திரைத்தொடர்புகளுக்கு நடுவே: டிஜிட்டல் உலகில் தொலைந்துபோகும் இதயங்களை மீட்டெடுத்தல்

முன்னுரை

அன்பார்ந்த நண்பர்களே, உங்கள் அனைவரையும் இந்த ஒரு மெய்நிகர் உரையாடலின் வாயிலாகச் சந்திப்பதில் ஒரு மனநல ஆலோசகராக நான் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். நாம் இன்று ஒரு விசித்திரமான காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். நம் கையில் இருக்கும் ஒரு சிறிய கைபேசி, உலகத்தையே நம் விரல் நுனியில் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறது. ஆனால், அதே கைபேசி நம் பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் அன்புக்குரியவர்களிடமிருந்து நம்மைப் பல மைல் தூரம் தள்ளி வைத்துவிட்டதோ என்ற அச்சம் அவ்வப்போது நமக்குள் எழுகிறது.

இரவு உறங்கச் செல்லும் முன் கடைசியாகப் பார்ப்பதும், காலை எழுந்தவுடன் முதலில் தேடுவதும் அந்தத் திரையைத் தான் என்ற நிலைக்கு நாம் தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம். ஒரு காலத்தில் ‘மனிதத் தொடர்பு’ என்பது கண்களைப் பார்த்துப் பேசுவதிலும், கைகளைப் பற்றிக்கொள்வதிலும் இருந்தது. இன்று அது ‘லைக்’குகளிலும், ‘எமோஜி’களிலும் சுருங்கிவிட்டது. ஒரு உளவியலாளராக, தினசரி என் கிளினிக்கிற்கு வரும் பல இளைஞர்களும், தம்பதிகளும், பெற்றோர்களும் சொல்லும் கதைகளில் ஒரு பொதுவான இழை இருப்பதை நான் கவனிக்கிறேன். அது – “எல்லோருடனும் இணைந்திருக்கிறோம், ஆனால் ஏனோ தனிமையாக உணர்கிறோம்” என்பதுதான். இந்தத் தனிமை ஏன் உருவாகிறது? இந்தத் திரைகள் நம் மனதிற்குள் என்ன செய்கின்றன? வாருங்கள், நமது மனதின் ஆழமான அடுக்குகளுக்குள் ஒரு பயணத்தை மேற்கொள்வோம்.

மாய வலைக்குள் ஒரு மயக்கம்: ஏன் நாம் திரைகளுக்கு அடிமையாகிறோம்?

நமது மூளை என்பது மிகவும் சிக்கலான, அதே சமயம் சுவாரஸ்யமான ஒரு உறுப்பு. நாம் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் சமூக வலைதளங்களைச் சரிபார்க்கிறோம் என்பதற்குப் பின்னால் ஒரு தெளிவான அறிவியல் இருக்கிறது. இதனை உளவியலில் ‘டோபமைன் லூப்’ (Dopamine Loop) என்று அழைக்கிறோம். டோபமைன் என்பது நமது மூளையில் சுரக்கும் ஒரு ‘மகிழ்ச்சி ரசாயனம்’. நமக்கு ஒரு புதிய மெசேஜ் வரும்போதோ அல்லது நாம் பதிவிட்ட புகைப்படத்திற்கு யாராவது ஒரு ‘லைக்’ போடும்போதோ, மூளையில் இந்த டோபமைன் சுரக்கிறது. இது ஒரு தற்காலிகமான இன்பத்தைத் தருகிறது.

பிரச்சனை எங்கே தொடங்குகிறது என்றால், இந்த இன்பம் மிகக் குறுகிய காலமே நீடிக்கும். இதனால் நமது மூளை மீண்டும் அந்த இன்பத்தை அடையத் துடிக்கிறது. ஒரு சூதாட்ட விடுதியில் ஸ்லாட் மெஷினை இயக்குவது போல, நாம் திரையைத் தேய்த்துக் கொண்டே (Scrolling) இருக்கிறோம். அடுத்த பதிவில் என்ன சுவாரஸ்யம் இருக்குமோ? அடுத்த நோட்டிஃபிகேஷன் யாரிடமிருந்து வருமோ? என்ற இந்த எதிர்பார்ப்பு நம்மை ஒருவிதமான போதைக்கு ஆளாக்குகிறது. “இன்னும் ஐந்து நிமிடம் மட்டும்” என்று தொடங்கி, மணி கணக்கில் நாம் நேரத்தை இழப்பது இதனால்தான்.

