மழலையின் மௌன மொழி: குழந்தைகளின் உள்மன உலகைப் புரிந்துகொள்ள ஓர் அன்பான வழிகாட்டி

முன்னுரை

வாழ்க்கை என்பது ஒரு அழகான ஓட்டம். இந்த ஓட்டத்தில் நாம் பல மனிதர்களைச் சந்திக்கிறோம், பல மொழிகளைக் கேட்கிறோம். ஆனால், உலகின் மிக அழகான மொழி எது தெரியுமா? அது ஒரு குழந்தையின் மௌனம். “குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்று” என்பார்கள். ஆனால், அந்தத் தெய்வம் சில நேரங்களில் பேச மறுக்கும்போது, சில நேரங்களில் அடம் பிடிக்கும்போது அல்லது காரணமே இல்லாமல் அழுது தீர்க்கும்போது, பெற்றோர்களாகிய நாம் நிலைகுலைந்து போகிறோம். ஒரு உளவியலாளராக எனது கிளினிக்கிற்கு வரும் பல பெற்றோர்கள் கேட்கும் முதல் கேள்வி, “என் குழந்தை ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறான்? அவன் மனதில் என்னதான் ஓடுகிறது?” என்பதுதான்.

அன்புப் பெற்றோர்களே, நாம் முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய அடிப்படை உண்மை ஒன்று இருக்கிறது. குழந்தைகளின் உலகம் என்பது வார்த்தைகளால் ஆனது அல்ல; அது உணர்வுகளால் ஆனது. அவர்கள் பேசும் மௌனம், அவர்கள் காட்டும் கோபம், அவர்கள் சிந்தும் கண்ணீர் என ஒவ்வொன்றும் ஒரு செய்தி. அந்தச் செய்தியை ஒரு துப்பறியும் நிபுணரைப் போல அல்லாமல், ஒரு நேசத்துக்குரிய தோழனைப் போல நாம் வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்தப் பயணத்தில், நமது குழந்தைகளின் மௌன மொழியை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்பதையும், அவர்களின் மனநலனை எப்படிப் பேணிக்காப்பது என்பதையும் பற்றி விரிவாகவும் ஆழமாகவும் நாம் உரையாடுவோம்.

மௌனம் என்பது வெறும் அமைதி அல்ல

பொதுவாக, ஒரு குழந்தை அமைதியாக இருந்தால், “என் குழந்தை ரொம்ப சமத்து, யாரையும் தொந்தரவு செய்ய மாட்டான்” என்று நாம் பெருமையாகச் சொல்லிக்கொள்வோம். ஆனால், உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், அளவுக்கு அதிகமான அமைதி என்பது சில நேரங்களில் ஒரு அபாயச் சிக்னலாகவும் இருக்கலாம். மௌனம் என்பது ஒரு குழந்தையின் பாதுகாப்பு கவசம். வெளியில் சொல்ல முடியாத பயத்தையோ, குழப்பத்தையோ அல்லது வலியையோ அவர்கள் மௌனத்திற்குள் ஒளித்து வைக்கிறார்கள்.

குழந்தைகளின் மூளை வளர்ச்சி என்பது ஒரு கட்டிடத்தைக் கட்டுவது போன்றது. அடித்தளம் பலமாக இருந்தால் மட்டுமே கட்டிடம் நிலைத்து நிற்கும். ஒரு குழந்தையின் ஐந்து வயது வரை, அவர்களின் மூளையின் ‘லிம்பிக் சிஸ்டம்’ (Limbic System) எனப்படும் உணர்ச்சிகளைக் கையாளும் பகுதி மிகத் தீவிரமாகச் செயல்படும். ஆனால், தர்க்கரீதியாகச் சிந்திக்கும் ‘ப்ரீஃபிரண்டல் கார்டெக்ஸ்’ (Prefrontal Cortex) இன்னும் முழுமையாக வளர்ச்சி அடைந்திருக்காது. இதனால்தான், தங்களுக்கு ஏற்படும் வலியைப் பற்றி அவர்களால் விளக்கமாகப் பேச முடிவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் மௌனமாகிறார்கள் அல்லது விசித்திரமாக நடந்துகொள்கிறார்கள்.

