மௌனத்தின் மொழி: குழந்தைகளின் செயல்கள் பேசும் ரகசியங்கள்

முன்னுரை

என் அன்பிற்குரிய பெற்றோர்களே மற்றும் ஆசிரியர்களே, ஒரு நிமிடம் உங்கள் கண்களை மூடி யோசித்துப் பாருங்கள். ஒரு பச்சிளம் குழந்தை அழுகிறது என்றால், அதற்குப் பசிக்கிறது அல்லது தூக்கம் வருகிறது என்று நாம் எளிதாகப் புரிந்துகொள்கிறோம். ஆனால், அதே குழந்தை வளர்ந்து ஐந்து அல்லது பத்து வயதாகும் போது, அது பிடிவாதம் பிடித்தாலோ, பொருட்களைத் தூக்கி எறிந்தாலோ அல்லது யாரிடமும் பேசாமல் தனிமையில் அமர்ந்திருந்தாலோ, நாம் அதை ‘குறும்பு’ அல்லது ‘கீழ்ப்படியாமை’ என்று முத்திரை குத்திவிடுகிறோம். ஏன் இந்த மாற்றம்?

உண்மையில், குழந்தைகளின் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு மொழி. அவர்கள் வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத பல உணர்வுகளைத் தங்களது செயல்கள் மூலமாகவே வெளிப்படுத்துகிறார்கள். ஒரு உளவியலாளராக, எனது ஆலோசனைக் கூடத்திற்கு வரும் பல பெற்றோர்கள் கேட்கும் முதல் கேள்வி, “என் குழந்தை ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறான்?” என்பதுதான். இதற்குப் பின்னால் இருக்கும் உளவியல் உண்மைகளையும், அந்த மௌனமான மொழியை நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதையும் பற்றித்தான் நாம் இந்த உரையாடலில் விரிவாகக் காணப்போகிறோம். இது ஒரு கட்டுரை மட்டுமல்ல, உங்கள் குழந்தையின் மனதிற்குள் நாம் மேற்கொள்ளப்போகும் ஒரு மென்மையான பயணம்.

குழந்தைகளின் உலகம்: ஒரு உளவியல் பார்வை

குழந்தைகளின் மூளை வளர்ச்சி என்பது ஒரு கட்டிடத்தைக் கட்டுவது போன்றது. இதில் ‘ப்ரீஃப்ரண்டல் கார்டெக்ஸ்’ (Prefrontal Cortex) எனப்படும் முன் மூளைப் பகுதிதான் தர்க்கரீதியாகச் சிந்திக்கவும், உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தவும் உதவுகிறது. ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்த முன் மூளைப் பகுதி ஒரு மனிதனுக்கு இருபதுகளின் தொடக்கம் வரை முழுமையாக வளர்ச்சியடைவதில்லை.

நாம் என்ன புரிந்துகொள்ள வேண்டும்? ஒரு குழந்தை கோபப்படும்போது அல்லது அடம் பிடிக்கும்போது, அதன் மூளையில் உள்ள ‘அமிக்டலா’ (Amygdala) எனப்படும் உணர்ச்சி மையம் மிகத் தீவிரமாகச் செயல்படுகிறது. அந்த நேரத்தில் “ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய்?” என்று நாம் கேட்கும் தர்க்கரீதியான கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லும் நிலையில் அந்தக் குழந்தை இருப்பதில்லை. அவர்களின் செயல்கள் ஒரு அபாயச் சங்கு (SOS signal) போன்றவை. “எனக்கு ஏதோ ஒரு அசௌகரியம் இருக்கிறது, அதைச் சொல்ல எனக்கு வார்த்தைகள் தெரியவில்லை, தயவுசெய்து எனக்கு உதவுங்கள்” என்பதுதான் அந்தச் செயல்களின் உண்மையான அர்த்தம்.

உணர்வுகளின் வெளிப்பாடும் நடத்தைகளும்

வளர்ந்தவர்களாகிய நாம் மன அழுத்தத்தில் இருக்கும்போது ஒரு நண்பரிடம் பேசுகிறோம் அல்லது நடைப்பயிற்சி செல்கிறோம். ஆனால், ஒரு குழந்தைக்கு இவை தெரியாது. அவர்களுக்குப் பிடித்த பொம்மை உடைந்தாலோ அல்லது பள்ளியில் யாராவது கேலி செய்தாலோ, அந்த மன அழுத்தம் உடலில் ஒருவித இறுக்கத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த இறுக்கத்தை வெளியேற்ற அவர்கள் கத்துகிறார்கள் அல்லது தரையில் படுத்து உருளுகிறார்கள். இதைத்தான் நாம் ‘நடத்தை சிக்கல்கள்’ (Behavioral issues) என்கிறோம். ஆனால், உளவியல் ரீதியாக இவை ‘தற்காப்பு வழிமுறைகள்’ (Coping mechanisms) ஆகும்.

நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்: கவினின் கதை

எட்டு வயது கவினை அவனது பெற்றோர் என்னிடம் அழைத்து வந்தார்கள். கவின் சமீபகாலமாகப் பள்ளியில் சக மாணவர்களை அடிக்கிறான், ஆசிரியர்களிடம் முரட்டுத்தனமாகப் பேசுகிறான் என்பதுதான் புகார். அவனது தந்தை மிகவும் கண்டிப்பானவர். “நாங்கள் அவனை நன்றாகத்தான் வளர்க்கிறோம், அவனுக்கு என்ன குறை?” என்பதுதான் அவர்களின் ஆதங்கம்.

கவினிடம் நான் தனியாகப் பேசியபோது, அவனது செயல்களுக்குப் பின்னால் இருந்த மௌனமான வலி புரிந்தது. சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் அவனுக்கு ஒரு தங்கை பிறந்திருந்தாள். பெற்றோரின் முழு கவனமும் தங்கையின் மீது திரும்பியதால், கவின் தான் புறக்கணிக்கப்படுவதாக உணர்ந்தான். “நான் அமைதியாக இருந்தால் யாரும் என்னைக் கவனிப்பதில்லை, ஆனால் நான் எதையாவது உடைத்தால் அல்லது யாரையாவது அடித்தால், அப்பா என்னைப் பார்க்கிறார், என்னிடம் பேசுகிறார் (திட்டினாலும் அது ஒரு வகை கவனிப்புதான்)” என்பதுதான் கவினின் ஆழ்மனக் கணக்கு.

இங்கே கவினின் செயல் ‘வன்முறை’ அல்ல; அது ‘கவனத்தை ஈர்க்கும் ஒரு ஏக்கம்’. நாம் கவினின் செயலைத் தண்டிக்காமல், அவனது ஏக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அவனுக்குத் தேவையான அன்பையும் நேரத்தையும் கொடுத்தபோது, அவனது முரட்டுத்தனம் தானாகவே மறைந்தது.

மௌனத்தின் வகைகள்: குழந்தைகள் எதை மறைக்கிறார்கள்?

குழந்தைகளின் மௌனம் அல்லது மாறுபட்ட செயல்களை நாம் மூன்று முக்கியப் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம்:

1. பயம் மற்றும் பாதுகாப்பற்ற உணர்வு

சில குழந்தைகள் திடீரென்று இருட்டைக் கண்டு பயப்படுவார்கள் அல்லது தனியாக உறங்க மறுப்பார்கள். சில நேரங்களில் நகம் கடிப்பது, படுக்கையில் சிறுநீர் கழிப்பது போன்ற செயல்களில் ஈடுபடுவார்கள். இவை அனைத்தும் அவர்கள் ஏதோ ஒரு விஷயத்தில் பாதுகாப்பற்ற உணர்வை (Insecurity) எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஒருவேளை வீட்டில் பெற்றோர்களுக்கு இடையே நடக்கும் சண்டையாக இருக்கலாம் அல்லது பள்ளியில் நடக்கும் ஏதோ ஒரு கசப்பான சம்பவமாக இருக்கலாம்.

2. தோல்வி குறித்த அச்சம்

எப்போதும் முதல் மதிப்பெண் எடுக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும் குழந்தைகள், ஒரு கட்டத்தில் எதற்கும் முயற்சி செய்யாமல் மௌனமாகிவிடுவார்கள். “முயற்சி செய்து தோற்பதை விட, முயற்சி செய்யாமலே இருப்பது மேல்” என்ற எண்ணம் அவர்களுக்குள் வந்துவிடும். இவர்கள் பிடிவாதக்காரர்களாகவோ அல்லது மந்தமானவர்களாகவோ நமக்குத் தோன்றலாம். ஆனால், உள்ளுக்குள் அவர்கள் ஒரு பெரிய மன அழுத்தத்தைச் சுமந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

3. உடல் சார்ந்த அசௌகரியங்கள்

பல நேரங்களில் குழந்தைகளின் எரிச்சலுக்குப் பின்னால் தூக்கமின்மை, சத்தான உணவுக் குறைபாடு அல்லது செரிமானக் கோளாறுகள் இருக்கலாம். ஒரு குழந்தைக்குப் பசித்தால் அது “எனக்குக் குளுக்கோஸ் அளவு குறைந்துவிட்டது, பசிக்கிறது” என்று சொல்லத் தெரியாது. அது எரிச்சலடையும், கத்தும். நாம் உணவைப் புகட்டுவதற்குப் பதிலாக, “ஏன் கத்துகிறாய்?” என்று அதட்டுகிறோம்.