ஒப்பீடுகளின் சுமை: சமூக வலைதளங்களும் சுயமரியாதையும்

சமூக வலைதளங்கள் என்பது பெரும்பாலும் மனிதர்களின் ‘சிறந்த தருணங்களின் தொகுப்பு’ (Highlight Reel). எவரும் தாங்கள் அழுவதையோ, தோல்வி அடைந்ததையோ அல்லது காலையில் கலைந்த தலைமுடியுடன் இருப்பதையோ பதிவிடுவதில்லை. ஆனால், இதைப் பார்க்கும் நாம், மற்றவர்களின் அந்தச் செயற்கையான ‘சிறந்த வாழ்வை’ நமது ‘இயல்பான வாழ்வோடு’ ஒப்பிடத் தொடங்குகிறோம்.

மாயாவின் கதை: ஒரு சிறிய உதாரணம்

இருபத்தி நான்கு வயதான மாயா என்ற இளம்பெண் என்னிடம் ஆலோசனைக்கு வந்திருந்தார். அவர் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் நல்ல வேலையில் இருக்கிறார். ஆனால், கடந்த சில மாதங்களாக அவருக்குத் தீவிரமான தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்பட்டிருந்தது. காரணம் கேட்டபோது, அவர் இன்ஸ்டாகிராமில் தன்னுடைய கல்லூரித் தோழிகளின் பதிவுகளைப் பார்ப்பதைச் சொன்னார். “சார், என் தோழி ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரு புது ஊருக்குப் போகிறாள். இன்னொரு தோழி விலை உயர்ந்த கார் வாங்கிவிட்டாள். ஆனால் நான் மட்டும் இன்னும் அதே அறையில், அதே லேப்டாப் முன்னால் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். என் வாழ்க்கை வீணாகிவிட்டதோ என்று தோன்றுகிறது,” என்று வருந்தினார்.

இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், மாயா பார்ப்பது ஒரு பிம்பத்தை மட்டுமே. அந்தத் தோழி அந்தப் பயணத்திற்காக எவ்வளவு கடன் வாங்கியிருக்கலாம் அல்லது அந்தப் புகைப் படத்திற்குப் பின்னால் அவர் எவ்வளவு மன அழுத்தத்தில் இருக்கலாம் என்பது மாயாவிற்குத் தெரியாது. மற்றவர்களின் ‘திரை வாழ்க்கையை’ நமது ‘உண்மை வாழ்க்கையோடு’ ஒப்பிடுவது, நம்மிடம் இருக்கும் மகிழ்ச்சியை நாமே திருடுவதற்குச் சமம்.

உறவுகளின் விரிசல்: அருகாமையில் இருந்தும் தூரமாக…

இன்று பல வீடுகளில் ‘ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிடுவது’ என்பது ஒரு சடங்காக மாறிவிட்டது. ஆனால், அங்கே உரையாடல்கள் இருப்பதில்லை. ஒவ்வொருவர் கையிலும் ஒரு திரை இருக்கிறது. இதற்கு ‘ஃபப்பிங்’ (Phubbing – Phone Snubbing) என்று பெயர். அதாவது, நேரில் இருப்பவரைப் புறக்கணித்துவிட்டுத் தொலைபேசியில் மூழ்கியிருப்பது.

ஒரு குழந்தைக்குத் தன் தந்தை தன்னோடு விளையாட வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கும். ஆனால் தந்தை அலுவலக மின்னஞ்சல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். ஒரு மனைவிக்குத் தன் கணவரிடம் அன்றைய பகல் பொழுதின் சுவாரஸ்யங்களைப் பகிரத் தோன்றும், ஆனால் கணவர் யூடியூப் வீடியோக்களில் மூழ்கியிருப்பார். இது மெல்ல மெல்ல உறவுகளுக்குள் ஒரு மௌனமான சுவரை எழுப்புகிறது. “நான் உனக்கு முக்கியமில்லை, இந்தத் திரைதான் உனக்கு முக்கியம்” என்ற உணர்வு உறவுகளில் கசப்பை உண்டாக்குகிறது. உணர்வுபூர்வமான நெருக்கம் (Emotional Intimacy) குறையும்போது, அங்கே மனக்கசப்பும், சந்தேகமும் குடியேறுகின்றன.

