மௌனங்களை மொழியாக்கும் மந்திரம்: மனங்களின் மௌனப் போராட்டமும் அதற்கான தீர்வுகளும்

முன்னுரை

வாழ்க்கை என்பது ஒலிகளால் ஆனது என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால், உண்மையில் நமது வாழ்வின் பெரும்பகுதி மௌனங்களால் நிரம்பியுள்ளது. ஒரு புன்னகைக்கும், ஒரு கண்ணீர்த்துளிக்கும் இடையில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் பொதிந்த மௌனங்கள் ஒளிந்திருக்கின்றன. ஒரு உளவியல் ஆலோசகராக, எனது அறைக்குள் நுழையும் பல மனிதர்கள் தங்களது சொற்களை விட, தங்களது மௌனங்களின் மூலமாகவே என்னிடம் அதிகம் பேசியிருக்கிறார்கள். அந்த மௌனம் சில நேரங்களில் அமைதியாக இருக்கும், பல நேரங்களில் அது ஒரு வலியின் கதறலாக இருக்கும்.

நாம் ஏன் மௌனமாகிறோம்? நம்முள் இருக்கும் உணர்வுகளை வார்த்தைகளாக மாற்ற முடியாமல் தவிக்கும் அந்தத் தருணம் எதனால் உருவாகிறது? மௌனம் என்பது ஒரு மருந்தா அல்லது ஒரு பெருகி வரும் நோயா? இந்தக் கட்டுரையில், நாம் மௌனத்தின் பல்வேறு பரிமாணங்களை, அதன் பின்னால் இருக்கும் உளவியல் உண்மைகளை மற்றும் அந்த மௌனங்களை உடைத்து மகிழ்ச்சியான உறவுகளை எப்படிக் கட்டமைப்பது என்பதைப் பற்றி விரிவாகப் பார்க்கப் போகிறோம். வாருங்கள், உங்கள் மனதின் ஆழமான பகுதிகளுக்குள் ஒரு மென்மையான பயணத்தை நாம் தொடங்குவோம்.

மௌனம்: ஒரு உளவியல் பார்வை

உளவியல் ரீதியாக, மௌனம் என்பது வெறும் பேச்சின்மை அல்ல. அது ஒரு தகவல் தொடர்பு கருவி (Communication Tool). ஒரு குழந்தை தன் தாயிடம் கோபித்துக் கொண்டு பேசாமல் இருப்பதற்கும், ஒரு முதிர்ந்த மனிதர் ஒரு இழப்பிற்குப் பிறகு மௌனமாக இருப்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் உள்ளன. நாம் மௌனத்தைக் கையாளும் விதம், நமது ‘மனவெழுச்சி சார் அறிவுத்திறனை’ (Emotional Intelligence) பிரதிபலிக்கிறது.

சில நேரங்களில் மௌனம் என்பது தற்காப்பு அரணாகச் செயல்படுகிறது. ஒரு விவாதத்தில் காயப்படக் கூடாது என்பதற்காகவோ அல்லது மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தக் கூடாது என்பதற்காகவோ நாம் மௌனத்தை ஒரு கவசமாக அணிந்து கொள்கிறோம். ஆனால், இந்தக் கவசம் காலப்போக்கில் ஒரு சிறையாக மாறத் தொடங்கும் போதுதான் சிக்கல்கள் ஆரம்பிக்கின்றன. உள்ளுக்குள் பூட்டி வைக்கப்படும் ஒவ்வொரு உணர்வும் ஒரு அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த அழுத்தம் தான் பின்னாளில் மன அழுத்தம் (Stress), பதற்றம் (Anxiety) மற்றும் உடல்நலக் கோளாறுகளாக உருவெடுக்கிறது.

