திரை மறைவில் தொலைந்த அமைதி: டிஜிட்டல் யுகத்தில் நம் மனநலம்

முன்னுரை

வணக்கம். ஒரு ஆலோசகராக, எனது அறைக்குள் நுழையும் பலரின் கண்களில் நான் காண்பது ஒருவிதமான தேடல். அந்தத் தேடல் பணத்திற்காகவோ, புகழுக்காகவோ இருப்பதில்லை; மாறாக, தொலைந்து போன அமைதிக்காக இருக்கிறது. நாம் இன்று ஒரு விசித்திரமான காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். உலகத்தோடு எப்போதும் இணைந்திருக்கிறோம், ஆனால் நமக்குள் நாமே தனித்து விடப்பட்டிருக்கிறோம். நம் கைகளில் இருக்கும் அந்தச் சிறு திரை, உலகத்தையே நம் கண்முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறது. ஆனால், அதே திரை நமக்கும் நம் மனதுக்கும் இடையே ஒரு பெரிய சுவரை எழுப்பிக் கொண்டிருப்பதை நாம் கவனித்திருக்கிறோமா?

“திரை மறைவில் தொலைந்த அமைதி” என்பது ஏதோ ஒரு கவித்துவமான தலைப்பு மட்டுமல்ல, அது இன்று பலரது வாழ்வின் கசப்பான உண்மை. நாம் காலையில் கண் விழித்ததும் முதலில் தேடுவது நம் கைபேசியைத் தான். அந்தச் சிறு திரையில் மின்னும் செய்திகள், மற்றவர்களின் வாழ்வின் மகிழ்ச்சியான தருணங்கள், உலக நடப்புகள் என அனைத்தும் நம் அன்றைய மனநிலையைத் தீர்மானிக்கின்றன. இந்தத் தொடர்ச்சியான டிஜிட்டல் இரைச்சலில், நம் உள்மனதின் மெல்லிய குரல் கேட்காமல் போய்விடுகிறது. ஒரு உளவியலாளராக, நாம் ஏன் இந்தத் திரைகளுக்கு அடிமையாகிறோம், இது நம் மூளையை எப்படி மாற்றுகிறது, மற்றும் இதிலிருந்து மீண்டு வந்து எப்படி மீண்டும் அமைதியைக் கண்டடைவது என்பதைப் பற்றி உங்களோடு சில ஆழமான பகிர்வுகளைச் செய்ய விரும்புகிறேன்.

மாய வலையில் சிக்கிய மனது: ஏன் இந்த ஈர்ப்பு?

நாம் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் அந்தத் திரையைத் தேடிச் செல்கிறோம் என்று எப்போதாவது யோசித்திருக்கிறீர்களா? இது வெறும் பழக்கம் மட்டுமல்ல, இதற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய அறிவியல் இருக்கிறது. நம் மூளையில் ‘டோபமைன்’ (Dopamine) என்ற ஒரு ரசாயனம் சுரக்கிறது. இது நமக்கு ஒரு செயலைச் செய்யும்போது மகிழ்ச்சியையும், ஒருவித ‘ரிவார்டு’ (Reward) உணர்வையும் தருகிறது. சமூக வலைதளங்களில் நமக்குக் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு ‘லைக்’ (Like), ஒவ்வொரு கமெண்ட், அல்லது ஒரு புதிய நோட்டிபிகேஷன் வரும்போதும் நம் மூளையில் இந்த டோபமைன் சுரக்கிறது.

இது ஒரு சூதாட்ட விடுதியில் (Casino) இருப்பதைப் போன்றது. அடுத்த முறை திரையைத் திறக்கும்போது என்ன சுவாரஸ்யம் காத்திருக்கிறதோ என்ற எதிர்பார்ப்பே நம்மைத் தூண்டுகிறது. “இன்னும் ஒரு ஐந்து நிமிடம் மட்டும் பார்ப்போம்” என்று தொடங்கி, மணி கணக்கில் நாம் நேரத்தைத் தொலைப்பது நம் தவறு மட்டுமல்ல, அந்தத் தொழில்நுட்பங்கள் வடிவமைக்கப்பட்ட விதமே அப்படித் தான். அவை நம் கவனத்தை ஈர்த்து வைப்பதிலேயே குறியாக இருக்கின்றன. ஆனால், இந்தத் தற்காலிக மகிழ்ச்சிக்கு நாம் கொடுக்கும் விலை மிக அதிகம். அது நம் மன அமைதி.

