நிழல் தரும் நிஜங்கள்: திரை உலக மாயையிலிருந்து மீண்டு வசந்தம் காண்போம்

முன்னுரை

என் அன்பிற்குரியவர்களே, வணக்கம். ஒரு மனநல ஆலோசகராகவும், உங்கள் நலம் விரும்பும் ஒரு நண்பனாகவும் இந்த உரையாடலைத் தொடங்குவதில் நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். நாம் இன்று வாழும் உலகம் மிகவும் விசித்திரமானது. முன்பெல்லாம் ஒரு நாடகமோ அல்லது திரைப்படமோ பார்க்க வேண்டுமென்றால், நாம் அதற்காகத் திட்டமிட்டு ஒரு இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஆனால் இன்று, நமது உள்ளங்கையிலேயே உலகம் சுருங்கிக் கிடைக்கிறது. அந்தச் சிறு திரைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் பிரம்மாண்டமான சினிமா உலகம், நம்மை அறியாமலேயே நமது சிந்தனைகளையும், உணர்வுகளையும், ஏன் நமது வாழ்க்கையையும் கூடத் தீர்மானிக்கத் தொடங்கிவிட்டது.

திரை உலகம் என்பது ஒரு அழகான கனவு போன்றது. அது வண்ணமயமானது, வசீகரிக்கக்கூடியது. ஆனால், அந்தக் கனவிலேயே நாம் நீண்ட காலம் தங்கிவிடும்போது, நிஜ வாழ்க்கையின் வெளிச்சம் நம் கண்களைக் கூசச் செய்கிறது. “திரை உலக மாயை” என்பது வெறும் சினிமா மோகம் மட்டுமல்ல; அது நம்மைச் சுற்றிப் பின்னப்பட்டிருக்கும் ஒரு மெய்நிகர் வலை. இந்த வலையிலிருந்து நாம் எப்படி விடுபட்டு, நம்முடைய நிஜமான, அழகான வாழ்க்கையை மீண்டும் கையில் எடுப்பது என்பதைப் பற்றித்தான் நாம் இன்று விரிவாகப் பேசப்போகிறோம். வாருங்கள், நமது மனதின் ஆழங்களுக்குள் ஒரு சிறு பயணம் செல்வோம்.

மாயையின் வசீகரம்: நாம் ஏன் இதில் சிக்கிக் கொள்கிறோம்?

ஏன் நாம் மீண்டும் மீண்டும் அந்தத் திரையைத் தேடிச் செல்கிறோம் என்று நீங்கள் எப்போதாவது யோசித்ததுண்டா? இதற்குப் பின்னால் ஒரு ஆழமான உளவியல் உண்மை இருக்கிறது. நமது நிஜ வாழ்க்கை எப்போதும் சினிமா போலத் துரிதமாகவும், சுவாரஸ்யமாகவும் இருப்பதில்லை. அலுவலகக் கோப்புகள், வீட்டுப் பராமரிப்பு, உறவுகளுக்குள் ஏற்படும் சிறு சிறு சலசலப்புகள் என நிஜ வாழ்க்கை சில நேரங்களில் சோர்வைத் தரக்கூடும். இந்தச் சோர்விலிருந்து தப்பிக்க நாம் தேடும் ஒரு ‘தப்பித்தல் வழி’ (Escapism) தான் திரை உலகம்.

திரையில் நாம் காணும் நாயகனோ, நாயகியோ நமக்குப் பிடித்தமானவர்களாக மாறுகிறார்கள். அவர்கள் படும் துன்பம் நம்மை அழ வைக்கிறது, அவர்கள் பெறும் வெற்றி நமக்கு உற்சாகத்தைத் தருகிறது. டோபமைன் (Dopamine) எனப்படும் ஒரு வேதிப்பொருள் நமது மூளையில் சுரக்கும்போது நாம் ஒருவிதமான மகிழ்ச்சியை உணர்கிறோம். ஒரு சுவாரஸ்யமான காட்சியைப் பார்க்கும்போதோ அல்லது நமக்குப் பிடித்த நட்சத்திரத்தைப் பார்க்கும்போதோ இந்த டோபமைன் பெருமளவில் சுரக்கிறது. இது ஒரு போதையைப் போன்றது. இந்தப் போதைக்கு அடிமையாகும்போது, நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களை விட, திரையில் தோன்றும் பிம்பங்கள் நமக்கு நெருக்கமானவர்களாகத் தோன்ற ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

பாராசோஷியல் உறவுகள் (Parasocial Relationships)