மௌனத்தின் பின்னணியில் இருக்கும் அறிவியல்

நமது மூளையில் உள்ள ‘அமிக்டலா’ (Amygdala) என்ற பகுதிதான் உணர்ச்சிகளைக் கையாள்கிறது. நாம் ஒரு கடினமான சூழலை எதிர்கொள்ளும் போது, நமது மூளை ‘போராடு அல்லது ஓடிவிடு’ (Fight or Flight) என்ற நிலைக்குச் செல்கிறது. சிலருக்கு இந்தத் தருணத்தில் சொற்கள் வராது. மூளையின் முன் பகுதி (Prefrontal Cortex), அதாவது சிந்திக்கும் திறன் கொண்ட பகுதி, தற்காலிகமாகச் செயலிழந்து விடுவதால், அவர்களால் உணர்ச்சிகளைச் சொற்களாக மாற்ற முடிவதில்லை. இதையே நாம் ‘உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் மௌனமாதல்’ என்கிறோம். இது ஒரு இயற்கையான உயிரியல் நிகழ்வு என்றாலும், இதை நாம் எப்படி வழிநடத்துகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

மௌனத்தின் வகைகள்: எது ஆரோக்கியமானது?

எல்லா மௌனங்களும் ஆபத்தானவை அல்ல. மௌனத்தில் பல வகைகள் உண்டு என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

1. அமைதியான மௌனம் (Comfortable Silence): ஒரு நெருக்கமான நண்பருடன் அல்லது வாழ்க்கைத் துணையுடன் அமர்ந்திருக்கும்போது, பேசாமலேயே ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துகொள்ளும் அந்த மௌனம் மிகவும் ஆரோக்கியமானது. இது உறவின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது.

2. தற்காப்பு மௌனம் (Protective Silence): ஒரு சூழல் மோசமடைவதைத் தவிர்க்க நாம் தற்காலிகமாகப் பேசாமல் இருப்பது. இது புத்திசாலித்தனம். ஆனால், இது நிரந்தரமாகிவிடக் கூடாது.

3. தண்டனை தரும் மௌனம் (The Silent Treatment): இதுதான் உறவுகளில் மிகவும் நச்சுத்தன்மையானது (Toxic). மற்றவரைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்பதற்காக வேண்டுமென்றே பேசாமல் இருப்பது. உளவியலில் இது ஒரு வகையான உணர்ச்சி ரீதியான வன்முறையாகக் (Emotional Abuse) கருதப்படுகிறது. இது உறவுகளில் பெரும் பிளவை உண்டாக்கும்.

உதாரணக் கதை 1: மௌனத்தால் வாடிய மல்லிகா

மல்லிகா (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) என்னிடம் ஆலோசனைக்கு வந்தபோது, அவர் மிகவும் சோகமாக இருந்தார். “சார், என் கணவர் என்னிடம் சண்டையிடவே மாட்டார். ஆனால், ஏதாவது பிரச்சினை என்றால் ஒரு வாரம் பேச மாட்டார். அந்த மௌனம் என்னைச் சாகடிக்கிறது” என்றார். இதுதான் நாம் மேலே பார்த்த ‘தண்டனை தரும் மௌனம்’.

அவரது கணவரை அழைத்து நான் பேசியபோது, அவர் சொன்னார்: “நான் சண்டையிட்டால் வார்த்தைகள் தடித்துவிடும், அதனால் தான் பேசாமல் இருக்கிறேன்.” இங்கே நோக்கம் நல்லதுதான், ஆனால் முறை தவறானது. பிரச்சினையைப் பேசித் தீர்க்காமல் மௌனமாக இருப்பது, ஒரு காயத்தின் மேல் அழுக்கைப் போட்டு மூடி வைப்பதற்குச் சமம். அது உள்ளுக்குள் சீழ் பிடித்துவிடும். மல்லிகாவின் கணவருக்கு, தனது கோபத்தை ஆரோக்கியமான முறையில் வெளிப்படுத்தத் தெரியவில்லை. இதுதான் பல வீடுகளில் நடக்கும் எதார்த்தம்.

மௌனத்தை மொழியாக்கும் மந்திரப் பயிற்சிகள்

நமது மௌனங்களை எப்படி ஆரோக்கியமான உரையாடல்களாக மாற்றுவது? இதோ சில நடைமுறைப் பயிற்சிகள். இவற்றை நாம் அன்றாட வாழ்வில் முயற்சி செய்து பார்க்கலாம்.

