முன்னுரை
வாழ்க்கை என்பது ஒரு நீண்ட பயணம். அதிகாலைப் பொழுதின் உற்சாகத்தோடு தொடங்கும் அந்தப் பயணம், நண்பகல் வெயிலின் உழைப்பைக் கடந்து, மெல்ல மெல்ல மாலை நேரத்து அமைதியை நோக்கி நகர்கிறது. இந்த மாலைப் பொழுதுதான் ‘முதுமை’. ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக இன்று பலருக்கும் இந்த அந்திப்பொழுது அமைதியானதாக இல்லை; மாறாக, அது ‘தனிமை’ என்னும் அடர்ந்த மேகங்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு மனநல ஆலோசகராக, எனது அறைக்கு வரும் பல முதியவர்களின் கண்களில் நான் காண்பது உடல் உபாதைகளை விட, ‘யாரும் என்னைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை’ அல்லது ‘நான் யாருக்கும் தேவையில்லாதவன் ஆகிவிட்டேன்’ என்ற அந்த ஆழமான வலியையே.
அன்பிற்குரியவர்களே, நாம் ஒன்றை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முதுமை என்பது வாழ்வின் முடிவு அல்ல, அது ஒரு முதிர்ந்த அனுபவத்தின் தொடக்கம். ஆனால், சமூக மாற்றங்கள், கூட்டுக்குடும்ப சிதைவு மற்றும் வேகமான வாழ்க்கைச் சூழல் ஆகியவற்றால் நமது பெரியவர்கள் இன்று நான்கு சுவர்களுக்குள் சிறைபட்டுப் போயிருக்கிறார்கள். இந்தத் தனிமை என்பது வெறும் மனநிலை மட்டுமல்ல, அது ஒருவரது உடல் ஆரோக்கியத்தையும் சிதைக்கும் வல்லமை கொண்டது. இந்தக் கட்டுரையில், முதுமையின் தனிமையை நாம் ஏன் உணர்கிறோம் என்பதையும், அதிலிருந்து மீண்டு வந்து மீண்டும் ஒரு உற்சாகமான வாழ்வை எப்படிக் கட்டமைப்பது என்பதையும் பற்றி ஒரு ஆலோசகராகவும், உங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவராகவும் நான் உரையாட விரும்புகிறேன்.
தனிமைக்கும் தனித்திருத்தலுக்கும் உள்ள வேறுபாடு
நமது உரையாடலைத் தொடங்குவதற்கு முன், ஒரு முக்கியமான உளவியல் வேறுபாட்டை நாம் உணர வேண்டும். ‘தனித்திருத்தல்’ (Solitude) என்பது ஒரு தெரிவு. நமக்குப் பிடித்த ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கும்போதோ அல்லது அமைதியாக இயற்கையை ரசிக்கும்போதோ நாம் தனிமையில் இருக்கிறோம், ஆனால் அது நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. ஆனால், ‘தனிமை உணர்வு’ (Loneliness) என்பது வலி மிகுந்தது. சுற்றிலும் மனிதர்கள் இருந்தும், நாம் தனித்து விடப்பட்டதாக உணர்வதுதான் உண்மையான தனிமை.
ராகவன் ஐயாவின் கதையை இதற்கு உதாரணமாகச் சொல்லலாம். 70 வயதான ராகவன் ஐயா, ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் உயர் அதிகாரியாகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். அவருக்கு இரண்டு மகன்கள், மருமகள்கள், பேரக்குழந்தைகள் என ஒரு பெரிய குடும்பம் உண்டு. ஆனால், அவர் என்னிடம் வந்தபோது, “டாக்டர், வீட்டில் எல்லாரும் இருக்கிறார்கள், ஆனால் நான் மட்டும் ஒரு தீவில் இருப்பது போல் உணர்கிறேன். யாரிடமும் பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை” என்றார். இதுதான் ‘உணர்ச்சி ரீதியான தனிமை’ (Emotional Loneliness). அவரது உலகம் அலுவலகப் பணிகளால் நிறைந்திருந்தது, அது நின்றவுடன் அவருக்குத் தன்னைப் பற்றிக் கவலை கொள்ளத் தெரியவில்லை. நாம் பல நேரங்களில் கூட்டத்திற்கு நடுவேதான் மிகத் தீவிரமான தனிமையை அனுபவிக்கிறோம்.