உணர்வுகளின் எதிரொலி: பிரதிபலிப்பு நரம்பணுக்கள் (Mirror Neurons)

இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான அறிவியல் உண்மையை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். நமது மூளையில் ‘மிரர் நியூரான்ஸ்’ எனப்படும் பிரதிபலிப்பு நரம்பணுக்கள் உள்ளன. இவைதான் மற்றவர்களின் உணர்வுகளை நாம் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. ஒரு குழந்தை தனது பெற்றோரின் முகத்தைப் பார்த்தே அவர்களின் மனநிலையைக் கண்டறிந்துவிடும். நீங்கள் அலுவலக வேலைப்பளுவில் பதற்றமாக வீட்டிற்கு வரும்போது, உங்கள் குழந்தை காரணமே இல்லாமல் அடம் பிடிக்கலாம். அதற்குத் தெரிந்தது ஒன்றே ஒன்றுதான்: “அப்பா/அம்மா ஏதோ ஒரு கவலையில் இருக்கிறார்கள், எனக்குப் பாதுகாப்பின்மையாகத் தோன்றுகிறது.” தனது பயத்தை வெளிப்படுத்த அந்தத் தளிர் மௌனத்தையோ அல்லது அழுகையையோ ஆயுதமாக எடுக்கிறது.

ஏன் குழந்தைகள் மௌனமாகிறார்கள்? சில உளவியல் காரணங்கள்

குழந்தைகள் மௌனத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பின்னால் பல அடுக்குக் காரணங்கள் ஒளிந்துள்ளன. அவற்றை நாம் ஒவ்வொன்றாகப் பிரித்துப் பார்ப்போம்.

1. பாதுகாப்பின்மை மற்றும் பயம்

குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பு என்பது அவர்கள் வாழும் சூழலைப் பொறுத்தது. வீட்டில் பெற்றோரிடையே நடக்கும் சண்டைகள், உரத்த குரலில் பேசுவது போன்றவை குழந்தையின் மனதில் பெரும் வடுக்களை உண்டாக்கும். “நான் ஏதாவது தப்பு செய்துவிட்டேனோ?” என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவர்களை மௌனத்திற்குள் தள்ளும். உளவியலில் இதை ‘செலக்டிவ் மியூட்டிசம்’ (Selective Mutism) என்று கூட ஒரு நிலையில் குறிப்பிடுவோம். அதாவது, சில குறிப்பிட்ட சூழல்களில் மட்டும் குழந்தை பேச மறுப்பது.

2. உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தத் தெரியாமை

நமக்குத் துக்கம் என்றால் ‘சோகம்’ என்று சொல்லத் தெரியும். ஆனால், ஒரு குழந்தைக்குத் தான் உணர்வது ஏமாற்றமா, பொறாமையா அல்லது தனிமையா என்று தெரியாது. உதாரணமாக, வீட்டில் ஒரு புதிய குழந்தை பிறக்கும்போது, மூத்த குழந்தை திடீரெனப் பேசுவதைக் குறைத்துக்கொள்ளலாம். இது பொறாமை அல்ல; “எனக்கான அன்பு பகிரப்படுகிறதோ?” என்ற ஒருவிதமான இருத்தலியல் பயம். இதை அவர்கள் மௌனத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

3. அதிகப்படியான கண்டிப்பு

“பெரியவர்கள் பேசும்போது குறுக்கே பேசாதே”, “எப்போதும் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டே இருக்காதே” போன்ற கட்டளைகள் குழந்தைகளின் படைப்பாற்றலையும் பேச்சுத் திறனையும் முடக்கிவிடும். தான் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் விமர்சிக்கப்படும் என்று குழந்தை நினைத்தால், பேசாமல் இருப்பதே மேல் என்று அது முடிவு செய்துவிடும்.