மன ஆரோக்கியத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்கள்

அதிகப்படியான திரைத்தொடர்பு நமது தூக்கத்தைப் பாதிக்கிறது. திரைகளிலிருந்து வெளிவரும் ‘நீல ஒளி’ (Blue Light), நமது மூளையில் தூக்கத்தைத் தூண்டும் ‘மெலடோனின்’ ஹார்மோன் சுரப்பதைத் தடுக்கிறது. தூக்கம் குறையும்போது, அது பதற்றம் (Anxiety) மற்றும் மனச்சோர்விற்கு (Depression) வழிவகுக்கிறது.

மேலும், ‘தவறவிட்டு விடுவோமோ என்ற பயம்’ (FOMO – Fear Of Missing Out) இன்று பலரை வாட்டுகிறது. நண்பர்கள் பார்ட்டிக்குச் சென்றது, யாரோ ஒரு பிரபலம் புதிய அறிவிப்பு வெளியிட்டது என எதையாவது நாம் கவனிக்காமல் விட்டுவிடுவோமோ என்ற பதற்றம் எப்போதும் நம்மைத் துரத்துகிறது. இது நம்மை நிம்மதியாக இருக்க விடுவதில்லை. எப்போதும் ஒருவிதமான ஓட்டப்பந்தயத்தில் இருப்பது போன்ற உணர்வையே தருகிறது.

மீண்டு வருவது எப்படி? நடைமுறைப் பயிற்சிகள்

நண்பர்களே, நான் தொழில்நுட்பத்திற்கு எதிரானவன் அல்ல. தொழில்நுட்பம் ஒரு வரப்பிரசாதம். ஆனால், அது ஒரு நல்ல வேலைக்காரனாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, மோசமான எஜமானனாக மாறிவிடக்கூடாது. நமது மன ஆரோக்கியத்தை மீட்டெடுக்க நாம் சில எளிய மாற்றங்களைச் செய்யலாம்.

1. டிஜிட்டல் டயட் (Digital Diet)

உடலைக் குறைக்க எப்படி உணவுக் கட்டுப்பாடு இருக்கிறதோ, அதேபோல் மனதிற்கு ‘தகவல் கட்டுப்பாடு’ தேவை. ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட நேரத்தை ‘திரையற்ற நேரம்’ (Screen-free time) என ஒதுக்குங்கள். உதாரணமாக, காலை எழுந்த முதல் ஒரு மணி நேரம் மற்றும் இரவு உறங்குவதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன் கைபேசியைத் தொடாதீர்கள். அந்த நேரத்தில் தியானம் செய்யலாம், புத்தகம் வாசிக்கலாம் அல்லது உங்கள் துணையுடன் பேசலாம்.

2. விழிப்புணர்வுடன் கூடிய பயன்பாடு (Mindful Scrolling)

ஒவ்வொரு முறையும் கைபேசியை எடுக்கும்போது உங்களையே ஒரு கேள்வி கேளுங்கள்: “இப்போது நான் இதை ஏன் எடுக்கிறேன்? ஏதேனும் முக்கியமான வேலை இருக்கிறதா அல்லது சும்மா நேரத்தைப் போக்கப் போகிறேனா?” இந்த ஒரு சிறிய விழிப்புணர்வு, நீங்கள் தேவையற்ற பக்கங்களுக்குள் செல்வதைத் தடுக்கும்.

3. 20-20-20 விதி

இது உங்கள் கண்களுக்கு மட்டுமல்ல, உங்கள் மனதிற்கும் நல்லது. ஒவ்வொரு 20 நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை, 20 அடி தொலைவில் உள்ள ஒரு பொருளை, 20 வினாடிகள் பாருங்கள். இது உங்கள் கவனத்தை ஒரு புள்ளியில் இருந்து விடுவித்து, நிஜ உலகத்துடன் உங்களை இணைக்கும்.