ஏன் இந்தத் தனிமை? – ஒரு அறிவியல் பார்வை
முதுமையில் ஏற்படும் தனிமைக்கு பல சமூக மற்றும் உயிரியல் காரணங்கள் உள்ளன. உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், ‘Role Identity Crisis’ அல்லது ‘பாத்திர அடையாளச் சிக்கல்’ என்பது முக்கியமானது. காலம் முழுவதும் ஒரு தந்தையாக, தாயாக, உழைப்பாளியாக இருந்த ஒருவருக்கு, அந்தப் பொறுப்புகள் குறையும்போது, ‘நான் இப்போது யார்?’ என்ற கேள்வி எழுகிறது.
அறிவியல் பூர்வமாகப் பார்த்தால், முதுமையில் மூளையில் ஏற்படும் சில மாற்றங்கள் மற்றும் ஹார்மோன் குறைபாடுகள் (உதாரணமாக, மகிழ்ச்சியைத் தரும் செரோடோனின் மற்றும் டோபமைன் அளவுகள் குறைதல்) ஒருவரை எளிதில் சோகத்திற்கு உள்ளாக்குகின்றன. மேலும், கேட்கும் திறன் குறைதல் (Hearing loss) போன்ற உடல்நலப் பிரச்சனைகள், மற்றவர்களோடு உரையாடுவதைத் தடுத்து அவர்களைத் தனிமைக்குள் தள்ளிவிடுகின்றன. அவர்கள் பேசுவது மற்றவர்களுக்குப் புரியவில்லை அல்லது மற்றவர்கள் பேசுவது அவர்களுக்குக் கேட்கவில்லை எனும்போது, அவர்கள் மெல்ல மெல்லப் பேசுவதையே தவிர்த்துவிடுகிறார்கள்.
தனிமையின் உடல்நலப் பாதிப்புகள்
தனிமை என்பது மனதை மட்டும் பாதிப்பதில்லை. ஆய்வுகளின்படி, நீண்ட காலத் தனிமை உணர்வு என்பது ஒரு நாளைக்கு 15 சிகரெட்டுகளைப் பிடிப்பதற்குச் சமமான பாதிப்பை உடலில் ஏற்படுத்துகிறது. இது இரத்த அழுத்தத்தை அதிகரிக்கிறது, நோய் எதிர்ப்பு சக்தியைக் குறைக்கிறது மற்றும் தூக்கமின்மையை உண்டாக்குகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இது ‘டிமென்ஷியா’ (Dementia) எனப்படும் மறதி நோய் வருவதற்கான வாய்ப்பை 40 சதவீதம் வரை அதிகரிக்கிறது. எனவே, நாம் தனிமையைப் போக்குவது என்பது வெறும் மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமல்ல, நமது உயிர்வாழ்விற்காகவும்தான்.
தனிமையைத் தகர்க்கும் முதல் படி: சுயத்தை அங்கீகரித்தல்
நமது பெரியவர்கள் முதலில் செய்ய வேண்டியது, தங்களை ஒரு பாரமாகப் பார்ப்பதை நிறுத்துவதாகும். “நான் யாருக்கும் பயன்படமாட்டேன்” என்ற எண்ணமே தனிமையின் முதல் விதை. உண்மையில், முதுமை என்பது ஞானத்தின் களஞ்சியம். உங்கள் அனுபவங்கள் இந்தத் தலைமுறைக்கு வழிகாட்டும் ஒளிவிளக்குகள்.