பெற்றோர்களுக்கான நடைமுறைத் தீர்வுகள் மற்றும் பயிற்சிகள்

குழந்தைகளின் மௌனமான மொழியைப் புரிந்துகொள்வது ஒரு கலை. அதை நாம் சில எளிய பயிற்சிகள் மூலம் வளர்த்துக்கொள்ளலாம்.

அனுதாபத்திற்குப் பதில் உணர்வைப் பகிர்தல் (Validation)

உங்கள் குழந்தை அழும்போது “இதற்கெல்லாம் அழலாமா? நீ பெரிய பையன் அல்லவா?” என்று சொல்லாதீர்கள். இது அவர்களின் உணர்வுகளை நிராகரிப்பதாகும். அதற்குப் பதிலாக, “உனக்கு இப்போது வருத்தமாக இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரிகிறது. உன் பொம்மை உடைந்ததால் நீ கோபமாக இருக்கிறாய், அப்படித்தானே?” என்று கேளுங்கள். Validation எனப்படும் இந்த முறை, குழந்தையின் உணர்ச்சிகளை அவர்களே அடையாளம் காண உதவும். தன் உணர்வுகளைப் பெற்றோர் புரிந்து கொள்கிறார்கள் என்ற நிம்மதியே அவர்களைப் பாதியளவு அமைதிப்படுத்திவிடும்.

‘டைம்-அவுட்’ (Time-out) அல்ல, ‘டைம்-இன்’ (Time-in)

தவறு செய்யும் குழந்தையை ஒரு அறையில் தனியாகப் பூட்டி வைப்பது (Time-out) அவர்களுக்குத் தனிமை பயத்தையும் கோபத்தையுமே வளர்க்கும். அதற்குப் பதிலாக, ‘Time-in’ முறையைப் பின்பற்றுங்கள். அதாவது, குழந்தை அடம் பிடிக்கும்போது அவர்களைத் தண்டிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களுடன் அமர்ந்து “நீ அமைதியாகும் வரை நான் உன் கூடவே இருக்கிறேன்” என்று சொல்லுங்கள். அவர்கள் அமைதியான பிறகு, அந்தச் செயல் ஏன் தவறு என்பதை அன்பாக விளக்குங்கள்.

விளையாட்டு வழி உரையாடல்

குழந்தைகள் நேரடியாகப் பேச மாட்டார்கள், ஆனால் விளையாட்டின் மூலம் எல்லாவற்றையும் கொட்டிவிடுவார்கள். அவர்களுடன் சேர்ந்து பொம்மைகளை வைத்து விளையாடுங்கள். அந்தப் பொம்மைகளுக்கு இடையே நடக்கும் உரையாடலில், உங்கள் குழந்தை தனது மனதில் உள்ள பயத்தையோ அல்லது ஆசையையோ வெளிப்படுத்துவதைக் காணலாம். ஓவியம் வரையச் சொல்லுங்கள். அவர்கள் பயன்படுத்தும் நிறங்களும், வரையும் உருவங்களும் அவர்களின் மனநிலையைத் துல்லியமாகக் காட்டும்.

ஒரு ஆலோசகரை எப்போது அணுக வேண்டும்?

நாம் எவ்வளவுதான் முயன்றாலும், சில நேரங்களில் தொழில்முறை ஆலோசனைகள் (Professional Counseling) தேவைப்படலாம். பின்வரும் அறிகுறிகள் தென்பட்டால் தயங்காமல் ஒரு குழந்தை நல உளவியலாளரை அணுகுங்கள்:

• குழந்தையின் பழக்கவழக்கங்களில் திடீர் மற்றும் தீவிரமான மாற்றங்கள் (உதாரணமாக: நன்றாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த குழந்தை திடீரென மௌனமாவது).
• தன்னைத் தானே காயப்படுத்திக்கொள்ளும் செயல்கள்.
• தூக்கமின்மை அல்லது தொடர்ச்சியான கனவுகள்.
• சமூகத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகி இருப்பது.
• பள்ளியில் கற்றல் குறைபாடுகள் அல்லது அதீத வன்முறைப் போக்கு.