நிதர்சனத்தை மறைக்கும் ஒப்பீடுகள்

சமூக வலைதளங்களில் நாம் காண்பது மற்றவர்களின் உண்மையான வாழ்க்கை அல்ல, அது அவர்களின் வாழ்வின் ‘சிறந்த தருணங்களின் தொகுப்பு’ (Highlight Reel) மட்டுமே. ஆனால், நம் மனம் இதை உணராமல், மற்றவர்களின் அந்தப் பகட்டான வாழ்க்கையோடு நம்முடைய சாதாரண அன்றாட வாழ்க்கையை ஒப்பிடத் தொடங்குகிறது.

உதாரணத்திற்கு, கார்த்திக் என்ற இளைஞரின் கதையை எடுத்துக்கொள்வோம். கார்த்திக் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர். நன்றாகச் சம்பாதிக்கிறார், அன்பான குடும்பம் இருக்கிறது. ஆனால், அவர் என்னிடம் வந்தபோது மிகுந்த மனச்சோர்வுடன் இருந்தார். காரணம் என்னவென்று ஆராய்ந்தபோது, அவர் இன்ஸ்டாகிராமில் தன் நண்பர்கள் வெளிநாடுகளுக்குச் சுற்றுலா செல்வதையும், புதிய கார்கள் வாங்குவதையும் பார்த்து, “நான் மட்டும் ஏன் இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறேன்?” என்ற தாழ்வு மனப்பான்மைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தார். மற்றவர்களின் திரையில் மின்னும் போலி வெளிச்சம், கார்த்திக்கின் நிஜமான ஒளியை மறைத்துவிட்டது. இதுதான் இன்றைய பல இளைஞர்களின் நிலை. நாம் நம்மை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடும்போது, நம்மிடம் உள்ள நன்மைகளை ரசிக்க மறந்துவிடுகிறோம்.

உளவியல் பாதிப்புகள்: நாம் அறியாத மாற்றங்கள்

தொடர்ச்சியான திரை பயன்பாடு நம் மனநலனில் பல நுட்பமான மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. அதில் மிக முக்கியமானது ‘கவனம் சிதறுதல்’. முன்பெல்லாம் ஒரு புத்தகத்தை ஒரு மணி நேரம் நிதானமாக வாசிக்க முடிந்தது. ஆனால் இன்று, ஒரு இரண்டு நிமிட வீடியோவைப் பார்ப்பதற்குள் நம் மனம் அடுத்த விஷயத்திற்குத் தாவத் துடிக்கிறது. நம் மூளை ‘குறைந்த காலக் கவனத்திற்கு’ (Short attention span) பழகிவிட்டது. இது நம் நிதானத்தையும், ஆழமாகச் சிந்திக்கும் திறனையும் மெல்ல மெல்ல மழுங்கச் செய்கிறது.

அடுத்ததாக, ‘தனிமை’. இது முரண்பாடாகத் தோன்றலாம். ஆயிரக்கணக்கான நண்பர்கள் சமூக வலைதளங்களில் இருந்தாலும், உண்மையில் பேச ஒரு ஆள் இல்லாதது போன்ற ஒரு உணர்வு பலருக்கு இருக்கிறது. “Digital loneliness” என்று இதை அழைக்கிறோம். நாம் மனிதர்களோடு நேரடியாகப் பழகும்போது கிடைக்கும் அந்த உணர்வுப்பூர்வமான நெருக்கம், எமோஜிகளிலும் கமெண்ட்களிலும் கிடைப்பதில்லை. இதனால், ஒருவிதமான உணர்ச்சிக் குறைபாடு நமக்குள் ஏற்படுகிறது.

தூக்கமும் திரையும்: ஒரு நச்சுச் சுழற்சி

மனநலத்திற்கும் தூக்கத்திற்கும் மிக நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. இரவில் படுக்கையில் படுத்தபடி மொபைல் போனைப் பயன்படுத்தும்போது, அதிலிருந்து வரும் ‘நீல ஒளி’ (Blue light), நம் மூளையில் மெலடோனின் (Melatonin) என்ற உறக்க ஹார்மோன் சுரப்பதைத் தடுக்கிறது. இதனால் தூக்கம் தள்ளிப் போகிறது, அல்லது தூக்கத்தின் தரம் குறைகிறது.

