நெருக்கத்தின் ரகசியம்: இரு மனங்களுக்கு இடையே ஒரு பாலம்

முன்னுரை

வணக்கம். ஒரு ஆலோசகராக எனது அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, என் முன்னே அமர்ந்திருக்கும் பல தம்பதிகள், நண்பர்கள் அல்லது பெற்றோர்-பிள்ளைகளிடம் நான் கவனிக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருக்கிறது. அவர்கள் ஒரே சோபாவில் மிக அருகில் அமர்ந்திருப்பார்கள், ஆனால் அவர்களுக்கு இடையே இருக்கும் மௌனம் ஒரு பெரிய கடலைப் போல விரிந்திருக்கும். உடல் ரீதியாக அவர்கள் அருகருகே இருந்தாலும், மன ரீதியாக அவர்கள் பல மைல் தொலைவில் இருப்பதை அவர்களது கண்கள் சொல்லும். “நாங்கள் பேசுகிறோம், ஆனால் ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துகொள்வதில்லை” என்ற ஆதங்கம் அந்த அறையில் நிறைந்திருக்கும்.

அன்பு நிறைந்த ஒரு உறவில் ஏன் திடீரென்று ஒரு இடைவெளி விழுகிறது? அந்த இடைவெளியை எப்படிக் குறைப்பது? நாம் நேசிக்கும் ஒருவரின் இதயத்திற்கு மிக அருகில் செல்வது எப்படி? இதைப் பற்றித்தான் நாம் இன்று விரிவாகப் பேசப்போகிறோம். இது ஏதோ ஒரு மேலோட்டமான அறிவுரை அல்ல; இது மனித மனதின் ஆழமான அடுக்குகளைப் புரிந்துகொண்டு, அதன் வழியாக உறவுகளைச் சீரமைக்கும் ஒரு பயணம். நாம் அனைவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் அன்பிற்காக ஏங்குபவர்கள்தான். அந்த அன்பை மீட்டெடுக்கவும், உறவை உயிர்ப்பிக்கவும் தேவையான உளவியல் நுணுக்கங்களை நாம் இங்கே உரையாடுவோம்.

இடைவெளி எங்கே தொடங்குகிறது?

உறவுகளில் இடைவெளி என்பது ஒரே நாளில் உருவாகிவிடுவதில்லை. அது ஒரு மெதுவான செயல்முறை. ஒரு சிறிய ஏமாற்றம், கவனிக்கப்படாத ஒரு அழுகை, சொல்லப்படாத ஒரு வருத்தம் – இவைதான் அந்தப் பெரிய இடைவெளியின் விதைகள். உளவியல் ரீதியாகச் சொல்லப்போனால், நாம் ஒருவரிடம் நமது உணர்வுகளைப் பகிரும்போது அவர் அதற்கு எதிர்வினை ஆற்றாதபோது (Emotional Unresponsiveness), நமது மனம் ஒரு தற்காப்பு வளையத்தை உருவாக்கிக்கொள்கிறது. “இவரிடம் சொன்னால் என்ன பயன்?” என்ற எண்ணம் தோன்றும்போதே, அந்த இடைவெளிக்கான அடிக்கல் நாட்டப்படுகிறது.

ஜான் காட்மேன் (John Gottman) என்ற புகழ்பெற்ற உளவியலாளர், உறவுகளில் ‘ஏலங்கள்’ (Bids for connection) என்ற கருத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார். உதாரணமாக, மனைவி ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்து, “அங்கே பாருங்களேன், அந்தப் பறவை எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது!” என்று சொல்வது ஒரு ‘ஏலம்’. கணவர் அதைத் திரும்பிப் பார்த்து, “ஆமாம், மிக அழகு” என்று சொன்னால், அவர் அந்த ஏலத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார். மாறாக, அவர் தனது அலைபேசியிலேயே மூழ்கியிருந்தால், அந்த ஏலம் நிராகரிக்கப்படுகிறது. இதுபோன்ற சிறிய நிராகரிப்புகள் மீண்டும் மீண்டும் நடக்கும்போது, இரு மனங்களுக்கு இடையிலான இழை மெலிதாகிக்கொண்டே போகிறது.

