அமைதி தேடும் அலைமனம்: உங்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் ஒரு மெல்லிய பயணம்

முன்னுரை

அன்பானவர்களே, உங்கள் வாழ்வின் ஏதோ ஒரு கணத்தில், “என் மனம் ஏன் இவ்வளவு பாரமாக இருக்கிறது? ஏன் என்னால் ஒரு நிமிடம் கூட அமைதியாக அமர முடியவில்லை?” என்று நீங்கள் என்றாவது யோசித்தது உண்டா? சுற்றிலும் அமைதி நிலவினாலும், நமக்குள் ஒரு பெரும் போர் நடந்து கொண்டிருப்பதை நாம் அடிக்கடி உணர்கிறோம். ஒரு மெல்லிய நீரோடை போல ஓட வேண்டிய நம் எண்ணங்கள், திடீரெனக் கட்டுக்கடங்காத காட்டாற்று வெள்ளமாக மாறி நம்மை அச்சுறுத்துகின்றன.

ஒரு மனநல ஆலோசகராக, எனது அறைக்கு வரும் பலரும் கேட்கும் முதல் கேள்வி இதுதான்: “டாக்டர், எனக்கு எல்லாமே இருக்கிறது. நல்ல வேலை, அன்பான குடும்பம், வசதிகள்… ஆனால் எனக்குள் ஒரு நிம்மதி இல்லை. எப்போதும் ஏதோ ஒரு பதற்றம், ஏதோ ஒரு பயம் என்னைத் துரத்திக்கொண்டே இருக்கிறது. இதிலிருந்து எனக்கு விடுதலை கிடைக்காதா?”

நிச்சயமாகக் கிடைக்கும். அமைதி என்பது எங்கோ வெளியே தேட வேண்டிய ஒன்றல்ல; அது நமக்குள் ஏற்கனவே இருக்கும் ஒரு பொக்கிஷம். ஆனால், காலப்போக்கில் நாம் அதன் மேல் கவலைகள், எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் கடந்த கால நினைவுகள் எனும் தூசியைப் படிந்து கிடக்கச் செய்துவிட்டோம். இன்று நாம் இணைந்து அந்தத் தூசியைத் துடைத்து, உங்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் அந்த அமைதியை மீண்டும் மீட்டெடுக்கும் ஒரு பயணத்தைத் தொடங்கப் போகிறோம். இது ஒரு மருத்துவர் நோயாளிக்குச் சொல்லும் அறிவுரையல்ல; உங்கள் மீது அக்கறை கொண்ட ஒரு நண்பனின், ஒரு வழிகாட்டியின் அன்பான உரையாடல்.

மனம் ஏன் அமைதியற்றுப் போகிறது? – ஒரு உளவியல் பார்வை

நமது மனம் ஒரு விசித்திரமான கருவி. அது நம்மைப் பாதுகாப்பதற்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆதிகாலத்தில், மனிதன் காடுகளில் வாழ்ந்தபோது, புலி வருமா அல்லது பாம்பு கடிக்க வருமா என்று எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த ‘எச்சரிக்கை உணர்வு’தான் இன்று நவீன காலத்தில் ‘பதற்றமாக’ (Anxiety) உருவெடுத்துள்ளது. இன்று நமக்கு முன்னால் புலிகள் இல்லை, ஆனால் ‘நாளை வேலை போய்விடுமோ?’, ‘மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்களோ?’, ‘எனது பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் என்னவாகும்?’ போன்ற கற்பனைப் புலிகள் நம்மைத் துரத்துகின்றன.

உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், அமைதியற்ற மனதிற்கு இரண்டு முக்கியக் காரணங்கள் உள்ளன: ஒன்று கடந்த காலம் (Past), மற்றொன்று எதிர்காலம் (Future). நாம் செய்த தவறுகளை நினைத்து வருந்துவது அல்லது நமக்கு நேர்ந்த கசப்பான அனுபவங்களை அசைபோடுவது கடந்த காலச் சிறை. அதேபோல், இன்னும் நிகழாத ஒரு ஆபத்தை நினைத்துப் பயப்படுவது எதிர்காலப் பதற்றம். நாம் ‘நிகழ்காலத்தில்’ (Present Moment) வாழத் தவறும்போதுதான், மனம் தனது நிலைத்தன்மையை இழக்கிறது.

அறிவியல் பூர்வமாகச் சொன்னால், நமது மூளையில் உள்ள ‘அமிக்டலா’ (Amygdala) என்ற பகுதிதான் பயத்தையும் பதற்றத்தையும் கட்டுப்படுத்துகிறது. நாம் தொடர்ந்து மன அழுத்தத்தில் இருக்கும்போது, இந்தப் பகுதி அதிகப்படியாகச் செயல்படத் தொடங்குகிறது. இதனால் ‘கார்டிசோல்’ (Cortisol) போன்ற மன அழுத்த ஹார்மோன்கள் சுரந்து, நம்மை எப்போதும் ஒருவிதப் படபடப்பிலேயே வைத்திருக்கின்றன. இதை நாம் உணர்வுபூர்வமாகக் கையாளக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நிஜ வாழ்வின் ஒரு உதாரணம்: கவிதாவின் கதை

இங்கே நான் கவிதா (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) என்ற ஒரு இளம்பெண்ணைப் பற்றிப் பகிர விரும்புகிறேன். கவிதா ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் கைநிறையச் சம்பளத்தில் வேலை பார்த்து வந்தார். ஆனால், அவருக்குத் தூக்கமின்மைப் பிரச்சனை இருந்தது. படுக்கைக்குச் சென்றால் போதும், அன்று ஆபீஸில் நடந்த விஷயங்கள், மேலாளர் சொன்ன கமெண்ட்கள், நாளை முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் என அவர் மனம் ஒரு சக்கரம் போலச் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கும்.

அவர் என்னிடம் வந்தபோது சொன்னார், “சார், என்னால் என் எண்ணங்களை நிறுத்தவே முடியவில்லை. அவை என் அனுமதி இல்லாமல் என்னுள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன.” நான் அவரிடம் சொன்னது ஒன்றே ஒன்றுதான்: “கவிதா, உங்கள் எண்ணங்களை நிறுத்த முயலாதீர்கள். அது ஒரு ஓடும் நதியைப் பிடித்து நிறுத்த முயற்சிப்பது போன்றது. மாறாக, அந்த நதிக்கரையில் அமர்ந்து அந்த எண்ணங்கள் ஓடுவதை வேடிக்கை பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.”

கவிதா தனது எண்ணங்களுடன் போராடுவதை நிறுத்திவிட்டு, அவற்றைக் கவனிக்கத் தொடங்கியபோது, மெல்ல மெல்ல அவரது மனம் அமைதியடையத் தொடங்கியது. போராட்டம்தான் மனதை அலைக்கழிக்கும்; கவனித்தல் மனதை அமைதிப்படுத்தும்.

அமைதியற்ற மனதைக் கையாளும் நடைமுறைப் பயிற்சிகள்

மனம் என்பது ஒரு குழந்தையைப் போன்றது. அதைக் அதட்டிப் பணிய வைக்க முடியாது; அன்பால் மட்டுமே அரவணைக்க முடியும். உங்கள் மனதை அமைதிப்படுத்த சில எளிய, ஆனால் ஆழமான பயிற்சிகளை நாம் இப்போது பார்க்கலாம். இவற்றை நீங்கள் ஒரு கடமையாகச் செய்யாமல், உங்களுக்காக நீங்கள் ஒதுக்கும் ஒரு ‘அன்பு நேரம்’ (Self-Love Time) ஆகக் கருதுங்கள்.

