறா” என்று பல பெற்றோர்கள் என்னிடம் ஆலோசனைக்கு வருவதுண்டு. பொதுவாக, குழந்தைகள் தங்கள் உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் விவரிக்கத் தெரியாதபோது, அதைத் தங்களின் நடத்தையின் மூலமே வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அந்த நடத்தையை நாம் ஒரு ‘பிரச்சினை’ என்று பார்ப்பதை விட, ஒரு ‘தகவல் தொடர்பு’ (Communication) என்று பார்க்கத் தொடங்கினால், அவர்களின் உலகத்தை நம்மால் எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

குழந்தைகளின் மௌனம் என்பது வெறும் அமைதி மட்டுமல்ல; அது ஒரு மொழி. அந்த மொழியை வாசிக்கத் தெரிந்தால் மட்டுமே நாம் ஒரு சிறந்த வழிகாட்டியாக இருக்க முடியும். வாருங்கள், நமது குழந்தைகளின் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் ஒரு நீண்ட பயணத்தைத் தொடங்குவோம்.

நடத்தை என்பது ஒரு பனிப்பாறை போன்றது

உளவியலில் ஒரு புகழ்பெற்ற உதாரணம் உண்டு. கடலில் மிதக்கும் பனிப்பாறையின் நுனி மட்டுமே வெளியே தெரியும், அதன் பெரும் பகுதி நீருக்கு அடியில்தான் இருக்கும். குழந்தைகளின் நடத்தையையும் அப்படித்தான் நாம் அணுக வேண்டும். ஒரு குழந்தை அடம் பிடிப்பது, பொருட்களைத் தூக்கி எறிவது அல்லது யாரிடமும் பேசாமல் அறையைத் தாழிட்டுக் கொள்வது போன்றவை வெளியே தெரியும் பனிப்பாறையின் நுனி. ஆனால், அதன் அடியில் பயம், தனிமை, தாழ்வு மனப்பான்மை, பள்ளித் துன்புறுத்தல் (Bullying) அல்லது கவன ஈர்ப்புத் தேவை எனப் பல காரணங்கள் ஒளிந்திருக்கலாம்.

நாம் என்ன செய்கிறோம்? பெரும்பாலும் நாம் அந்த நுனியில் தெரியும் நடத்தையை மட்டுமே சரிசெய்ய முயல்கிறோம். “ஏன் இப்படிச் செய்ற? ஒழுங்கா இரு!” என்று அதட்டுகிறோம். ஆனால், நீருக்கு அடியில் இருக்கும் அந்தப் பெரிய வலியை நாம் கண்டுகொள்வதில்லை. ஒரு குழந்தைக்குக் காய்ச்சல் வரும்போது, நாம் காய்ச்சலை மட்டும் குறைப்பதில்லை, அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் கிருமித் தொற்றைக் குணப்படுத்த முயல்கிறோம் அல்லவா? அதே அணுகுமுறைதான் மனநலத்திற்கும் தேவை.

அறிவியல் பின்னணி: குழந்தைகளின் மூளை எவ்வாறு இயங்குகிறது?

குழந்தைகளின் மௌனத்தைப் புரிந்துகொள்ள, அவர்களின் மூளை வளர்ச்சியைப் பற்றி நாம் கொஞ்சம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். மனித மூளையில் ‘ப்ரீஃப்ரண்டல் கார்டெக்ஸ்’ (Prefrontal Cortex) என்ற பகுதிதான் தர்க்கரீதியான சிந்தனைக்கும், உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கும் பொறுப்பானது. இந்தப் பகுதி முழுமையாக வளர்ச்சி அடைய 25 வயது வரை ஆகும். ஆனால், உணர்ச்சிகளைக் கையாளும் ‘அமிக்டலா’ (Amygdala) என்ற பகுதி மிக விரைவாகவே வளர்ந்துவிடும்.

இதன் விளைவாக, குழந்தைகளுக்கு ஒரு பெரிய உணர்ச்சி (கோபம் அல்லது வருத்தம்) ஏற்படும்போது, அதைத் தர்க்கரீதியாகச் சிந்தித்து, “அம்மா, நான் இப்போது மிகவும் கவலையாக இருக்கிறேன்” என்று சொல்லத் தெரியாது. அதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் மூளை ‘போராடு அல்லது ஓடிவிடு’ (Fight or Flight) என்ற நிலைக்குச் சென்றுவிடும். அதனால்தான் அவர்கள் கத்துகிறார்கள் அல்லது முற்றிலும் அமைதியாகி விடுகிறார்கள். இது அவர்களின் தவறு அல்ல, அது அவர்களின் உயிரியல் அமைப்பு.