ஒரு நிஜக் கதை: ரவியும் அனிதாவும்

ரவியும் அனிதாவும் திருமணமாகிப் பத்து வருடங்கள் ஆகிறது. ரவி ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர், அனிதா ஒரு பள்ளி ஆசிரியை. வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் அவர்களுக்குள் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. சண்டைகள் கூட அதிகம் நடப்பதில்லை. ஆனால், அனிதா என்னிடம் வந்தபோது சொன்ன முதல் வாக்கியம் இதுதான்: “நாங்கள் ஒரு வீட்டில் வாழும் இரண்டு அந்நியர்கள்.” அவர்கள் இருவரும் தங்கள் வேலை, குழந்தைகள், வீட்டுப் பொறுப்புகள் என இயந்திரத்தனமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவருக்கொருவர் என்ன நினைக்கிறார்கள், என்ன பயப்படுகிறார்கள் என்பதைப் பகிர்ந்துகொள்வதை நிறுத்திவிட்டார்கள். இதுதான் ‘உணர்ச்சியற்ற மௌனம்’ (Emotional Detachment). இவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் இருந்த இடைவெளியைக் குறைக்க, நாங்கள் முதலில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ‘கேட்கும்’ திறனை வளர்த்தெடுக்கத் தொடங்கினோம்.

உண்மையான கவனிப்பு: காதுகளால் அல்ல, இதயத்தால்

நாம் ஒருவரிடம் பேசும்போது, அவர் சொல்வதைக் கேட்பதை விட, அதற்கு என்ன பதில் சொல்லலாம் என்றுதான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். இதை ‘மறுமொழி அளிப்பதற்கான கவனிப்பு’ (Listening to respond) என்று சொல்வோம். ஆனால் உறவுகளில் நெருக்கம் ஏற்படத் தேவையானது ‘புரிந்துகொள்வதற்கான கவனிப்பு’ (Listening to understand). ஒரு உளவியல் ஆலோசகராக நான் எப்போதும் சொல்வதுண்டு: “கேட்பது என்பது ஒரு செயல் அல்ல, அது ஒரு கலை.”

உங்கள் துணை பேசும்போது, உங்கள் அலைபேசியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, அவர் கண்களைப் பார்த்து அவர் சொல்லும் வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உணர்வை உணர முயற்சி செய்யுங்கள். அவர் “இன்று அலுவலகத்தில் வேலை அதிகம்” என்று சொன்னால், அவர் சொல்வது வேலையைப் பற்றி மட்டுமல்ல, அவர் களைப்பாக இருக்கிறார், உங்கள் ஆதரவை எதிர்பார்க்கிறார் என்று அர்த்தம். “அப்படியா, மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறதா? ஒரு கப் டீ குடிக்கிறீர்களா?” என்ற உங்கள் பதில், அந்த இடைவெளியை அங்கேயே குறைத்துவிடும்.

உணர்வுகளின் வெளிப்படைத்தன்மை (Vulnerability)

நமது சமூகத்தில் ‘வலிமையாக இருப்பது’ என்பது உணர்ச்சிகளைக் காட்டாமல் இருப்பது என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக ஆண்கள் தங்கள் பலவீனத்தையோ, பயத்தையோ காட்டிக்கொள்ளத் தயங்குகிறார்கள். ஆனால், உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், நெருக்கத்தின் திறவுகோலே நமது பலவீனங்களை வெளிப்படுத்துவதுதான். பிரேனே ப்ரவுன் (Brené Brown) என்ற ஆராய்ச்சியாளர் இதைப் பற்றி மிக அழகாகச் சொல்வார். நாம் நமது பயங்களை, காயங்களை ஒருவரிடம் பகிரும்போதுதான், அங்கே ஒரு உண்மையான பிணைப்பு உருவாகிறது.