மீனா என்ற ஒரு கல்லூரி மாணவி, தனக்குத் தூக்கமே வருவதில்லை என்றும், எப்போதும் பதற்றமாக இருப்பதாகவும் என்னிடம் வந்தாள். அவளது அன்றாட வழக்கத்தைக் கேட்டபோது, இரவு 2 மணி வரை போனில் வீடியோக்கள் பார்ப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாள். தூக்கமின்மை அவளது நரம்பு மண்டலத்தைத் தளரச் செய்து, சிறிய விஷயங்களுக்குக் கூட எரிச்சலடைய வைத்தது. அவளது போன் பயன்பாட்டைக் குறைத்து, தூக்க முறையைச் சீரமைத்த ஒரு மாதத்திலேயே, அவளது பதற்றம் பெருமளவு குறைந்ததைக் கண்டோம். தூக்கம் என்பது நம் மனதிற்கான மருந்து; அதைத் திரையிடம் அடகு வைக்காதீர்கள்.

உறவுகளுக்குள் விழும் விரிசல்

இன்று ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்றால், ஒரு குடும்பத்தில் உள்ள நான்கு பேரும் ஆளுக்கொரு போனைப் பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. உடல் ரீதியாக அருகில் இருந்தாலும், மன ரீதியாக அவர்கள் வெகு தொலைவில் இருக்கிறார்கள். இதை ‘Phubbing’ (Phone Snubbing) என்று அழைக்கிறோம். அதாவது, ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது போனைப் பார்ப்பதன் மூலம் அவர்களை அவமதிப்பது.

இது குறிப்பாகக் குழந்தைகளுக்குப் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. செல்வி என்ற தாய், தன் ஐந்து வயது மகன் தன்னிடம் எதையும் பகிர்வதில்லை என்று வருத்தப்பட்டார். ஆனால், உண்மையில் செல்வி போனில் மூழ்கியிருக்கும்போது அந்தச் சிறுவன் பலமுறை அவரிடம் பேச முயன்று, தோல்வியடைந்து, தானும் ஒரு டேப்லெட்டிற்கு (Tablet) அடிமையாகிவிட்டான். குழந்தைகள் நாம் சொல்வதைக் கேட்பதை விட, நாம் செய்வதைத் தான் அதிகம் பின்பற்றுகிறார்கள். நம் திரைப் பழக்கம் நம் அடுத்த தலைமுறையின் சமூகத் திறன்களையும் பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

மீண்டு வருதல்: டிஜிட்டல் நல்வாழ்வுக்கான நடைமுறைத் தீர்வுகள்

நாம் தொழில்நுட்பத்தை முற்றிலும் தவிர்க்க முடியாது, அது தேவையுமில்லை. ஆனால், தொழில்நுட்பம் நம்மை ஆள விடாமல், நாம் அதை ஆள வேண்டும். இதோ உங்களுக்கான சில உளவியல் ரீதியான பயிற்சிகள்:

1. டிஜிட்டல் விரதம் (Digital Fasting)

உடலுக்கு எப்படி விரதம் தேவையோ, அதுபோல மனதிற்கும் தேவை. வாரத்தில் ஒரு நாள் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட சில மணி நேரங்கள் (உதாரணத்திற்கு ஞாயிறு மாலை 4 முதல் 8 வரை) மொபைல் போனைத் தொடாமல் இருக்கப் பழகுங்கள். அந்த நேரத்தில் இயற்கையோடு செலவிடுங்கள், ஒரு செடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுங்கள், அல்லது உங்கள் அன்புக்குரியவர்களுடன் கண்கள் பார்த்துப் பேசுங்கள். ஆரம்பத்தில் இது கடினமாக இருக்கும், ஆனால் மெல்ல மெல்ல உங்கள் மனம் அமைதியடைவதை நீங்களே உணர்வீர்கள்.