உளவியலில் ஒரு அழகான சொல் இருக்கிறது – ‘பாராசோஷியல் உறவுகள்’. அதாவது, திரையில் இருக்கும் ஒரு நபரை நாம் நேரில் அறிந்தது போலவும், அவர் நமது குடும்ப உறுப்பினர் போலவும் உணரத் தொடங்குவது. அவர்கள் ஒரு படத்தில் தோல்வியடைந்தால் நாம் வருத்தப்படுகிறோம், அவர்கள் நிஜ வாழ்க்கையில் ஏதேனும் தவறு செய்தால் நமக்கே அது நடந்தது போலத் துடிக்கிறோம். இது ஒரு ஒருதலைப்பட்சமான உறவு. நாம் அவர்களைப் பற்றி எல்லாம் அறிவோம், ஆனால் அவர்களுக்கு நம்மைத் தெரியாது. இந்த மாயையான உறவு, நிஜ வாழ்க்கையில் நாம் மற்றவர்களுடன் கொள்ள வேண்டிய ஆழமான தொடர்புகளை மெல்ல மெல்ல அரித்துவிடுகிறது.

நிழல் வாழ்க்கையின் நிஜப் பாதிப்புகள்: ஒரு எச்சரிக்கை மணி

திரை உலக மாயையில் நாம் மூழ்கும்போது, அது நமது மனநலனை எப்படிப் பாதிக்கிறது என்பதை நாம் கவனிக்கத் தவறிவிடுகிறோம். முக்கியமாக, ஒப்பீடு (Comparison) என்ற நச்சுப்பொருள் நம் மனதில் ஊடுருவுகிறது. திரையில் காட்டப்படும் பிரம்மாண்டமான வீடுகள், விலையுயர்ந்த உடைகள், எப்போதும் அழகாகவே இருக்கும் முகங்கள் – இவைதான் இயல்பான வாழ்க்கை என்று நமது ஆழ்மனம் நம்பத் தொடங்குகிறது. இதன் விளைவாக, நமது எளிய வீடும், நமது சாதாரணத் தோற்றமும் நமக்குக் குறைவாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கிறது.

இது ஒருவிதமான தாழ்வு மனப்பான்மையை உருவாக்குகிறது. “அவர்களைப் போல என்னால் ஏன் இருக்க முடியவில்லை?” என்ற கேள்வி எழும்போது, மன அழுத்தம் (Stress) மற்றும் பதற்றம் (Anxiety) நம்மைத் தொற்றிக் கொள்கின்றன. குறிப்பாக இளைஞர்கள் மத்தியில், திரையில் காட்டப்படும் காதலைப் போன்றே தங்கள் வாழ்விலும் அமைய வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு, நிஜ உறவுகளில் விரிசலை ஏற்படுத்துகிறது. நிஜ வாழ்க்கை என்பது சண்டைகள், சமாதானங்கள், விட்டுக்கொடுத்தல்கள் நிறைந்தது. ஆனால் சினிமாவில் காட்டப்படும் ‘நிபந்தனையற்ற காதல்’ நிஜத்தில் கிடைக்காதபோது, ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது.

ஒரு உதாரணத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்வோம்: ரவியின் கதை

ரவி (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) என்னிடம் ஆலோசனைக்கு வந்தபோது, அவர் கடும் மனச்சோர்வில் இருந்தார். ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் நல்ல வேலையில் இருந்த ரவிக்கு, சினிமா மீதான ஆர்வம் அதிகம். அது நாளடைவில் வெறியாக மாறியது. அவர் தனது ஓய்வு நேரம் முழுவதையும் சினிமா செய்திகள், விமர்சனங்கள் மற்றும் சமூக வலைதளங்களில் நடிகர்களுக்கிடையேயான விவாதங்களில் செலவிட்டார். ஒரு கட்டத்தில், தனது வேலையில் கவனம் செலுத்த முடியாமல் போனது. தனது மனைவியுடன் பேசும் நேரத்தைக் குறைத்துக்கொண்டு, திரையில் இருப்பவர்களுக்காக நேரத்தைச் செலவிட்டார். நிஜ உலகத் தொடர்புகள் அறுந்தபோது, ரவி தனிமையை உணர்ந்தார். அவருக்குத் தேவைப்பட்டது ஒரு பெரிய ஹீரோவின் வெற்றி அல்ல, மாறாகத் தன் மனைவியின் அன்பான அரவணைப்புதான் என்பதை உணர அவருக்கு நீண்ட காலம் பிடித்தது. ரவியின் கதையைப் போலத் தான் இன்று பலரது நிலையும் இருக்கிறது.