உங்களுக்குள் இருக்கும் பயத்தை உங்கள் துணையிடமோ அல்லது நண்பரிடமோ பகிருங்கள். “எனக்கு இந்த விஷயம் கவலையாக இருக்கிறது” அல்லது “உன் இந்தச் செயல் என்னை காயப்படுத்துகிறது” என்று வெளிப்படையாகப் பேசுங்கள். நீங்கள் ஒரு கவசத்தை அணிந்துகொண்டு மற்றவரிடம் நெருக்கத்தை எதிர்பார்க்க முடியாது. அந்தக் கவசத்தைக் கழற்றி வைக்கும்போதுதான் இரு இதயங்களும் நேருக்கு நேர் சந்தித்துக்கொள்ள முடியும்.

குற்றச்சாட்டுகளைத் தவிர்த்து, உணர்வுகளைப் பகிர்தல்

சண்டைகள் வரும்போது நாம் பெரும்பாலும் “நீ ஏன் இப்படிச் செய்தாய்?”, “உனக்கு எப்போதும் இதே வேலைதான்” என்று ‘நீ’ (You statements) என்ற வார்த்தையிலிருந்து வாக்கியத்தைத் தொடங்குவோம். இது மற்றவரைத் தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளிவிடும். அவர் உடனே தன்னை நியாயப்படுத்தப் போராடுவார். இதனால் விவாதம் வளருமே தவிர, தீர்வு கிடைக்காது.

அதற்குப் பதிலாக, ‘நான்’ (I statements) என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்திப் பாருங்கள். “நீ என்னைக் கவனிப்பதில்லை” என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, “நீ வேலையில் பிஸியாக இருக்கும்போது நான் தனிமையாக உணர்கிறேன்” என்று சொல்லிப் பாருங்கள். இங்கே நீங்கள் யாரையும் குற்றம் சொல்லவில்லை, உங்கள் உணர்வை மட்டுமே சொல்கிறீர்கள். இது மற்றவருக்கு உங்கள் மீதான அனுதாபத்தை ஏற்படுத்தும், கோபத்தை அல்ல. இது ஒரு சிறிய மாற்றம் போலத் தோன்றலாம், ஆனால் இது உறவுகளில் மிகப்பெரிய அதிசயங்களைச் செய்யும்.

சுரேஷ் மற்றும் மீராவின் உதாரணம்

சுரேஷ் எப்போதுமே தாமதமாக வீட்டிற்கு வருவார். மீராவுக்கு இது பெரிய வருத்தம். அவர் வந்தவுடன் மீரா கத்தத் தொடங்குவார்: “உனக்கு வீட்டைப் பற்றி அக்கறையே இல்லை!” சுரேஷ் உடனே, “நான் உங்களுக்காகத் தானே கஷ்டப்பட்டு உழைக்கிறேன்” என்று கத்துவார். இது ஒரு முடிவில்லாத போர். ஆலோசனையின் போது, மீராவிடம் அவரது பேச்சை மாற்றச் சொன்னேன். அடுத்த முறை சுரேஷ் வரும்போது மீரா சொன்னார்: “நீ தாமதமாக வரும்போது எனக்குப் பயமாகவும், கவலையாகவும் இருக்கிறது. உன்னுடன் சிறிது நேரம் செலவழிக்க வேண்டும் என்று நான் ஆசைப்படுகிறேன்.” இந்த மாற்றம் சுரேஷின் மனதை மாற்றியது. அவர் மீராவின் தேவையைப் புரிந்துகொண்டார்.

பாராட்டும் நன்றியுணர்வும்: உறவின் உரங்கள்

நாட்கள் செல்லச் செல்ல, உறவுகளில் நாம் ஒருவரை ஒருவர் ‘நிச்சயமானவர்’ (Taken for granted) என்று நினைக்கத் தொடங்கிவிடுகிறோம். அவர் நமக்காகச் செய்யும் சிறிய விஷயங்களைக் கூட நாம் கவனிப்பதில்லை. ஒரு நன்றியோ அல்லது ஒரு சிறு புன்னகையோ கூட அந்த உறவை எவ்வளவு பலப்படுத்தும் என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். நன்றியுணர்வு என்பது நேர்மறை ஆற்றலின் ஊற்று.