நிதர்சனமான உதாரணம்: கவினின் கதை

கவின் (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) என்ற ஏழு வயதுச் சிறுவனை அவனது பெற்றோர் என்னிடம் அழைத்து வந்தார்கள். கவின் சமீபகாலமாகத் தனது சிறிய தங்கையை அடிக்கடி அடிக்கிறான், சாப்பிட மறுக்கிறான், இரவு நேரங்களில் படுக்கையில் சிறுநீர் கழிக்கிறான். அவனது பெற்றோர் எவ்வளவோ கண்டித்தும், அடித்தும் பலனில்லை.

நான் கவினிடம் பேசியபோது, அவன் சொன்ன ஒரு விஷயம் என் இதயத்தைத் தொட்டது. “தங்கை பாப்பா வந்த பிறகு, அம்மா அவளைத் தான் எப்போதும் தூக்கி வச்சிருக்காங்க. நான் அவங்களுக்கு வேண்டாதவன் ஆகிட்டேன்.” கவினின் அத்துமீறிய நடத்தைகள் அனைத்தும், “அம்மா, எனக்கும் உங்கள் அன்பு தேவைப்படுகிறது, நான் பாதுகாப்பற்றதாக உணர்கிறேன்” என்ற மௌன மொழியின் வெளிப்பாடுதான். அவனது நடத்தையைத் தண்டிப்பதை விட, அவனது பயத்தைப் போக்கியபோது, சில வாரங்களிலேயே அவன் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினான்.

மௌனத்தின் பல்வேறு வடிவங்கள்

குழந்தைகள் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பதன் மூலம் மட்டும் மௌனத்தை வெளிப்படுத்துவதில்லை. அதன் வடிவங்கள் மாறலாம்:

1. அதீத கோபம் மற்றும் எரிச்சல்

சில குழந்தைகள் சின்ன விஷயத்திற்கும் கத்துவார்கள். இது உண்மையில் கோபம் அல்ல, இது அவர்களின் இயலாமையின் வெளிப்பாடு. தங்களுக்குத் தேவையான ஒன்று கிடைக்காதபோது அல்லது தங்களைப் யாரும் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்று தோன்றும் போது, அவர்கள் இந்த ஆயுதத்தைக் கையில் எடுக்கிறார்கள்.

2. தனிமை மற்றும் ஒதுங்குதல்

முன்பு துடிப்பாக இருந்த குழந்தை திடீரெனத் தன் அறைக்குள்ளேயே முடங்கிக்கொள்வது, நண்பர்களுடன் விளையாட மறுப்பது போன்றவை ஒரு பெரிய எச்சரிக்கை மணி. இது மனச்சோர்வின் (Depression) தொடக்கமாகவோ அல்லது பள்ளியில் அவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு அசௌகரியம் நடப்பதன் அறிகுறியாகவோ இருக்கலாம்.

3. உடல்நலக் குறைபாடுகள்

குழந்தைகளுக்கு மன அழுத்தம் ஏற்படும்போது, அது பெரும்பாலும் உடல் ரீதியான புகார்களாக வெளிப்படும். “தலை வலிக்குது”, “வயிறு வலிக்குது” என்று அடிக்கடிச் சொல்லும் குழந்தைகளின் புகார்களை அலட்சியப்படுத்தாதீர்கள். மருத்துவப் பரிசோதனையில் எல்லாம் சரியாக இருந்தும் வலி தொடர்ந்தால், அது மனரீதியான அழுத்தமாக (Somatic Symptoms) இருக்க வாய்ப்பு அதிகம்.

நாம் எங்கே தவறு செய்கிறோம்?

பெற்றோர்களாகிய நாம் நமது குழந்தைகளை நேசிக்கிறோம் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால், அந்த நேசத்தை வெளிப்படுத்தும் விதத்தில் சில பிழைகள் நேர்ந்துவிடுகின்றன. நாம் பெரும்பாலும் அவர்களுக்கு ‘அறிவுரை’ வழங்கவே விரும்புகிறோம், ஆனால் அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவது ‘செவிமடுத்தல்’ (Listening).

“நீ ஏன் இப்படிப் பண்றன்னு எனக்குத் தெரியும்”, “உனக்கு என்ன குறைச்சல்?”, “நாங்கள்லாம் அந்த வயசுல எப்படி இருந்தோம் தெரியுமா?” – இத்தகைய வாக்கியங்கள் குழந்தையின் மௌனத்தை இன்னும் ஆழமாக்குமே தவிர, அவர்களைப் பேச வைக்காது. நாம் அவர்களின் உணர்வுகளைச் சிறுமைப்படுத்தும்போது (Invalidating emotions), அவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே சுருங்கிக்கொள்கிறார்கள்.

நடைமுறைத் தீர்வுகள்: பாலங்களை எப்படிக் கட்டுவது?