இங்கே கமலா அம்மாவின் உதாரணத்தை நான் பகிர விரும்புகிறேன். 65 வயதில் கணவரை இழந்த கமலா அம்மா, மிகுந்த மனச்சோர்வில் இருந்தார். பிள்ளைகள் வெளிநாட்டில் இருந்ததால், அவர் தனிமைச் சிறையில் வாடினார். ஆலோசனைக்கு வந்தபோது, அவருக்குப் பிடித்தமான கைவினைப் பொருட்களைச் செய்ய ஊக்குவித்தேன். இன்று அவர் தனது பகுதியில் உள்ள சிறு குழந்தைகளுக்கு மாலை நேரங்களில் கதை சொல்லும் பாட்டியாகவும், தையல் கலை பயிற்றுவிப்பவராகவும் இருக்கிறார். “இப்போது எனக்குத் தனிமைக்கு நேரமே இல்லை” என்று அவர் சிரிக்கும்போது, அந்த முகத்தில் தெரியும் பொலிவுதான் உண்மையான ஆரோக்கியம்.
நடைமுறைத் தீர்வுகள்: உங்கள் நாளை எப்படி அழகாக்கலாம்?
தனிமையிலிருந்து மீள்வது என்பது ஒரே நாளில் நடந்துவிடாது. இது ஒரு படிப்படியான செயல்முறை. ஒரு ஆலோசகராக நான் பரிந்துரைக்கும் சில எளிய ஆனால் வலிமையான மாற்றங்கள் இதோ:
1. காலை நேர வழக்கங்களை உருவாக்குங்கள்
எந்தத் திட்டமும் இல்லாமல் ஒரு நாளைத் தொடங்குவதுதான் மனச்சோர்வின் தொடக்கம். காலையில் எழுந்தவுடன் ஒரு சிறு நடைப்பயிற்சி, சூரிய ஒளியில் சில நிமிடங்கள் அமருவது (இது வைட்டமின் டி அளிப்பதோடு மனநிலையைச் சீராக்கும்), பின்னர் ஒரு கப் தேநீர் அருந்துவது என ஒரு கால அட்டவணையை நீங்களே உருவாக்குங்கள். ‘Structure creates security’ – அதாவது, ஒரு ஒழுங்குமுறை மனதிற்குப் பாதுகாப்பான உணர்வைத் தரும்.
2. தொழில்நுட்பத்தை நண்பனாக்கிக் கொள்ளுங்கள்
இன்றைய டிஜிட்டல் உலகம் முதியவர்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம். “எனக்கு இதெல்லாம் வராது” என்று ஒதுங்கிவிடாதீர்கள். உங்கள் பேரன் அல்லது பேத்தியிடம் கேட்டு ஸ்மார்ட்போன் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். வீடியோ அழைப்புகள் மூலம் தூரத்தில் இருக்கும் உறவினர்களுடன் பேசுவது, பழைய பாடல்களை யூடியூப்பில் கேட்பது, ஆன்மீகச் சொற்பொழிவுகள் எனத் தொழில்நுட்பம் உங்கள் உலகத்தை விரிவுபடுத்தும். இது உங்களைச் சமூகத்துடன் இணைந்திருக்கச் செய்யும்.
3. மீண்டும் மாணவராகுங்கள்
கற்றலுக்கு வயது ஒரு தடையே இல்லை. ஓய்வு பெற்ற பிறகு நீங்கள் கற்க நினைத்த எதையாவது இப்போது தொடங்குங்கள். அது ஒரு மொழியாக இருக்கலாம், ஓவியமாக இருக்கலாம் அல்லது சமையலாகக் கூட இருக்கலாம். ஒரு புதிய விஷயத்தைக் கற்கும்போது மூளையில் புதிய ‘Neural Pathways’ உருவாகின்றன. இது உங்களை மன ரீதியாக இளமையாக வைத்திருக்கும்.