உங்கள் துணை உங்களுக்காகச் செய்யும் ஒரு சிறிய காரியத்தைப் பாராட்டுங்கள். “இன்று சமையல் மிகவும் அருமை” என்றோ, “குழந்தைகளை நீ கவனித்துக்கொண்ட விதம் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது” என்றோ சொல்லுங்கள். பாராட்டு என்பது ஒரு மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய அங்கீகாரம். நீங்கள் மற்றவரை அங்கீகரிக்கும்போது, அவர் தானாகவே உங்களிடம் நெருங்கி வருவார். ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தது மூன்று முறை உங்கள் துணையைப் பாராட்டுங்கள் என்று நான் பலருக்கும் ஒரு பயிற்சியாகவே கொடுப்பதுண்டு.

தொடுதலின் மகத்துவம்

இன்றைய டிஜிட்டல் உலகில் நாம் தொடுதலின் (Physical Touch) முக்கியத்துவத்தை இழந்து வருகிறோம். தொடுதல் என்பது வெறும் பாலியல் சார்ந்தது மட்டுமல்ல. ஒரு ஆறுதலான அணைப்பு, கைகளைப் பிடித்துக்கொள்ளுதல், தோளில் தட்டிக்கொடுத்தல் இவை அனைத்தும் ‘ஆக்ஸிடोसின்’ (Oxytocin) என்ற ஹார்மோனைச் சுரக்கச் செய்கின்றன. இது ‘காதல் ஹார்மோன்’ அல்லது ‘பிணைப்பு ஹார்மோன்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஆய்வுகளின்படி, ஒரு 20 வினாடி அணைப்பு மன அழுத்தத்தைக் குறைத்து, இருவருக்கும் இடையில் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வை உருவாக்குகிறது. நீங்கள் வேலையிலிருந்து வீட்டிற்கு வந்தவுடன் ஒருவரை ஒருவர் அன்புடன் அணைத்துக்கொள்ளும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்ளுங்கள். அந்தத் தொடுதல் ஆயிரம் வார்த்தைகள் சொல்லாத அன்பைச் சொல்லும்.

மன்னித்தலும் கடந்து போதலும்

உறவுகளில் விரிசல் ஏற்படப் பழைய காயங்கள் ஒரு முக்கியக் காரணமாக இருக்கின்றன. பல வருடங்களுக்கு முன்னால் நடந்த ஒரு கசப்பான சம்பவத்தை இன்றும் நினைவில் வைத்துக்கொண்டு, அதை ஒவ்வொரு சண்டையிலும் இழுப்பது அந்த இடைவெளியைப் பெரிதாக்கும். மன்னித்தல் என்பது மற்றவருக்காகச் செய்யும் உதவி அல்ல; அது உங்களுக்காகவும் உங்கள் உறவுக்காகவும் நீங்கள் செய்யும் ஒரு தியாகம்.

கடந்த காலக் கசப்புகளை ஒரு மூட்டையாகக் கட்டி உங்கள் முதுகில் சுமக்காதீர்கள். அது உங்கள் பயணத்தை மெதுவாக்கும். “சரி, அது நடந்துவிட்டது, இனி அதை மாற்ற முடியாது. ஆனால் இன்று நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்” என்ற மனப்பக்குவம் தேவை. பழைய காயங்களை மீண்டும் மீண்டும் கிளறுவது ஆறாத புண்ணை நோண்டுவதற்குச் சமம்.

தனித்துவத்தை மதித்தல்

இரு மனங்கள் நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவர்கள் இருவரும் ஒரே மாதிரியாக இருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல. ஒவ்வொருவருக்கும் தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகள், கனவுகள், இடைவெளிகள் தேவை. ஒரு உறவில் ‘நாம்’ என்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு ‘நான்’ என்பதும் முக்கியம். உங்கள் துணையின் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை மதிப்பதும், அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த நினைக்காமல் இருப்பதும் அவர்களை உங்களிடம் இன்னும் நெருக்கமாக்கும்.