குழந்தைகளின் மௌன மொழியைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களுடன் மீண்டும் தொடர்பை ஏற்படுத்த சில எளிய ஆனால் வலிமையான பயிற்சிகளை நாம் மேற்கொள்ளலாம்:

1. ‘சிறப்பு நேரம்’ (Special Time)

தினமும் குறைந்தது 15 முதல் 20 நிமிடங்கள் உங்கள் குழந்தைக்கு மட்டும் ஒதுக்குங்கள். அந்த நேரத்தில் கைபேசி இருக்கக்கூடாது, அறிவுரைகள் இருக்கக்கூடாது, கேள்விகள் இருக்கக்கூடாது. அவர்கள் என்ன விளையாடச் சொல்கிறார்களோ அதை விளையாடுங்கள். அவர்கள் பேசுவதை மட்டும் கேளுங்கள். இந்த 20 நிமிடங்கள் அவர்களின் பாதுகாப்பற்ற உணர்வை நீக்கி, உங்கள் மீது நம்பிக்கையை உருவாக்கும்.

2. உணர்வுகளுக்குப் பெயரிடுதல் (Naming the Emotion)

குழந்தைகளுக்குத் தங்கள் உணர்வை எப்படிச் சொல்வது என்று தெரியாது. நாம் அவர்களுக்கு உதவலாம். “இப்போ உனக்குக் கொஞ்சம் கோபமா இருக்கா?”, “யாராவது உன்னைத் திட்டிட்டாங்களா, அதனால வருத்தமா இருக்கா?” என்று கேளுங்கள். அவர்கள் “ஆமாம்” என்று சொல்லும்போது, அவர்களின் உணர்வு அங்கீகரிக்கப்படுகிறது. “உணர்வுகள் தவறில்லை, ஆனால் அதை வெளிப்படுத்தும் விதம் சரியாக இருக்க வேண்டும்” என்பதை மெதுவாக அவர்களுக்குப் புரிய வைக்கலாம்.

3. முன்மாதிரியாக இருத்தல்

குழந்தைகள் நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்பதை விட, நீங்கள் செய்வதைத்தான் அதிகம் கவனிக்கிறார்கள். உங்களுக்குக் கோபம் வரும்போது நீங்கள் கத்தினால், அவர்களும் அதையே செய்வார்கள். “இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல எனக்கு ரொம்ப வேலைப்பளு, அதனால நான் கொஞ்சம் டென்ஷனா இருக்கேன். ஒரு 10 நிமிஷம் அமைதியா இருந்துட்டு அப்புறம் உன்கூடப் பேசுறேன்” என்று உங்கள் உணர்வுகளை நீங்கள் வெளிப்படையாகப் பகிரும்போது, அவர்களும் அதைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

பதின்பருவத்தினரின் (Teenagers) மௌனம்: ஒரு சவால்

சிறு குழந்தைகளை விட, பதின்பருவத்தினரின் மௌனம் இன்னும் சிக்கலானது. அவர்கள் தங்கள் அடையாளத்தைத் தேடும் பருவத்தில் இருக்கிறார்கள். இந்த நேரத்தில் அவர்கள் உங்களை விட்டு விலகிச் செல்வது போல் தோன்றும். அது இயல்பானதுதான். ஆனால், அந்த மௌனம் ‘இரகசியமாக’ மாறும்போதுதான் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

மீராவின் உதாரணம்: 14 வயது மீரா, எப்போதும் கலகலப்பாக இருப்பவள். திடீரெனத் தனது சமூக வலைதளக் கணக்குகளை நீக்கிவிட்டு, யாரிடமும் பேசாமல் இருந்தாள். அவளது தாய் அவளை வற்புறுத்தாமல், “மீரா, உனக்கு எப்போ பேசணும்னு தோணுதோ அப்போ நான் இங்கேயே இருப்பேன். உன்னை நான் ஜட்ஜ் பண்ண மாட்டேன்” என்று மட்டும் சொன்னார். ஒரு வாரம் கழித்து மீரா அழுதபடி வந்து, சைபர் புல்லிங் (Cyber Bullying) மூலம் தான் மிரட்டப்படுவதைச் சொன்னாள். அந்தத் தாயின் பொறுமை ஒரு பெரிய விபரீதத்தைத் தடுத்தது.

பதின்பருவத்தினரிடம் நெருங்க சில வழிகள்:

• அவர்களின் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை (Privacy) மதியுங்கள்.
• அவர்களின் நண்பர்களைப் பற்றிக் கிண்டல் செய்யாதீர்கள்.
• நேரடியாகக் கேள்வி கேட்பதை விட, அவர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு வேலையைச் செய்யும்போது (உதாரணமாக சமைக்கும்போது அல்லது காரில் செல்லும்போது) இயல்பாகப் பேசுங்கள். முகம் பார்த்துப் பேசுவதை விட, பக்கவாட்டில் அமர்ந்து பேசும்போது அவர்கள் அதிக சௌகரியமாக உணர்வார்கள்.