திரை மாயையிலிருந்து விடுபட நடைமுறைப் பயிற்சிகள்

நண்பர்களே, திரை உலகத்தை நாம் முற்றிலும் வெறுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. கலை என்பது ரசனைக்குரியது. ஆனால், அது நம்மை ஆள அனுமதிக்கக் கூடாது. இந்த மாயையிலிருந்து விடுபடவும், நிஜ வாழ்க்கையின் அழகை மீட்டெடுக்கவும் சில எளிய பயிற்சிகளை நாம் மேற்கொள்ளலாம்.

1. விழிப்புணர்வுடன் கூடிய ரசனை (Mindful Consumption)

நீங்கள் ஒரு படத்தைப் பார்க்கும்போதோ அல்லது சமூக வலைதளங்களில் சினிமா செய்திகளை வாசிக்கும்போதோ, இது ஒரு புனைவு (Fiction) என்பதை உங்கள் மனதிற்குத் தெளிவுபடுத்துங்கள். “இது ஒரு தொழில்முறை வேலை, இதில் நடிப்பவர்கள் தங்கள் கடமையைச் செய்கிறார்கள்” என்பதை அடிக்கடி உங்களுக்குள் சொல்லிக் கொள்ளுங்கள். திரையில் தோன்றும் ஒளி அமைப்பு (Lighting), ஒப்பனை (Makeup) மற்றும் எடிட்டிங் (Editing) ஆகியவையே அந்த அழகிற்குக் காரணம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

2. டிஜிட்டல் டிடாக்ஸ் (Digital Detox)

வாரத்தில் ஒரு நாளை “திரை இல்லா நாள்” (No Screen Day) என அறிவித்துக் கொள்ளுங்கள். அன்று தொலைக்காட்சி, அலைபேசி, லேப்டாப் என எதையும் பயன்படுத்த வேண்டாம். அந்த நேரத்தை உங்கள் குடும்பத்தினருடன் பேசவோ, ஒரு புத்தகம் வாசிக்கவோ அல்லது பூங்காவிற்குச் செல்லவோ பயன்படுத்துங்கள். ஆரம்பத்தில் இது கடினமாக இருக்கலாம், ஆனால் போகப்போக உங்கள் மனதின் அமைதியை நீங்களே உணர்வீர்கள்.

3. ஐம்புலன்களின் பயிற்சி (Grounding Exercise)

மாயையில் இருந்து நிஜத்திற்கு வர ‘5-4-3-2-1’ என்ற நுட்பம் மிகவும் பயனுள்ளது. நீங்கள் திரை உலகச் சிந்தனையில் அதிகமாக மூழ்கியிருப்பதாக உணர்ந்தால், உடனே இதைச் செய்யுங்கள்:

• சுற்றியுள்ள 5 பொருட்களைப் பாருங்கள்.
• 4 பொருட்களைத் தொட்டு உணருங்கள்.
• 3 ஒலிகளைக் கவனமாகக் கேளுங்கள்.
• 2 வாசனைகளை நுகருங்கள்.
• 1 சுவையை உணருங்கள்.

இந்தப் பயிற்சி உங்களை மாய உலகிலிருந்து இழுத்து வந்து, அந்தத் தருணத்தில் (Present moment) நிலைநிறுத்தும்.

உறவுகளின் வலிமையைக் கண்டறிதல்

திரை உலகம் நமக்குப் பல போலி உறவுகளைத் தருகிறது. ஆனால், உங்கள் கஷ்ட காலத்தில் உங்கள் கையைப் பிடிப்பது திரையில் இருக்கும் நட்சத்திரம் அல்ல, உங்கள் அருகில் இருப்பவர்கள்தான். நாம் நமது உறவுகளுக்கு எவ்வளவு நேரம் ஒதுக்குகிறோம்? என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஒரு நல்ல உரையாடல், ஒரு சிறிய நடைப்பயணம், அல்லது ஒன்றாக அமர்ந்து உண்ணும் உணவு தரும் மகிழ்ச்சியை எந்த ஒரு சினிமாவும் தந்துவிட முடியாது.