நினைவில் கொள்ளுங்கள், ஒரு உளவியலாளரை அணுகுவது பலவீனம் அல்ல; அது உங்கள் குழந்தையின் எதிர்காலத்தின் மீது நீங்கள் காட்டும் அக்கறை.

பெற்றோர்களின் மனநிலை: ஒரு முக்கியக் குறிப்பு

குழந்தைகளைச் சீர்செய்வதற்கு முன்பு, நாம் நமது மனநிலையைச் சீர்செய்ய வேண்டும். நாம் அழுத்தமாக (Stressed) இருக்கும்போது, நம் குழந்தைகளிடம் பொறுமையாக இருக்க முடியாது. ‘Mirror Neurons’ எனப்படும் நரம்பியல் அமைப்பு காரணமாக, நாம் கோபமாக இருந்தால் குழந்தைகளும் கோபத்தையே பிரதிபலிப்பார்கள். எனவே, ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தது 15 நிமிடங்கள் உங்களுக்காகச் செலவிடுங்கள். நீங்கள் மன அமைதியுடன் இருந்தால் மட்டுமே உங்கள் குழந்தையின் மௌனத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்: மீராவின் மாற்றம்

மீரா என்ற பத்து வயது சிறுமி, யாரிடமும் பேசாமல் எப்போதும் அறையிலேயே முடங்கிக் கிடந்தாள். அவளது தாய் என்னிடம் வந்தபோது, “அவள் ஒரு மந்தமான குழந்தை” என்று வருத்தப்பட்டார். ஆனால் ஆய்வில் தெரிந்தது என்னவென்றால், மீராவின் தாய் எப்போதும் அலைபேசியிலேயே (Mobile phone) மூழ்கியிருப்பார். மீரா ஏதாவது சொல்ல வரும்போது, “இரு, ஒரு முக்கியமான மெசேஜ் அனுப்பிவிட்டு வருகிறேன்” என்று தட்டிக்கழிப்பார். ஒரு கட்டத்தில், “நாம் பேசுவதை அம்மா கேட்கப்போவதில்லை, பிறகு ஏன் பேச வேண்டும்?” என்று மீரா மௌனியாகிவிட்டாள்.

நான் அந்தத் தாய்க்கு ஒரு சிறிய பயிற்சி கொடுத்தேன். “தினமும் மாலை 20 நிமிடங்கள் அலைபேசியை அணைத்துவிட்டு மீராவுடன் மட்டும் செலவிடுங்கள். அவள் எதைப் பேசினாலும் இடைமறிக்காமல் கேளுங்கள்.” மூன்றே வாரங்களில் மீரா மீண்டும் பழையபடி துறுதுறுவெனப் பேசத் தொடங்கினாள். சில நேரங்களில் தீர்வு குழந்தையிடம் இல்லை, பெற்றோரின் கவனத்தில்தான் இருக்கிறது.

முடிவுரை: அன்பே அடிப்படை மொழி

குழந்தைகளின் செயல்கள் என்பவை வெறும் சத்தங்கள் அல்ல, அவை அர்த்தமுள்ள ராகங்கள். அந்த ராகத்தைப் புரிந்துகொள்ள நமக்குத் தேவையானது இசை அறிவு அல்ல, இதயப்பூர்வமான அன்பு மட்டுமே. ஒரு குழந்தைக்கு நாம் கொடுக்கக்கூடிய மிகச்சிறந்த பரிசு ‘விலையுயர்ந்த பொம்மைகள்’ அல்ல, நமது ‘முழுமையான கவனம்’ (Undivided Attention).

நாம் நமது குழந்தைகளை அவர்களின் மதிப்பெண்களை வைத்து அல்லது அவர்களின் கீழ்ப்படிதலை வைத்து மதிப்பிடுவதை நிறுத்துவோம். அதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் மௌனத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் பயத்தைப் போக்குவோம், அவர்களின் கோபத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் ஏக்கத்தைத் துடைப்போம். நாம் அவர்களைப் புரிந்துகொள்கிறோம் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்கு வந்துவிட்டால், அவர்கள் மௌனத்தின் மொழியைத் தவிர்த்து, வார்த்தைகளின் மொழியில் நம்மிடம் பேசத் தொடங்குவார்கள்.

நமது இல்லங்கள் அதிகார மையங்களாக இல்லாமல், அன்பின் சரணாலயங்களாக மாறட்டும். குழந்தைகளின் மௌனம் அங்கு இசையாக ஒலிக்கட்டும்.