1. மூச்சைக் கவனித்தல்: ஒரு மந்திரச் சாவி

நமது மூச்சிற்கும் மனதிற்கும் மிக நெருக்கமான தொடர்பு உண்டு. நீங்கள் கோபமாக இருக்கும்போது கவனித்துப் பாருங்கள், உங்கள் மூச்சு வேகமாகவும் சீரற்றதாகவும் இருக்கும். நீங்கள் அமைதியாக இருக்கும்போது மூச்சு மெதுவாகவும் ஆழமாகவும் இருக்கும். இதையே நாம் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தலாம்.

மனம் அலைபாயும் போதெல்லாம், ஒரே ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடிக்கொண்டு உங்கள் மூச்சை மட்டும் கவனியுங்கள். காற்று உள்ளே செல்வதையும், வெளியே வருவதையும் உணருங்கள். “இப்போது நான் மூச்சை உள்ளே இழுக்கிறேன்… இப்போது நான் மூச்சை வெளியே விடுகிறேன்…” என்று மனதிற்குள் சொல்லிக்கொள்ளுங்கள். இது உங்களை உடனடியாக நிகழ்காலத்திற்குக் கொண்டு வரும். உங்கள் மூச்சுதான் உங்கள் மனதிற்குத் தரப்படும் நங்கூரம்.

2. ‘5-4-3-2-1’ உத்தி (Grounding Technique)

மனம் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலையில் மூழ்கும்போது, அதை மீண்டும் இந்த இடத்திற்கு, இந்த நொடிக்குக் கொண்டு வர இந்த உத்தி மிகவும் உதவும். சுற்றியுள்ள சூழலில்:

நீங்கள் பார்க்கும் 5 பொருட்களை மனதிற்குள் சொல்லுங்கள்.
நீங்கள் தொடக்கூடிய 4 உணர்வுகளைக் கவனியுங்கள் (உதாரணமாக: உங்கள் ஆடையின் மென்மை, நாற்காலியின் கடினத்தன்மை).
உங்கள் காதுகளில் விழும் 3 ஒலிகளைக் கேளுங்கள் (பறவையின் சத்தம், மின்விசிறியின் இரைச்சல்).
உங்களால் நுகர முடிகிற 2 வாசனைகளைக் கவனியுங்கள்.
உங்கள் நாவில் உணர முடிகிற 1 சுவையை நினையுங்கள்.

இந்த எளிய பயிற்சி உங்கள் ஐம்புலன்களையும் விழிப்புணர்வோடு செயல்பட வைத்து, மனதின் ஓட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தும்.

3. எண்ணங்களை எழுதுதல் (Journaling)

மனம் அமைதியற்று இருப்பதற்குக் காரணம், அதில் ஏகப்பட்ட எண்ணங்கள் சிக்கிக்கொண்டு வெளியேற வழி தெரியாமல் தவிப்பதுதான். ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்து, உங்கள் மனதில் தோன்றும் அனைத்தையும் அப்படியே எழுதுங்கள். அதற்கு எந்த இலக்கணமும் தேவையில்லை, யாரும் அதைப் படிக்கப் போவதும் இல்லை. உங்கள் கோபம், பயம், ஏமாற்றம் என அனைத்தையும் காகிதத்தில் கொட்டித் தீர்க்கும்போது, உங்கள் மனதின் பாரம் குறைவதை நீங்கள் கண்கூடாக உணரலாம். “எழுதப்பட்ட கவலை, பாதியளவு தீர்க்கப்பட்ட கவலைக்குச் சமம்.”

உணர்வுகளை எதிர்கொள்ளும் விதம்

நம்மில் பலர் செய்யும் தவறு என்னவென்றால், எதிர்மறையான உணர்வுகள் வரும்போது அவற்றைத் தவிர்க்க முயற்சிப்பது அல்லது அடக்கி வைப்பது. “நான் ஏன் இப்படிப் பயப்படுகிறேன்? நான் தைரியமாக இருக்க வேண்டும்” என்று உங்களை நீங்களே கடிந்து கொள்ளாதீர்கள். பயம், கவலை, சோகம் இவையெல்லாம் மனித இயல்புதான்.

