மனப்போராட்டங்களின் மௌனமான எச்ச: உங்கள் உள்ளத்தின் குரலுக்கு செவிசாய்ப்போம்

முன்னுரை

என் அன்பிற்குரியவர்களே, ஒரு நிமிடம் உங்கள் கண்களை மூடி ஆழமாக ஒருமுறை மூச்சை உள்ளே இழுத்து மெதுவாக வெளியே விடுங்கள். இந்த ஓயாத உலகில், கடிகார முட்களோடு போட்டி போட்டுக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நாம், எப்போது கடைசியாக நம்முடைய மனதோடு அமர்ந்து பேசினோம்? “உனக்கு என்ன வேண்டும்? நீ எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று நம்மையே நாம் எப்போது கேட்டோம்? ஒரு உளவியலாளராகவும், பலரின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஒரு சிறு துணையாகவும் நான் காண்பது என்னவென்றால், நாம் அனைவரும் வெளியில் ஒரு அழகான புன்னகையை அணிந்துகொண்டு, உள்ளுக்குள் ஒரு பெரும் போர்க்களத்தையே சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். அந்தப் போர்க்களம் அமைதியானது, மௌனமானது, ஆனால் அதன் பாதிப்புகள் மிகவும் ஆழமானவை.

இந்தக் கட்டுரை ஒரு மருத்துவக் குறிப்பல்ல; இது உங்களுக்கும் எனக்குமான ஒரு உரையாடல். உங்கள் மனதின் ஆழத்தில் புதைந்து கிடக்கும் அந்த மௌனமான எச்சங்களைப் பற்றி, அதன் பின்னால் இருக்கும் அறிவியலைப் பற்றி, மற்றும் அதிலிருந்து நாம் எப்படி மீண்டு வரலாம் என்பதைப் பற்றி நாம் இன்று விரிவாகப் பேசப்போகிறோம். நாம் அனைவரும் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் உடைந்து போகிறோம், ஆனால் அந்த உடைசல்களின் வழியாகத்தான் ஒளி நம்மை வந்தடைகிறது என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

மனம்: ஒரு விசித்திரமான உலகம்

நமது மனம் ஒரு பிரம்மாண்டமான நூலகம் போன்றது. நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும், அனுபவிக்கும் ஒவ்வொரு உணர்வும் அங்கே ஒரு புத்தகமாகச் சேமிக்கப்படுகிறது. ஆனால், சில புத்தகங்களை நாம் படிக்க விரும்புவதில்லை, அவற்றை அலமாரியின் கடைசி மூலையில் தள்ளிவிடுகிறோம். இந்தத் தள்ளிவைக்கப்பட்ட உணர்வுகள் மறைந்துவிடுவதில்லை; அவை “மௌனமான எச்சங்களாக” உருமாறி நமது அன்றாட வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கின்றன. உளவியலில் இதை ‘அடக்கப்பட்ட உணர்வுகள்’ (Repressed Emotions) என்கிறோம்.

நாம் ஒரு கசப்பான அனுபவத்தைச் சந்திக்கும்போது, அதை எதிர்கொள்ளத் திராணியற்று அல்லது சமூகச் சூழல் காரணமாக அதை மூடி மறைக்கிறோம். ஆனால், நமது ஆழ்மனம் (Unconscious Mind) எதையும் மறப்பதில்லை. அந்த வலி, கோபம் அல்லது ஏமாற்றம் ஒரு சிறிய நெருப்புப் பொறியாக உள்ளேயே இருக்கும். ஒரு கட்டத்தில், அது புகைச்சலாக மாறி நமது உடல் நலத்தையும் மன நலத்தையும் பாதிக்கத் தொடங்கும். இதை நாம் உணரும்போது காலம் கடந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை, ஆனால் விழிப்புணர்வு மிகவும் அவசியம்.

நிழலோடு ஒரு பயணம்: கவிதாவின் கதை

இதை இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள கவிதாவின் (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) கதையைப் பார்ப்போம். கவிதா ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் உயர்பதவியில் இருப்பவர். எப்போதும் சுறுசுறுப்பு, எதற்கும் கலங்காத உறுதி எனப் பார்ப்பவர்களுக்குத் தோன்றும். ஆனால், கடந்த சில மாதங்களாக அவருக்குத் தூக்கமின்மை, காரணமில்லாத தலைவலி மற்றும் அடிக்கடி எரிச்சல் உணர்வு ஏற்பட்டது. மருத்துவப் பரிசோதனைகளில் உடல் ரீதியாக எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை என்று வந்துவிட்டது.