1. ‘நான்’ வாக்கியங்களைப் பயன்படுத்துங்கள் (Use ‘I’ Statements)

நாம் பேசத் தொடங்கும் போது, “நீ ஏன் இப்படி செய்தாய்?” என்று மற்றவர்களைக் குற்றம் சாட்டுவதற்குப் பதிலாக, “நீ அப்படிச் செய்தபோது நான் வருத்தமாக உணர்ந்தேன்” என்று சொல்லப் பழகுங்கள். இது மற்றவரைத் தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளாமல், உங்கள் உணர்வைப் புரிந்து கொள்ள வைக்கும்.

2. 24 மணி நேர விதி (The 24-Hour Rule)

உங்களுக்குக் கடுமையான கோபம் வரும்போது அல்லது மௌனமாகி விட வேண்டும் என்று தோன்றும் போது, அந்தச் சூழலில் இருந்து தற்காலிகமாக விலகிச் செல்லுங்கள். ஆனால், “இப்போது நான் பேசும் நிலையில் இல்லை, 24 மணி நேரத்திற்குப் பிறகு நாம் இதைப் பற்றிப் பேசலாம்” என்று உங்கள் துணையிடமோ அல்லது நண்பரிடமோ சொல்லிவிடுங்கள். இது அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பற்ற உணர்வைத் தராது, உங்களுக்கும் நிதானமாகச் சிந்திக்க நேரம் கொடுக்கும்.

3. உணர்ச்சிகளுக்குப் பெயரிடுதல் (Emotional Labeling)

உங்களுக்குள் ஓடும் மௌனமான உணர்வுகளுக்குப் பெயரிடுங்கள். “நான் இப்போது பயப்படுகிறேன்”, “நான் இப்போது பொறாமைப்படுகிறேன்”, அல்லது “நான் இப்போது குழப்பமாக இருக்கிறேன்”. எப்போது ஒரு உணர்வுக்குப் பெயரிடுகிறோமோ, அப்போதே அதன் தீவிரம் குறையத் தொடங்குகிறது என்று உளவியல் கூறுகிறது.

உதாரணக் கதை 2: ரவியின் மௌனப் போர்

ரவி ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர். அலுவலகத்தில் அதிக வேலைப்பளு, ஆனால் யாரிடமும் எதையும் சொல்ல மாட்டார். “எல்லாம் சரிதான்” என்பதே அவரது மௌனமான பதில். இறுதியில் அவருக்குக் கடுமையான தூக்கமின்மை மற்றும் உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டது. அவர் என்னிடம் வந்தபோது, தனது உணர்வுகளைப் பகிரவே தயங்கினார்.

நாங்கள் மெதுவாக அவரது மௌனத்தைப் பிரித்துப் பார்த்தோம். அவருக்கு ‘எல்லாவற்றையும் நானே செய்ய வேண்டும், யாரிடமும் உதவி கேட்கக் கூடாது’ என்ற ஒரு தவறான நம்பிக்கை இருந்தது. இது அவரது சிறுவயது வளர்ப்பிலிருந்து வந்தது. “உதவி கேட்பது பலவீனம் அல்ல, அது உங்கள் தேவையை அங்கீகரிப்பது” என்பதை அவர் புரிந்து கொள்ள நீண்ட காலம் பிடித்தது. இன்று ரவி தனது எல்லைகளை (Boundaries) வகுக்கக் கற்றுக்கொண்டார். இப்போது அவர் குறைவாகப் பேசினாலும், தேவையானவற்றைத் தெளிவாகப் பேசுகிறார்.

பெற்றோர்களும் குழந்தைகளின் மௌனமும்

குழந்தைகளின் மௌனம் மிகவும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. ஒரு குழந்தை திடீரென்று மௌனமாகிறது என்றால், அதற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு பெரிய காரணம் இருக்கும். பயம், பள்ளியில் கேலி செய்யப்படுதல் (Bullying), அல்லது சொல்லத் தெரியாத ஏதோ ஒரு சங்கடம் இருக்கலாம். பெற்றோர்களாகிய நாம், “ஏன் பேச மாட்டேன்கிறாய்?” என்று அதட்டுவதற்குப் பதிலாக, “உனக்காக நான் இங்கே இருக்கிறேன், உனக்குத் தோன்றும் போது என்னிடம் சொல்” என்ற பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்க வேண்டும்.