தொழில்முறை ஆலோசனையை எப்போது நாட வேண்டும்?

எல்லா மௌனங்களையும் நம்மால் மட்டும் சரிசெய்துவிட முடியாது. சில நேரங்களில் ஒரு நிபுணரின் உதவி அவசியமாகிறது. பின்வரும் அறிகுறிகள் தென்பட்டால் தயங்காமல் ஒரு மனநல ஆலோசகரை அணுகுங்கள்:

• குழந்தையின் தூக்கம் மற்றும் உணவுப் பழக்கத்தில் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டால்.
• தன்னைத்தானே காயப்படுத்திக்கொள்ளும் எண்ணம் அல்லது முயற்சி இருந்தால்.
• பள்ளிப் பாடங்களில் திடீரெனப் பெரிய வீழ்ச்சி ஏற்பட்டால்.
• காரணமே இல்லாமல் அடிக்கடி அழுவது அல்லது அதீத பயம் கொள்வது.
• சமூகத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகி இருப்பது.

மனநல ஆலோசனை என்பது ஒரு மருந்தல்ல, அது ஒரு வழிகாட்டுதல். ஆரம்பக்காலத்திலேயே இதைக் கண்டறிவது குழந்தையின் எதிர்காலத்தை வளமாக்கும்.

பெற்றோர்களின் மனநலம்: மிக முக்கியமான காரணி

நமது குழந்தைகளின் மௌனத்தைப் புரிந்துகொள்ள நமக்கு முதலில் மன அமைதி தேவை. ஒரு காலியான கோப்பையிலிருந்து உங்களால் யாருக்கும் நீர் வழங்க முடியாது. நீங்கள் மன அழுத்தத்தில் இருந்தால், அது உங்கள் குழந்தையைப் பாதிக்கும். நம் மூளையில் ‘மிரர் நியூரான்ஸ்’ (Mirror Neurons) என்ற செல்கள் உண்டு. இவை எதிரில் இருப்பவரின் உணர்வுகளை அப்படியே நமக்குப் பிரதிபலிக்கும். நீங்கள் பதற்றமாக இருந்தால், உங்கள் குழந்தை காரணமே இல்லாமல் பதற்றமடையும்.

எனவே, பெற்றோர்களே! உங்களுக்காகவும் சிறிது நேரம் ஒதுக்குங்கள். உங்களுக்குப் பிடித்தமான பொழுதுபோக்குகளில் ஈடுபடுங்கள். நீங்கள் மகிழ்ச்சியாகவும், நிதானமாகவும் இருந்தால் மட்டுமே உங்கள் குழந்தையின் மௌன மொழியை உங்களால் வாசிக்க முடியும். “நான் ஒரு நல்ல பெற்றோரா?” என்ற குற்ற உணர்வை முதலில் கைவிடுங்கள். தவறுகள் செய்வது மனித இயல்பு, அதைத் திருத்திக்கொண்டு முன்னேறுவதே சிறப்பு.

முடிவுரை

குழந்தைகளின் உலகம் மிகவும் அழகானது, அதே சமயம் மென்மையானது. அவர்களின் மௌனம் என்பது அவர்கள் நமக்கு விடுத்திருக்கும் ஒரு அழைப்பு. “என்னை வந்து பிடி, எனக்கு உன் உதவி தேவை” என்பதே அந்த அழைப்பின் பொருள். வார்த்தைகள் தோற்குமிடத்தில் அன்பு பேசத் தொடங்கும்.

இன்று உங்கள் குழந்தையை ஒருமுறை உற்று நோக்குங்கள். அவர்களின் கண்களில் ஏதேனும் தேடல் இருக்கிறதா என்று பாருங்கள். அவர்கள் பேச வரும்போது உங்கள் கைபேசியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, அவர்களின் கண்களைப் பார்த்துப் பேசுங்கள். ஒரு சிறிய அணைப்பு, “நான் இருக்கிறேன்” என்ற ஒரு வார்த்தை, அவர்களின் மௌனப் பெருங்கடலில் ஒரு சிறு தீவாக அமையும்.

குழந்தைகளின் மௌன மொழியைப் புரிந்துகொள்வோம், அவர்களின் உலகத்தில் ஒளியேற்றுவோம். ஏனெனில், இன்றைய நமது புரிதல்தான் நாளைய ஒரு சிறந்த மனிதரை உருவாக்கும் அஸ்திவாரம். நாம் இணைந்து ஒரு ஆரோக்கியமான தலைமுறையை உருவாக்குவோம்.