ஒரு நிஜக்கதை: கவினின் மாற்றம்

என்னிடம் ஆலோசனைக் வந்த ஒரு குடும்பத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். கவின் (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) என்ற ஏழு வயது சிறுவன். மிகவும் துறுதுறுவென இருந்த அவன், கடந்த மூன்று மாதங்களாக யாரிடமும் சரியாகப் பேசுவதில்லை. பள்ளியிலும் அவனது மதிப்பெண்கள் குறைந்தன. அவனது பெற்றோர்கள் மிகவும் கவலைப்பட்டு அவனை என்னிடம் அழைத்து வந்தார்கள்.

ஆரம்பத்தில் கவின் என்னிடமும் பேசவில்லை. நான் அவனிடம் கேள்விகள் கேட்பதைத் தவிர்த்துவிட்டு, அவனுடன் சேர்ந்து படம் வரையத் தொடங்கினேன். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அவன் ஒரு படத்தை வரைந்தான். அதில் ஒரு பெரிய இருண்ட மேகம் மழையைப் பொழிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த மழையில் ஒரு சிறிய குருவி நனைந்துகொண்டிருந்தது. நான் மெதுவாகக் கேட்டேன், “அந்தக் குருவிக்குக் குடை இல்லையா கவின்?”. அவன் மெல்லிய குரலில் சொன்னான், “குடை இருந்தது, ஆனால் அது கிழிந்துவிட்டது.”

விசாரணையில் தெரியவந்தது என்னவென்றால், அவனது தாத்தா (அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தவர்) மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு இறந்துவிட்டார். கவின் அழுதால் அவன் பலவீனமானவன் என்று அவனது தந்தை சொல்லியிருக்கிறார். அதனால் அவன் தன் துக்கத்தை மௌனமாக மாற்றிக்கொண்டான். அவனது ‘குடை’ என்பது அவனது தாத்தா. அவர் இல்லாத உலகில் அவன் தன்னை அனாதையாக உணர்ந்தான். கவினின் மௌனம் ஒரு அழுகுரல் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட பிறகு, அவனது பெற்றோர்களுக்கு நான் சில ஆலோசனைகளை வழங்கினேன். இன்று கவின் மீண்டும் பழைய துறுதுறுப்பான சிறுவனாக மாறிவிட்டான்.

மௌன மொழியை வாசிப்பது எப்படி?

ஒரு ஆலோசகராக நான் உங்களுக்குச் சொல்லும் ரகசியம் இதுதான்: “காதுகளால் கேட்காதீர்கள், கண்களால் கேளுங்கள்.” ஒரு குழந்தையின் மௌனத்தை வாசிக்க சில வழிகள் உள்ளன:

• உடல் மொழி (Body Language): குழந்தை கண்களைப் பார்த்துப் பேசுவதைத் தவிர்க்கிறதா? தோள்கள் சுருங்கி இருக்கிறதா? கைகளை எப்போதும் பிசைந்துகொண்டே இருக்கிறதா? இவை அனைத்தும் பதற்றத்தின் அறிகுறிகள்.
• விளையாட்டு முறை: குழந்தைகள் விளையாடும் விதத்தைக் கவனியுங்கள். அவர்கள் பொம்மைகளை வைத்து விளையாடும்போது, தங்கள் மனதில் உள்ள கோபத்தையோ அல்லது அன்பையோ அந்தப் பொம்மைகள் வழியாக வெளிப்படுத்துவார்கள்.
• ஓவியங்கள்: குழந்தைகளின் வரைபடங்கள் அவர்களின் ஆழ்மனதின் ஜன்னல்கள். அவர்கள் பயன்படுத்தும் வண்ணங்கள், வரையும் உருவங்கள் அவர்களின் மனநிலையைச் சொல்லும்.