அவர் என்னிடம் வந்தபோது, “எனக்கு என்ன ஆச்சுன்னே தெரியல, எல்லாமே நல்லாத்தான் இருக்கு, ஆனா மனசுக்குள்ள ஒரு பாரம் இருந்துகிட்டே இருக்கு” என்றார். நாங்கள் பேசப் பேசத்தான் தெரிந்தது, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் சந்தித்த ஒரு உறவு முறிவு (Breakup) பற்றி அவர் யாரிடமும் பேசவில்லை, அழவில்லை. “நான் ஸ்ட்ராங்” என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டு வேலையில் மூழ்கிவிட்டார். அந்தப் பேசப்படாத துக்கம்தான் இன்று உடல் வலியாகவும், மன உளைச்சலாகவும் வெளிப்படுகிறது. இதுதான் மனப்போராட்டங்களின் மௌனமான எச்சம்.

மனப்போராட்டங்களின் பின்னால் இருக்கும் அறிவியல்

மனம் என்பது ஏதோ அந்தரத்தில் மிதக்கும் ஒன்றல்ல; அது நமது மூளையின் செயல்பாடுகளோடு பின்னிப் பிணைந்தது. நாம் மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகும்போது, நமது மூளையில் உள்ள ‘அமிக்டலா’ (Amygdala) என்ற பகுதி எச்சரிக்கை மணியை ஒலிக்கிறது. இது நமது உடலுக்கு ஒரு ஆபத்து வந்துவிட்டது என்று கருதி, ‘கார்டிசோல்’ (Cortisol) மற்றும் ‘அட்ரினலின்’ (Adrenaline) போன்ற ஹார்மோன்களைச் சுரக்கச் செய்கிறது.

பழங்காலத்தில் மனிதன் ஒரு காட்டெருமையைப் பார்க்கும்போது ஏற்பட்ட அதே வேதியியல் மாற்றம், இன்று நாம் ஒரு மேலதிகாரியின் கோபத்தைப் பார்க்கும்போதோ அல்லது ஒரு கடன் சுமையைப் பற்றி நினைக்கும்போதோ ஏற்படுகிறது. ஆனால், அன்றைய மனிதன் ஓடித் தப்பித்து அந்த ஆற்றலைச் செலவழித்தான். இன்றைய நாம், அதே இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு அந்த அழுத்தத்தை உள்ளேயே தேக்கி வைக்கிறோம். இந்தத் தேக்கம்தான் உயர் இரத்த அழுத்தம், செரிமானக் கோளாறுகள் மற்றும் இதய நோய்களுக்கு அடிப்படை காரணமாகிறது.

மேலும், நமது மூளையில் உள்ள ‘நியூரோபிளாஸ்டிசிட்டி’ (Neuroplasticity) என்ற பண்பு, நாம் எதை அடிக்கடி நினைக்கிறோமோ அதற்கேற்ப மூளையின் அமைப்பை மாற்றியமைக்கிறது. நாம் தொடர்ந்து கவலையிலேயே இருந்தால், நமது மூளை கவலைப்படுவதற்கேற்ற பாதைகளை (Neural Pathways) வலுவாக்கிக் கொள்கிறது. இதனால்தான் எதிர்மறை எண்ணங்களில் இருந்து வெளிவருவது பலருக்குக் கடினமாக இருக்கிறது. ஆனால், இதையே சாதகமாகவும் பயன்படுத்தலாம். நேர்மறையான பயிற்சிகள் மூலம் புதிய பாதைகளை நம்மால் உருவாக்க முடியும்.

உடல் பேசும் மொழி: மனநலத்தின் அறிகுறிகள்

மனம் நேரடியாகப் பேசாதபோது, அது உடலின் வழியாகப் பேசத் தொடங்கும். இதை நாம் ‘சோமாடிசேஷன்’ (Somatization) என்கிறோம். உங்கள் உடல் உங்களுக்குச் சொல்லும் சில எச்சரிக்கை சமிக்ஞைகள் இதோ:

• தொடர் சோர்வு: எவ்வளவு தூங்கினாலும் தீராத ஒரு களைப்பு. இது பெரும்பாலும் மனச்சோர்வின் (Depression) ஆரம்ப அறிகுறியாக இருக்கலாம்.
• தசைப்பிடிப்பு: குறிப்பாகத் தோள்பட்டை மற்றும் கழுத்துப் பகுதியில் ஏற்படும் வலி, நீங்கள் அதிகப்படியான பொறுப்புகளை அல்லது கவலைகளைச் சுமக்கிறீர்கள் என்பதன் அடையாளம்.
• செரிமானப் பிரச்சினைகள்: நமது வயிற்றை ‘இரண்டாவது மூளை’ (Second Brain) என்பார்கள். மன அழுத்தம் குடல் இயக்கத்தைப் பாதிக்கும்.
• மறதி மற்றும் கவனச்சிதறல்: மனம் ஒரு போர்க்களமாக இருக்கும்போது, சிறிய விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துவது கடினமாகிவிடும்.