நமது நிஜ வாழ்க்கை நாயகர்கள் நமது பெற்றோர்கள், வாழ்க்கைத் துணை, மற்றும் நண்பர்கள் தான். அவர்களின் தியாகங்களும், உழைப்பும் திரையில் காட்டப்படுவதில்லை என்பதால் அவை சாதாரணமானவை அல்ல. நிஜ வாழ்க்கையின் போராட்டங்களைச் சந்தித்து வெற்றி பெறும் ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு சூப்பர் ஹீரோதான். இந்த உண்மையை நாம் அங்கீகரிக்கத் தொடங்கும்போது, திரை மாயை தானாகவே விலகும்.

எப்போது தொழில்முறை உதவியை நாட வேண்டும்?

சில நேரங்களில், இந்த மாயை ஒரு அடிமைத்தனமாக (Addiction) மாறிவிடக்கூடும். கீழ்க்கண்ட அறிகுறிகள் தென்பட்டால், தயங்காமல் ஒரு மனநல ஆலோசகரை அணுகுங்கள்:

• சினிமா அல்லது திரை தொடர்பான விஷயங்களால் உங்கள் அன்றாட வேலைகள் பாதிக்கப்படுதல்.
• திரையைப் பார்க்காதபோது கடும் கோபமோ அல்லது எரிச்சலோ ஏற்படுதல்.
• நிஜ வாழ்க்கையை விடத் திரை உலகமே மேலானது என்று தீவிரமாக நம்புதல்.
• திரை உலக நட்சத்திரங்களுக்காக நிஜ உறவுகளைத் துண்டித்துக் கொள்ளுதல்.

மனநல ஆலோசனை என்பது பலவீனம் அல்ல; அது உங்களை நீங்களே தற்காத்துக் கொள்ளும் ஒரு விவேகமான செயல்.

சுய அன்பும் சுய மதிப்பும் (Self-Love and Self-Worth)

திரை உலக மாயை நம்மிடம் செய்யும் மிகப்பெரிய துரோகம், நம்மை நாமே வெறுக்கச் செய்வதுதான். “நான் ஏன் அழகாக இல்லை?”, “நான் ஏன் இவ்வளவு வசதியாக இல்லை?” என்ற கேள்விகள் நம்மை அரிக்கும். அன்பானவர்களே, நீங்கள் தனித்துவமானவர்கள். உங்கள் வடுக்களும், உங்கள் குறைகளும் தான் உங்களை முழுமையான மனிதராக்குகின்றன. திரையில் காட்டப்படும் ‘பெர்பெக்ஷன்’ (Perfection) என்பது ஒரு பொய். நிஜ வாழ்க்கை என்பது அதன் ஒழுங்கின்மையிலும் (Imperfection), யதார்த்தத்திலும்தான் அழகாக இருக்கிறது.

தினமும் கண்ணாடியைப் பார்த்து, “நான் என்னை நேசிக்கிறேன், நான் இருக்கும் விதம் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது” என்று சொல்லுங்கள். சினிமா தரும் போலி பிம்பங்களை விட, உங்கள் ஆன்மாவின் அழகு மேலானது என்பதை நம்புங்கள். உங்கள் திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள், புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையின் நாயகனாக மாறும்போது, மற்றவர்களின் நிழல் வாழ்க்கையைத் தேடி ஓட வேண்டிய அவசியம் இருக்காது.

முடிவுரை

திரை என்பது ஒரு ஜன்னல் போன்றது. அதன் வழியாக வெளியுலகைப் பார்த்து ரசிக்கலாம். ஆனால், அந்த ஜன்னலையே உலகம் என்று நினைத்து அங்கேயே தங்கிவிடக் கூடாது. ஜன்னலுக்கு வெளியே ஒரு பரந்த உலகம் இருக்கிறது. அதில் உண்மையான காற்று வீசுகிறது, உண்மையான பறவைகள் பாடுகின்றன, உண்மையான மனிதர்கள் அன்பு காட்டுகிறார்கள். அந்த நிஜ உலகை அனுபவிக்கத் தொடங்குங்கள்.

இந்தக் கட்டுரை உங்களைச் சிறிது சிந்திக்க வைத்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். திரை உலக மாயை என்னும் மேகமூட்டத்தைக் கலைத்துவிட்டு, உங்கள் வாழ்க்கையின் வசந்த காலத்தை நோக்கி அடி எடுத்து வையுங்கள். உங்கள் மனமே உங்களின் மிகப்பெரிய சொத்து. அதைப் பத்திரமாகப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். நாம் மீண்டும் ஒரு அழகான தலைப்பில் சந்திப்போம். அதுவரை, நிஜங்களை நேசிப்போம், நிம்மதியாக வாழ்வோம்.

அன்புடன், உங்கள் மனநல ஆலோசகர்.