சமூக உறவுகளை மேம்படுத்துதல்
மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு. முதுமையில் நாம் செய்யும் மிகப்பெரிய தவறு, நாமாகவே மற்றவர்களிடமிருந்து விலகிக் கொள்வதுதான். மற்றவர்கள் நம்மை அழைக்க வேண்டும் என்று காத்திருக்காமல், நாமே முன்சென்று உறவுகளைப் புதுப்பிக்க வேண்டும்.
உரையாடல்களைத் தொடங்குங்கள்: பூங்காவிற்குச் செல்லும்போது சக வயதினருடன் ஒரு சிறு புன்னகையைப் பகிருங்கள். “எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்ற ஒரு எளிய கேள்வி ஒரு நீண்ட கால நட்பிற்கு அடித்தளமாக அமையலாம். உங்கள் பகுதியில் உள்ள முதியோர் சங்கங்கள் அல்லது நடைப்பயிற்சி குழுக்களில் இணையுங்கள். உங்களைப் போன்றே தனிமையை உணரும் ஒருவருக்கு நீங்கள் ஒரு நல்ல நண்பராக மாறலாம்.
தலைமுறைகளுக்கு இடையிலான பிணைப்பு: குழந்தைகளுடன் நேரம் செலவிடுவது ஒரு சிறந்த சிகிச்சை (Therapy). அவர்களுக்குக் கதைகள் சொல்லுங்கள், அவர்கள் விளையாடுவதைக் கவனியுங்கள். குழந்தைகளிடம் இருக்கும் அந்தத் துள்ளலும், கள்ளமின்மையும் உங்கள் மனதை லேசாக்கும். அதே சமயம், அவர்கள் உங்களை மதிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதை விட, அவர்களின் உலகத்திற்குள் நீங்கள் ஒரு நண்பராக நுழைய முயலுங்கள்.
மனநலம் பேணுதல்: எளிய பயிற்சிகள்
ஒரு ஆலோசகராக, நான் எனது நோயாளிகளுக்குப் பரிந்துரைக்கும் சில உளவியல் பயிற்சிகளை உங்களுடனும் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்:
- நன்றி உணர்வுப் பயிற்சி (Gratitude Journaling): தினமும் இரவு உறங்குவதற்கு முன், அன்று நடந்த மூன்று நல்ல விஷயங்களை ஒரு நோட்டில் எழுதுங்கள். அது ஒரு சுவையான உணவாக இருக்கலாம் அல்லது ஒரு பழைய நண்பரின் அழைப்பாக இருக்கலாம். இது உங்கள் மூளையை எதிர்மறையான எண்ணங்களிலிருந்து நேர்மறையான எண்ணங்களுக்கு மாற்றும்.
- மூச்சுப் பயிற்சி (Mindfulness): ஒரு நாளைக்கு 10 நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து உங்கள் மூச்சைக் கவனியுங்கள். கடந்த கால நினைவுகளோ அல்லது எதிர்காலக் கவலையோ உங்களை வாட்டும்போது, இந்த மூச்சுப் பயிற்சி உங்களை நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வரும்.
- உடல் உழைப்பு: உங்கள் உடல்நிலைக்கு ஏற்றவாறு சிறிய தோட்டம் அமைப்பது அல்லது வீட்டு வேலைகளில் உதவுவது உங்களை ‘சுறுசுறுப்பாக’ உணர வைக்கும். நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு சிறு செயலும் நமக்கு ஒரு ‘சாதனை உணர்வை’ (Sense of achievement) தரும்.
எப்போது தொழில்முறை ஆலோசனையை நாட வேண்டும்?
தனிமை என்பது சில நேரங்களில் தீவிரமான ‘மருத்துவ மனச்சோர்வாக’ (Clinical Depression) மாறக்கூடும். அத்தகைய சூழலில் வெறும் அறிவுரைகள் மட்டும் போதாது. பின்வரும் அறிகுறிகள் இருந்தால், தயங்காமல் ஒரு மனநல ஆலோசகரையோ அல்லது மருத்துவரையோ அணுக வேண்டும்:
- தொடர்ச்சியான சோகம் (இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் நீடித்தால்).