இவை அனைத்தும் உங்கள் மனம் கேட்கும் உதவிக்கான குரல்கள். இவற்றை அலட்சியப்படுத்தாமல் கவனிப்பதுதான் நாம் நமக்கே செய்து கொள்ளும் முதல் உதவி.

ரமேஷின் மௌனப் போராட்டம்

ரமேஷ் ஒரு நடுத்தர வயதுக் குடும்பத் தலைவர். எப்போதும் அமைதியானவர். அவருக்குத் திடீரென நெஞ்சு வலி மற்றும் படபடப்பு ஏற்படத் தொடங்கியது. இதயப் பரிசோதனைகள் அனைத்தும் சீராக இருந்தன. ஆலோசனையின்போது, அவர் தனது தந்தையின் மறைவிற்குப் பிறகு குடும்பப் பொறுப்புகள் அனைத்தையும் தானே சுமக்க வேண்டியிருந்ததால், தன் சொந்த ஆசைகளையும் உணர்வுகளையும் புதைத்துவிட்டது தெரியவந்தது. அவருக்கு ஏற்பட்டது ‘பேனிக் அட்டாக்’ (Panic Attack). “ஆண்கள் அழக்கூடாது” என்ற சமூகக் கட்டுப்பாடு அவரை இன்னும் அதிக அழுத்தத்திற்கு உள்ளாக்கியது. அழுவது பலவீனம் அல்ல, அது ஒரு வடிகால் என்பதை அவர் புரிந்துகொண்ட பிறகு, அவரது உடல் நலத்தில் நல்ல முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது.

சுய மீட்புக்கான நடைமுறைப் பயிற்சிகள்

மனப்போராட்டங்களை எதிர்கொள்ள நாம் ஒரு போர்வீரனாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; ஒரு கனிவான தாயைப் போல நம்மை நாமே அரவணைத்துக் கொண்டாலே போதும். இதோ சில எளிய, ஆனால் வலிமையான பயிற்சிகள்:

1. உணர்வுகளுக்குப் பெயரிடுதல் (Labeling Emotions)

உங்களுக்கு ஒருவிதமான பதற்றம் அல்லது கவலை ஏற்படும்போது, “இப்போது நான் பயப்படுகிறேன்” அல்லது “இப்போது நான் ஏமாற்றமாக உணர்கிறேன்” என்று அந்த உணர்வுக்கு ஒரு பெயரிடுங்கள். இது அந்த உணர்வுக்கும் உங்களுக்கும் இடையே ஒரு சிறிய இடைவெளியை உருவாக்கும். நீங்கள் அந்த உணர்வு அல்ல; அந்த உணர்வை கவனிப்பவர் நீங்கள்தான் என்பதை இது புரியவைக்கும்.

2. 5-4-3-2-1 தரைப்படுத்தும் பயிற்சி (Grounding Technique)

மனம் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலையிலோ அல்லது கடந்த காலத்தைப் பற்றிய வருத்தத்திலோ ஊசலாடும்போது, அதை நிகழ்காலத்திற்குக் கொண்டு வர இந்தப் பயிற்சி உதவும்:

• சுற்றியுள்ள 5 பொருள்களைப் பாருங்கள்.
• நீங்கள் தொடக்கூடிய 4 விஷயங்களை உணருங்கள்.
• உங்களுக்குக் கேட்கும் 3 சத்தங்களைக் கவனியுங்கள்.
• உங்களால் நுகரக்கூடிய 2 வாசனைகளை உணருங்கள்.
• உங்களால் சுவைக்கக்கூடிய 1 விஷயத்தை நினையுங்கள்.

இது உங்கள் நரம்பு மண்டலத்தை அமைதிப்படுத்தி, உங்களை நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வரும்.

3. மனதின் டைரி (Journaling)

சொல்ல முடியாத கதைகளை காகிதத்திடம் சொல்லுங்கள். தினமும் இரவு தூங்கும் முன், அன்று உங்கள் மனதில் ஓடிய எண்ணங்களை அப்படியே எழுதுங்கள். இலக்கணம் தேவையில்லை, கையெழுத்து முக்கியமல்ல. உங்கள் மனக் குப்பைகளை காகிதத்தில் கொட்டும்போது, உங்கள் உள்ளம் லேசாவதை உணர்வீர்கள். இது ஒரு சிறந்த ‘கேதார்சிஸ்’ (Catharsis) அல்லது மனச்சுத்திகரிப்பு முறையாகும்.