அடுத்த முறை உங்கள் மனம் அமைதியற்று இருக்கும்போது, அதை ஒரு விருந்தினரைப் போல நடத்துங்கள். “வா கவலையே, உனக்கு என்ன வேண்டும்? நீ ஏன் வந்திருக்கிறாய்?” என்று அதனிடம் பேசுங்கள். ஒரு உணர்வை நீங்கள் எதிர்க்காதபோது, அது தானாகவே வலுவிழந்து மறைந்துவிடும். எதை நாம் எதிர்க்கிறோமோ, அதுவே நம்மை ஆட்கொள்ளும் (What you resist, persists).

சுரேஷின் அனுபவம்: கட்டுப்பாட்டை விடுவித்தல்

சுரேஷ் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் மேலாளர். அவருக்கு எல்லாவற்றையும் தனது கட்டுப்பாட்டிலேயே (Control) வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தது. எதாவது ஒன்று அவர் நினைத்தபடி நடக்காவிட்டால் அவர் மனம் நிலைகுலைந்துவிடும். அவரிடம் நான் சொன்னது இதுதான்: “சுரேஷ், வானத்தில் மேகங்கள் கலைந்து போவதை உங்களால் தடுக்க முடியுமா? அல்லது மழை பெய்யாமல் நிறுத்த முடியுமா? வாழ்க்கை என்பதும் அப்படித்தான். சில விஷயங்கள் உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே அமைதிக்கான முதல் படி.”

சுரேஷ் மெதுவாக ‘ஏற்றுக்கொள்ளுதல்’ (Acceptance) என்ற கலையைக் கற்றுக்கொண்டார். இன்று அவர் முன்பை விட அதிகத் தெளிவோடும் அமைதியோடும் இருக்கிறார். நம்மால் சூழ்நிலைகளை மாற்ற முடியாமல் போகலாம், ஆனால் அந்தச் சூழ்நிலையை நாம் எதிர்கொள்ளும் விதத்தை நிச்சயமாக மாற்ற முடியும்.

எப்போது ஒரு நிபுணரின் உதவியை நாட வேண்டும்?

சுயமாகச் செய்யும் பயிற்சிகள் பல நேரங்களில் கை கொடுக்கும். இருப்பினும், சில நேரங்களில் நமக்கு ஒரு நிபுணரின் வழிகாட்டுதல் தேவைப்படலாம். அதில் தயக்கம் காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை. உடல்நிலை சரியில்லை என்றால் நாம் மருத்துவரிடம் செல்வது போல, மனநலம் பாதிக்கப்படும்போதும் ஆலோசனை பெறுவது மிகச் சரியான செயலாகும்.

கீழ்க்கண்ட அறிகுறிகள் உங்களுக்குத் தொடர்ந்து இருந்தால், தயவுசெய்து ஒரு மனநல ஆலோசகரை அணுகுங்கள்:

1. உங்கள் அன்றாட வேலைகளைக் கூடச் செய்ய முடியாத அளவுக்கு மன அழுத்தம் உங்களை முடக்கிப் போட்டால்.
2. இரவு முழுவதும் உறக்கம் வராமல் அல்லது அதிகப்படியான உறக்கத்தால் அவதிப்பட்டால்.
3. காரணமே இல்லாமல் அடிக்கடி அழுகை வருவது அல்லது அதீதக் கோபம் கொள்வது.
4. மற்றவர்களுடன் பேசுவதைத் தவிர்த்து, உங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளத் தோன்றினால்.
5. வாழ்வின் மீது பிடிப்பற்று, தற்கொலை எண்ணங்கள் ஒரு கணம் எட்டிப்பார்த்தாலும் கூட, உடனடியாக உதவி பெறுங்கள்.