- தூக்கமின்மை அல்லது அதிகப்படியான தூக்கம்.
- உணவின் மீது விருப்பமின்மை அல்லது அளவுக்கு அதிகமாக உண்ணுதல்.
- முன்பு பிடித்த விஷயங்களில் இப்போது ஆர்வம் இல்லாமல் போவது.
- “இனி வாழ்ந்து என்ன பயன்?” என்ற தற்கொலை எண்ணங்கள் தோன்றுவது.
மனநல ஆலோசனை பெறுவது என்பது பலவீனம் அல்ல, அது உங்களை நீங்களே நேசிப்பதன் அடையாளம். மருந்துகள் மற்றும் உளவியல் ஆலோசனைகள் மூலம் இழந்த மகிழ்ச்சியை நிச்சயம் மீட்க முடியும்.
குடும்ப உறுப்பினர்களின் பங்கு
இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்கும் இளைய தலைமுறையினருக்கு நான் ஒரு வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் பெரியவர்களுக்கு நீங்கள் தரும் மிகப்பெரிய பரிசு உங்கள் ‘நேரம்’தான். அவர்கள் உங்களிடம் எதிர்பார்ப்பது பணத்தையோ அல்லது ஆடம்பரத்தையோ அல்ல; மாறாக, நீங்கள் ஒரு ஐந்து நிமிடம் அவர்கள் அருகில் அமர்ந்து, செல்போனை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, “இன்று உங்கள் நாள் எப்படி இருந்தது?” என்று கேட்பதைத்தான்.
அவர்கள் ஒரு விஷயத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னாலும், சலிக்காமல் கேளுங்கள். அந்த நினைவுகளில்தான் அவர்கள் வாழ்கிறார்கள். அவர்களைக் குடும்ப முடிவுகளில் பங்கெடுக்கச் செய்யுங்கள். அவர்களின் அனுபவ அறிவு உங்களுக்குப் பல நேரங்களில் தீர்வாக அமையும். அவர்கள் தங்களை ‘முதியவர்கள்’ என்று உணர்வதை விட, ‘முக்கியமானவர்கள்’ என்று உணரச் செய்யுங்கள்.
முடிவுரை
முதுமை என்பது ஒரு தேய்மானம் அல்ல, அது ஒரு நிறைவு. ஒரு பழம் பழுக்கும்போதுதான் அதன் சுவை முழுமையடைகிறது. அதேபோல், உங்கள் வாழ்வின் இந்த இறுதிக்கட்டம் அதிக முதிர்ச்சியும், ஆழமும் கொண்டது. தனிமை என்பது ஒரு நோய் அல்ல, அது ஒரு சூழ்நிலை மட்டுமே. அந்தச் சூழ்நிலையை மாற்றும் சாவி உங்கள் கைகளில்தான் இருக்கிறது.
அன்பிற்குரிய பெரியவர்களே, ஜன்னல் கதவுகளைத் திறந்து வையுங்கள், காற்று வரட்டும். மனக்கதவுகளையும் திறந்து வையுங்கள், அன்பு வரட்டும். உங்களை நீங்களே நேசிக்கத் தொடங்குங்கள். உங்களுக்காக ஒரு சிறு நேரத்தை ஒதுக்குங்கள். இந்த உலகம் இன்னும் அழகாகத்தான் இருக்கிறது, அதை ரசிப்பதற்கு உங்களுக்கு இன்னும் நிறைய காலம் இருக்கிறது. தனிமையைத் தகர்ப்போம், முதுமையைக் கொண்டாடுவோம்!
வாழ்க்கை என்பது வாழ்வதற்கே, அது எந்த வயதிலும் வசந்தமாகலாம்!