4. எல்லைகளை வகுத்தல் (Setting Boundaries)

நமது மனப்போராட்டங்களுக்குப் பல நேரங்களில் மற்றவர்களுக்கு ‘வேண்டாம்’ (No) என்று சொல்லத் தெரியாததே காரணமாகிறது. மற்றவர்களைத் திருப்திப்படுத்த முயன்று நம்மை நாமே சிதைத்துக் கொள்கிறோம். உங்கள் நேரத்திற்கும், சக்திக்கும் ஒரு எல்லை வகுப்பது உங்களை நீங்களே நேசிப்பதன் அடையாளம்.

சமூகத்தின் பார்வையும் மனநல விழிப்புணர்வும்

இன்றும் நம் சமூகத்தில் மனநல ஆலோசகரைச் சந்திப்பது என்பது ஏதோ ஒரு பெரிய குறைபாடு போலப் பார்க்கப்படுகிறது. உடல் வலித்தால் மருத்துவரிடம் செல்வதைப் போல, மனம் வலித்தால் ஆலோசனை பெறுவது மிகவும் இயல்பானது. “யார் என்ன நினைப்பார்கள்?” என்ற கேள்விதான் பலரை இருட்டு அறைக்குள் பூட்டி வைக்கிறது.

நாம் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மனநலப் பாதிப்பு என்பது பலவீனம் அல்ல. அது ஒரு உயிரியல் மற்றும் சூழலியல் சார்ந்த நிலை. ஒருவருக்குச் சர்க்கரை நோய் இருப்பது எப்படி அவர் குற்றமல்லவோ, அதேபோல்தான் மனச்சோர்வோ அல்லது பதற்றமோ ஏற்படுவதும் அவர் குற்றமல்ல. நாம் சக மனிதர்களிடம் காட்ட வேண்டியது விமர்சனங்களை அல்ல, மாறாகப் பரிவையும் புரிதலையும் மட்டுமே.

எப்போது தொழில்முறை ஆலோசனையை நாட வேண்டும்?

சுய பயிற்சிகள் ஓரளவிற்கு உதவினாலும், சில நேரங்களில் நமக்கு ஒரு நிபுணரின் வழிகாட்டுதல் கட்டாயம் தேவை. பின்வரும் சூழல்களில் தயக்கமின்றி ஒரு உளவியலாளரையோ அல்லது மனநல மருத்துவரையோ அணுகுங்கள்:

• தினசரி வேலைகளைச் செய்ய முடியாத அளவுக்குச் சோர்வு அல்லது ஆர்வம் இன்மை இருந்தால்.
• தொடர்ச்சியாக இரண்டு வாரங்களுக்கு மேலாகத் தூக்கமின்மை அல்லது அதிகப்படியான தூக்கம் இருந்தால்.
• தற்கொலை எண்ணங்கள் அல்லது வாழ்க்கையின் மீது வெறுப்பு ஏற்பட்டால் (இது அவசரநிலை!).
• மது அல்லது போதைப்பொருட்களுக்கு அடிமையாகும் நிலை ஏற்பட்டால்.
• காரணமில்லாத பயம் மற்றும் படபடப்பு உங்கள் வாழ்க்கையை முடக்கினால்.

உதவி கேட்பது பலவீனத்தின் அறிகுறியல்ல; அது நீங்கள் வாழ விரும்புவதன் அடையாளம். ஒரு ஆலோசகர் உங்களுக்குத் தீர்ப்பு வழங்க மாட்டார்; மாறாக, உங்களை நீங்களே புரிந்துகொள்ள ஒரு கண்ணாடியாக இருப்பார்.

நம்மை நாமே நேசிப்பதன் வலிமை

வாழ்க்கை என்பது ஒரு நேர்க்கோடல்ல. அதில் ஏற்ற இறக்கங்கள், வலிகள், ஏமாற்றங்கள் அனைத்தும் கலந்தே இருக்கும். நாம் பூரணமானவர்களாக (Perfect) இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நம்முடைய குறைகளோடும், காயங்களோடும் நம்மால் அழகாக வாழ முடியும். ஜப்பானியக் கலையான ‘கின்ட்சுகி’ (Kintsugi) பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். உடைந்த மண்பாண்டங்களைத் தங்கத்தால் ஒட்டி மீண்டும் பயன்படுத்துவார்கள். அந்தப் பாண்டம் முன்பை விட இப்போது அதிக மதிப்புடையதாகக் கருதப்படும். நமது மனமும் அப்படித்தான். காயங்கள் நம்மைப் பலப்படுத்துகின்றன, நம் அனுபவங்கள் நமக்கு ஒரு தனித்துவமான அழகைத் தருகின்றன.

<