பெற்றோருக்கான நடைமுறைப் பயிற்சிகள் மற்றும் தீர்வுகள்

குழந்தைகளின் மௌனத்தை உடைத்து, அவர்களைத் திறந்த புத்தகமாக மாற்ற நாம் சில எளிய மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும். இது ஒரு நாளில் நடக்கும் அதிசயம் அல்ல, இது ஒரு தொடர் பயிற்சி.

1. ‘தனிப்பட்ட நேரம்’ (Special Time)

தினமும் குறைந்தது 15 முதல் 20 நிமிடங்கள் உங்கள் குழந்தைக்கு மட்டும் ஒதுக்குங்கள். அந்த நேரத்தில் மொபைல் போன், தொலைக்காட்சி என எதுவும் இருக்கக்கூடாது. அவர்கள் சொல்வதை மட்டும் கேளுங்கள். அவர்கள் விளையாடச் சொன்னால் விளையாடுங்கள். “உன் நாள் எப்படி இருந்தது?” என்று கேட்காமல், “இன்று உனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் எது?” என்று கேளுங்கள். இந்த 15 நிமிடங்கள் அவர்களுக்கு “நான் நேசிக்கப்படுகிறேன்” என்ற உணர்வைத் தரும்.

2. உணர்வுகளுக்குப் பெயரிடுதல் (Naming the Emotion)

குழந்தை மௌனமாக இருக்கும்போது, “ஏன் பேச மாட்டேங்கிற?” என்று கோபப்படாமல், “உனக்கு இப்போது கொஞ்சம் வருத்தமாக இருக்கிறதா?” அல்லது “உனக்குக் கோபமாக வருகிறதா?” என்று கேளுங்கள். அவர்கள் உணர்வுகளுக்குப் பெயரிடக் கற்றுக்கொடுக்கும்போது, பிற்காலத்தில் அவர்கள் அதை மௌனமாக மாற்றாமல் வார்த்தைகளாக வெளிப்படுத்துவார்கள்.

3. செயலில் காட்டும் அன்பு

அன்பை வார்த்தைகளால் சொல்வதை விட, ஒரு அணைப்பு (Hug) அல்லது தோளில் தட்டிக் கொடுப்பது அதிக ஆற்றல் கொண்டது. ஒரு குழந்தை அழுதுகொண்டிருக்கும்போது அல்லது மௌனமாக இருக்கும்போது, எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமல் அவர்களை அரவணைத்துக் கொள்ளுங்கள். “நான் உனக்காக இங்கே இருக்கிறேன்” என்ற அந்தத் தொடுதல், அவர்களின் மூளையில் ‘ஆக்ஸிடोसின்’ (Oxytocin) என்ற மகிழ்ச்சி ஹார்மோனைச் சுரக்கச் செய்து, அவர்களை நிதானப்படுத்தும்.

4. தவறு செய்ய அனுமதித்தல்

குழந்தைகள் தவறு செய்யும்போது நாம் காட்டும் எதிர்வினைதான், அவர்கள் அடுத்த முறை நம்மிடம் பேசுவார்களா இல்லையா என்பதைத் தீர்மானிக்கும். “பரவாயில்லை, அடுத்த முறை பார்த்துக்கொள்ளலாம்” என்ற ஒரு வார்த்தை, அவர்களின் மனதில் உள்ள பாரத்தை இறக்கி வைக்கும். தோல்விகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் தைரியத்தை அவர்களுக்குக் கொடுங்கள்.

அறிவியல் பின்னணி: குழந்தைகளின் மூளை எவ்வாறு இயங்குகிறது?

நாம் முன்பே பார்த்தது போல, குழந்தைகளின் மூளை முதிர்ச்சியடையாத நிலையில் இருக்கும். குறிப்பாக, ‘அமிக்டலா’ (Amygdala) எனப்படும் பகுதி, ஆபத்து வரும்போது ‘சண்டை போடு அல்லது ஓடிவிடு’ (Fight or Flight) என்ற எதிர்வினையைத் தூண்டும். ஒரு குழந்தைக்குப் பயம் ஏற்படும்போது, அதன் அமிக்டலா தூண்டப்படுகிறது. அந்த நேரத்தில் தர்க்கரீதியான மூளை வேலை செய்யாது. எனவேதான், நாம் எவ்வளவு சமாதானம் சொன்னாலும் அவர்கள் கேட்பதில்லை.