அவர்கள் நண்பர்களுடன் நேரம் செலவழிப்பதையோ அல்லது அவர்களுக்குப் பிடித்த ஒரு பொழுதுபோக்கில் ஈடுபடுவதையோ ஊக்குவியுங்கள். நீங்கள் மற்றவரைச் சுதந்திரமாக விடும்போதுதான், அவர் தன் விருப்பப்படி உங்களிடம் திரும்பி வருவார். கட்டாயப்படுத்திப் பிடித்து வைக்கும் எந்தவொரு உறவும் நீண்ட காலம் நிலைக்காது.

தொழில்முறை ஆலோசனையை எப்போது நாட வேண்டும்?

சில நேரங்களில், இடைவெளி என்பது நமது கட்டுப்பாட்டை மீறிப் போயிருக்கலாம். எவ்வளவு முயற்சி செய்தும் பேச முடியாமல் இருப்பது, தொடர்ச்சியான அவநம்பிக்கை, மன ரீதியான அல்லது உடல் ரீதியான வன்முறை போன்ற சூழ்நிலைகளில் ஒரு மனநல ஆலோசகரின் உதவி அவசியம். ஆலோசனை பெறுவது பலவீனம் அல்ல; அது உங்கள் உறவை மீட்டெடுக்க நீங்கள் எடுக்கும் ஒரு தைரியமான முடிவு. ஒரு நடுநிலையான மூன்றாவது மனிதர் உங்கள் உறவில் இருக்கும் சிக்கல்களைத் தர்க்கரீதியாகப் பார்க்கவும், அதைச் சரிசெய்யவும் வழிகாட்டுவார்.

தினசரிப் பயிற்சிகள்: உறவை வலுப்படுத்த சில வழிகள்

இடைவெளியைக் குறைக்க நாம் அன்றாடம் செய்யக்கூடிய சில எளிய உளவியல் பயிற்சிகள் இங்கே:

1. பத்து நிமிட உரையாடல்: தினமும் படுக்கைக்குச் செல்வதற்கு முன் அல்லது காலையில் காபி குடிக்கும்போது, அலைபேசி மற்றும் டிவி இல்லாமல் பத்து நிமிடங்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுங்கள். இது அன்றாட வேலைகளைப் பற்றியதாக இல்லாமல், உங்கள் உணர்வுகளைப் பற்றியதாக இருக்கட்டும்.

2. ‘கண் தொடர்பு’ பயிற்சி: ஒரு நிமிடம் அமைதியாக ஒருவருக்கொருவர் கண்களைப் பார்த்து அமர்ந்திருங்கள். இது ஆரம்பத்தில் சங்கடமாக இருக்கலாம், ஆனால் இது ஆழமான ஒரு ஆன்மீகத் தொடர்பை ஏற்படுத்தும்.

3. மகிழ்ச்சியான நினைவுகளைப் பகிர்தல்: வாரத்திற்கு ஒருமுறை நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியாக இருந்த தருணங்களை அல்லது பழைய புகைப்படங்களைப் பார்த்துப் பேசுங்கள். இது உங்கள் உறவின் தொடக்கத்தில் இருந்த அந்தத் துடிப்பை மீண்டும் கொண்டுவரும்.

முடிவுரை

உறவுகளில் ஏற்படும் இடைவெளி என்பது ஒரு முடிவல்ல; அது ஒரு எச்சரிக்கை மணி. “உங்கள் உறவில் இன்னும் கூடுதல் கவனம் தேவை” என்று அது உங்களுக்குச் சொல்கிறது. அன்பென்பது ஒரு தானியங்கி இயந்திரம் அல்ல; அது ஒரு செடியைப் போன்றது. அதற்குத் தினமும் தண்ணீர் ஊற்றி, உரமிட்டுப் பராமரிக்க வேண்டும். கவனிப்பு, புரிதல், மன்னிப்பு மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மை ஆகியவையே அந்தச் செடியை வளர்க்கும் காரணிகள்.

இந்தக் கட்டுரையை வாசித்து முடிக்கும்போது, உங்கள் அன்புக்குரியவரிடம் சென்று ஒரு நிமிடம் அமர்ந்து, அவர் கைகளைப்