நினைவில் கொள்ளுங்கள், உதவி கேட்பது பலவீனத்தின் அறிகுறியல்ல; அது உங்கள் மனதை நீங்கள் நேசிக்கிறீர்கள் என்பதன் அடையாளம்.

அமைதியான வாழ்விற்கான சில வாழ்வியல் மாற்றங்கள்

மனம் அமைதியாக இருக்க உடல் நலமும் மிக முக்கியம். நமது உடலும் மனதும் ஒரு நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்கள் போன்றவை. சில எளிய மாற்றங்கள் உங்கள் மனநிலையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்:

அ. டிஜிட்டல் நச்சுநீக்கம் (Digital Detox): உறங்குவதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பும், எழுந்தவுடன் ஒரு மணி நேரமும் அலைபேசியைத் தொடாதீர்கள். சமூக வலைத்தளங்களில் மற்றவர்களின் பகட்டான வாழ்க்கையைப் பார்த்து உங்கள் எதார்த்தமான வாழ்க்கையை ஒப்பிடாதீர்கள். அந்த ஒப்பீடுதான் அமைதியின்மையை விதைக்கிறது.

ஆ. இயற்கையோடு இணைந்திருங்கள்: தினமும் ஒரு பத்து நிமிடம் செடி கொடிகளுக்கு நடுவே நடப்பது அல்லது வானத்தைப் பார்ப்பது உங்கள் மூளையில் நேர்மறை ரசாயனங்களைச் சுரக்கச் செய்யும். இயற்கைக்குக் குணப்படுத்தும் ஆற்றல் உண்டு.

இ. நன்றியுணர்வு (Gratitude): ஒவ்வொரு நாளும் உறங்கச் செல்லும் முன், அன்று உங்கள் வாழ்வில் நடந்த மூன்று நல்ல விஷயங்களை நினைத்துப் பாருங்கள். அது ஒரு சிறிய காபியாக இருக்கலாம் அல்லது யாரோ ஒருவர் உங்களுக்குச் செய்த புன்னகையாக இருக்கலாம். நன்றியுணர்வு இருக்கும் இடத்தில் கவலைக்கு இடமில்லை.

முடிவுரை

அன்பானவர்களே, உங்கள் மனம் என்பது ஒரு அழகான தோட்டம். அதில் கவலைகள் எனும் களைகள் முளைப்பது இயல்புதான். ஆனால், அந்தக் களைகளையே பார்த்துக் கொண்டிருக்காமல், நீங்கள் விரும்பும் பூச்செடிகளை நட்டு வளர்க்கத் தொடங்குங்கள். அமைதி என்பது ஒரு இலக்கல்ல; அது நாம் ஒவ்வொரு நாளும் மேற்கொள்ளும் ஒரு பயணம்.

உங்களை நீங்களே அதிகமாக நேசியுங்கள். உங்களுக்கு நீங்களே ஒரு சிறந்த நண்பராக இருங்கள். கடந்த காலத்தின் பாரத்தையும், எதிர்காலத்தின் பயத்தையும் இறக்கி வைத்துவிட்டு, இந்த நொடியில் ஆழமாகச் சுவாசியுங்கள். இந்த உலகம் அழகானது, உங்கள் உள்ளமும் அதைப் போலவே அழகானது. அமைதி உங்கள் பிறப்புரிமை, அதை எதற்காகவும் விட்டுக்கொடுக்காதீர்கள்.

நமது இந்தப் பயணம் இதோடு முடிந்துவிடப் போவதில்லை. உங்கள் ஒவ்வொரு மூச்சிலும், ஒவ்வொரு புன்னகையிலும் அமைதி மலரட்டும். நீங்கள் தனியாக இல்லை; உங்களைப் புரிந்து கொள்ளவும், உங்களுக்குத் துணையாக இருக்கவும் நாங்கள் எப்போதும் இருக்கிறோம். அமைதியாய் இருங்கள், அன்பாய் இருங்கள்.