2. நோட்டிபிகேஷன் மேலாண்மை

நம் கவனத்தைச் சிதறடிக்கும் மிகப்பெரிய எதிரி அந்த ‘டிங்’ சத்தம் தான். அத்தியாவசியமான அழைப்புகளைத் தவிர, மற்ற அனைத்து சமூக வலைதள நோட்டிபிகேஷன்களையும் அணைத்து வையுங்கள் (Turn off notifications). போன் உங்களை அழைக்கக் கூடாது; உங்களுக்குத் தேவைப்படும்போது மட்டுமே நீங்கள் போனை எடுக்க வேண்டும்.

3. படுக்கையறை விதிகள்

தூங்குவதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பே போனைத் தூர வைத்துவிடுங்கள். படுக்கையறைக்குள் போனை அனுமதிக்காதீர்கள். பழையபடி ஒரு அலாரம் கடிகாரத்தைப் பயன்படுத்துங்கள். காலையில் எழுந்ததும் முதல் ஒரு மணி நேரம் போனைப் பார்க்காமல், அன்றைய நாளைத் திட்டமிடுங்கள் அல்லது தியானம் செய்யுங்கள். அந்த ஒரு மணி நேரம் உங்கள் மனதிற்கு நீங்கள் கொடுக்கும் மிகப்பெரிய பரிசு.

4. ‘FOMO’ முதல் ‘JOMO’ வரை

பலருக்கும் ‘Fear of Missing Out’ (FOMO) என்ற பயம் இருக்கிறது. அதாவது, எதையோ இழந்துவிடுகிறோம், மற்றவர்கள் ஏதோ ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தைச் செய்கிறார்கள், நமக்குத் தெரியவில்லை என்ற பயம். இதை மாற்றி ‘Joy of Missing Out’ (JOMO) என்ற மனநிலைக்கு வாருங்கள். அந்தத் தேவையில்லாத தகவல்களைத் தவிர்ப்பதில் இருக்கும் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாடுங்கள். உலகத்தின் எல்லாச் செய்திகளையும் நீங்கள் உடனுக்குடன் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை.

தொழில்முறை ஆலோசனையை எப்போது நாட வேண்டும்?

சுயக் கட்டுப்பாடு என்பது சில நேரங்களில் கடினமாக இருக்கலாம். பின்வரும் அறிகுறிகள் உங்களுக்கு இருந்தால், தயக்கமின்றி ஒரு மனநல ஆலோசகரை அணுகுங்கள்:

• போன் அல்லது இணையம் இல்லாவிட்டால் மிகுந்த பதற்றமோ (Anxiety), கோபமோ வருவது.
• திரைப் பயன்பாட்டால் உங்கள் வேலை அல்லது படிப்பு கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுவது.
• நேரடி உறவுகளை விட இணைய உறவுகளே முக்கியம் என்று தோன்றுவது.
• தொடர்ச்சியான தூக்கமின்மை மற்றும் தற்கொலை எண்ணங்கள் அல்லது ஆழ்ந்த மனச்சோர்வு.

உதவி கேட்பது பலவீனம் அல்ல, அது உங்களை நீங்களே நேசிப்பதன் அடையாளம்.

முடிவுரை

வாழ்க்கை என்பது திரையில் ஓடும் வீடியோக்களில் இல்லை; அது நாம் சுவாசிக்கும் காற்றில், நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களின் புன்னகையில், நம் கையைப் பிடித்துக் கொள்ளும் குழந்தையின் ஸ்பரிசத்தில் இருக்கிறது. நாம் எப்போது திரையிலிருந்து கண்களை எடுக்கிறோமோ, அப்போதுதான் உண்மையான உலகத்தைப் பார்க்கத் தொடங்குவோம்.

அன்பானவர்களே, இந்த நிமிடம் உங்கள் போனைச் சற்று ஓரமாக வைத்துவிட்டு, உங்கள் மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விடுங்கள். உங்களைச் சுற்றி இருக்கும் ஒலிகளைக் கேளுங்கள். உங்கள் மனதின் அமைதி எங்கும் போய்விடவில்லை, அது அந்தத் திரையின் வெளிச்சத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறது. அதை மீட்டெடுக்கும் சக்தி உங்களிடமே உள்ளது.

நாம் மீண்டும் நம் வாழ்வை வாழத் தொடங்குவோம், திரைக்குப் பின்னால் அல்ல, நிஜத்தின் வெளிச்சத்தில்!