இந்த நேரத்தில் நாம் செய்ய வேண்டியது ‘Connect before Correct’ – அதாவது, திருத்துவதற்கு முன் அவர்களுடன் இணையுங்கள். அவர்களின் உணர்ச்சிகளைச் சமநிலைப்படுத்திய பிறகுதான், நீங்கள் சொல்லும் அறிவுரை அவர்களின் மூளையைச் சென்றடையும். இதுதான் நவீன உளவியல் சொல்லும் மிக முக்கியமான உண்மை.

எப்போது நாம் ஒரு நிபுணரின் உதவியை நாட வேண்டும்?

எல்லா மௌனங்களும் சாதாரணமானவை அல்ல. சில நேரங்களில் தொழில்முறை ஆலோசனைகள் (Professional Counseling) அவசியமாகின்றன. பின்வரும் அறிகுறிகள் தென்பட்டால் தயங்காமல் ஒரு உளவியலாளரை அணுகுங்கள்:

• குழந்தை தனது அன்றாட வேலைகளில் ஆர்வம் இழப்பது.
• தூக்கமின்மை அல்லது அதிகப்படியான தூக்கம்.
• உணவுப் பழக்கத்தில் திடீர் மாற்றம் (அதிகமாக உண்பது அல்லது உண்ண மறுப்பது).
• தன்னைத் தானே காயப்படுத்திக்கொள்வது அல்லது மற்றவர்களைத் தாக்குவது.
• நீண்ட நாட்களாக (2 வாரங்களுக்கு மேல்) யாரிடமும் பேசாமல் தனிமையில் இருப்பது.
• திடீரெனப் படுக்கையில் சிறுநீர் கழிப்பது (முன்பு அந்தப் பழக்கம் இல்லாதபோது).

மனநல ஆலோசனை என்பது ஏதோ பெரிய பிரச்சனை இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமானது அல்ல. அது உங்கள் குழந்தையை இன்னும் சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு கருவி மட்டுமே. ஆரம்பத்திலேயே கவனிக்கப்படும் மாற்றங்கள், எதிர்காலத்தில் பெரிய மனநல பாதிப்புகள் வராமல் தடுக்கும்.

பெற்றோர்களாகிய நமது பொறுப்பு

நாம் நமது குழந்தைகளுக்கு விலை உயர்ந்த பொம்மைகளையும், சிறந்த கல்வியையும் கொடுக்க விரும்புகிறோம். ஆனால், அவர்கள் உண்மையிலேயே எதிர்பார்ப்பது நமது ‘நேரத்தை’ (Presence) மட்டுமே. “அப்பாவிடம் இதைப் பேசலாம்”, “அம்மாவிடம் இதைச் சொன்னால் திட்ட மாட்டார்கள்” என்ற நம்பிக்கையை அவர்களுக்குள் விதைப்பதே நாம் அவர்களுக்குத் தரும் மிகப்பெரிய சொத்து.

ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒரு தனித்துவமான உலகம். அந்த உலகத்தின் கதவுகளைத் திறக்க ‘அன்பு’ என்ற சாவி மட்டுமே போதுமானது. சில நேரங்களில் அவர்களின் மௌனம் நம்மைச் சோதிக்கலாம், ஆத்திரமூட்டலாம். ஆனால் அந்த மௌனத்திற்குப் பின்னால் ஒரு மென்மையான இதயம் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். நமது கோபத்தை விட நமது நிதானமே அவர்களுக்குப் பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுக்கும்.

நிறைவுரை: அன்பே அடிப்படை

மழலையின் மௌன மொழி என்பது ஒரு புதிரல்ல, அது ஒரு அழைப்பு. “என்னை வந்து புரிந்துகொள், எனக்குத் து