நினைவில் கொள்ளுங்கள்: ஒரு குழந்தை தன் மௌனத்தை உங்களிடம் உடைக்க வேண்டும் என்றால், அதற்கு உங்கள் மேல் முழுமையான நம்பிக்கை இருக்க வேண்டும். அந்த நம்பிக்கையை உங்கள் அன்பால் மட்டுமே கட்டியெழுப்ப முடியும்.

எப்போது தொழில்முறை ஆலோசனையை (Professional Help) நாட வேண்டும்?

எல்லா மௌனங்களையும் நாமே கையாண்டுவிட முடியாது. சில மௌனங்கள் ஆழமான மனக்காயங்களின் அறிகுறியாக இருக்கலாம். பின்வரும் சூழல்களில் நீங்கள் ஒரு மனநல ஆலோசகரை அணுகுவது நல்லது:

• தொடர்ச்சியாகப் பல வாரங்கள் யாரிடமும் பேசப் பிடிக்காமல் தனிமையில் இருப்பது.
• மௌனத்தோடு சேர்ந்து தற்கொலை எண்ணங்கள் அல்லது அதீத நம்பிக்கையின்மை ஏற்படுவது.
• கடந்த கால கசப்பான நினைவுகள் (Trauma) உங்களை மௌனமாக்கி, அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிப்பது.
• உறவுகளில் மௌனம் ஒரு தீர்க்க முடியாத சுவராக மாறி, சொல்லொணாத் துயரத்தைத் தருவது.

மனநல ஆலோசனையைப் பெறுவது என்பது பலவீனம் அல்ல; அது உங்கள் வாழ்க்கையை நீங்கள் நேசிக்கிறீர்கள் என்பதன் அடையாளம். ஒரு ஆலோசகர் உங்கள் மௌனங்களுக்குள் இருக்கும் ரகசிய முடிச்சுகளை அவிழ்க்க ஒரு வழிகாட்டியாக இருப்பார்.

மௌனத்தை மொழியாக்கும் மந்திரம்: ஒரு சுருக்கம்

மௌனம் ஒரு அழகான ஓவியம் போன்றது, அதைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டால் அது வாழ்க்கையை அழகாக்கும். ஆனால், அதே மௌனம் ஒரு இருண்ட குகையாக மாறினால், நாம் அதிலிருந்து வெளியே வரக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நாம் பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும், நாம் மௌனமாக இருக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் நமது மனதின் ஆரோக்கியத்தைப் பொறுத்தே அமைகிறது.

வாழ்க்கை என்பது பகிர்தலில் இருக்கிறது. உங்கள் வலிகளை, உங்கள் மகிழ்ச்சியை, உங்கள் பயங்களை உங்களுக்குப் பிடித்தவர்களிடம் பகிருங்கள். வார்த்தைகள் கிடைக்காத போது, “எனக்கு இப்போது என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை, ஆனால் நான் ஏதோ ஒரு பாரத்தை உணர்கிறேன்” என்று சொல்லுங்கள். அந்த ஒரு வாக்கியமே மௌனத்தை மொழியாக்கும் மந்திரத்தின் முதல் படி.

முடிவுரை

அன்பிற்குரியவர்களே, நாம் அனைவரும் ஏதோ ஒரு மௌனத்தைச் சுமந்து கொண்டுதான் இருக்கிறோம். ஆனால், அந்த மௌனம் உங்களை மெல்ல மெல்ல அழித்துவிடக் கூடாது. மௌனத்தைக் கடந்து பேசுவதற்குத் துணிச்சல் தேவை. அந்தத் துணிச்சல் தான் மாற்றத்தின் தொடக்கம். இன்று உங்கள் மௌனத்தை ஒரு சிறு புன்னகையாலோ அல்லது ஒரு மென்மையான சொல்லாலோ உடைக்க முயற்சி செய்யுங்கள். உலகம் உங்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது. உங்கள் மனதின் கதவுகளைத் திறங்கள், அங்கே வெளிச்சம் பாயட்டும்.

மௌனம் மொழியாகட்டும், வாழ்க்கை வசந்தமாகட்டும்!