4. அறிவிப்புகளை (Notifications) முடக்குங்கள்

உங்களை அழைக்காத வரை அந்தத் திரை அமைதியாக இருக்கட்டும். அத்தியாவசியமான மெசேஜ்கள் தவிர, மற்ற சமூக வலைதள அறிவிப்புகளை அணைத்து விடுங்கள். உங்கள் நேரத்தை நீங்கள்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும், ஒரு செயலி (App) அல்ல.

ரவியின் மாற்றம்: ஒரு வெற்றிக்கதை

ரவி ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர். கடுமையான வேலைப்பளு காரணமாக எப்போதும் லேப்டாப்பும் கையுமாக இருப்பார். அவருக்குத் தீவிரமான தூக்கமின்மையும், எரிச்சலும் இருந்தது. நான் அவருக்கு ஒரு சிறிய பயிற்சியைக் கொடுத்தேன். மாலை 7 மணிக்கு மேல் கைபேசியை ஒரு குறிப்பிட்ட அறையில் வைத்துவிட்டு, தன் மகனுடன் பூங்காவிற்குச் செல்லச் சொன்னேன்.

ஆரம்பத்தில் அவருக்கு ஏதோ ஒன்றைத் தவறவிடுவது போல ஒரு பதற்றம் இருந்தது. ஆனால், ஒரு வாரம் கழித்து அவர் சொன்னார், “சார், என் மகன் சிரிக்கும் சத்தத்தை நான் இவ்வளவு நாள் கவனிக்கவே இல்லை. அவன் சொல்லும் சின்னச் சின்னக் கதைகள் என் மன அழுத்தத்தை அப்படியே குறைத்துவிட்டன. இப்போது நான் இரவில் நன்றாக உறங்குகிறேன்.” ரவியின் மாற்றம் நமக்குச் சொல்வது என்னவென்றால், நிஜமான மகிழ்ச்சி திரைக்கு வெளியேதான் இருக்கிறது.

இயற்கையுடனும் மனிதர்களுடனும் மீள் இணைப்பு

மனநல ஆலோசனையில் ‘கிரவுண்டிங்’ (Grounding) என்ற ஒரு நுட்பம் உண்டு. நாம் மிகவும் பதற்றமாக இருக்கும்போது, வெறும் காலால் புல்வெளியில் நடப்பது அல்லது இயற்கையை ரசிப்பது நம்மை இயல்பு நிலைக்குக் கொண்டு வரும். வார இறுதி நாட்களில் ஒரு சிறிய நடைப்பயணம் செல்லுங்கள். மொபைல் போனை பையிலேயே வைத்திருங்கள். உங்கள் கண்களால் அந்தப் பச்சை நிற மரங்களையும், நீல வானத்தையும் படம் பிடியுங்கள். அந்த நினைவுகள் உங்கள் மூளையில் நீண்ட காலம் தங்கும், கேலரியில் இருக்கும் புகைப்படங்களை விட!

அதேபோல், உங்கள் நண்பர்களை நேரில் சந்தியுங்கள். ஒரு காபி குடித்துக்கொண்டே மணிக்கணக்கில் பேசுங்கள். அந்த உரையாடல்களில் இருக்கும் உயிர், வாட்ஸ்அப் சாட்டிங்கில் இருக்காது. ஒருவரின் குரலில் இருக்கும் ஏற்ற இறக்கங்கள், அவர்களின் கண்களில் மின்னும் உணர்ச்சிகள் – இவைதான் நம்மை மனிதர்களாக வைத்திருக்கின்றன.

எப்போது ஒரு ஆலோசகரை அணுக வேண்டும்?

சில நேரங்களில், இந்தப் பிரச்சனைகள் நமது கட்டுப்பாட்டை மீறிச் செல்லலாம். கீழே உள்ள அறிகுறிகள் உங்களுக்கு இருந்தால், தயங்காமல் ஒரு மனநல ஆலோசகரை அணுகுங்கள்:

– திரையைப் பார்க்கவில்லை என்றால் அதீத கோபமும், நடுக்கமும் ஏற்படுதல்.
– சமூக வலைதளங்களில் நடப்பவை உங்கள் நிஜ வாழ்க்கையை விட முக்கியமாகத் தோன்றுதல்.
– தூக்கமின்மை காரணமாக உங்கள் அன்றாட வேலைகள் பாதிக்கப்படுதல்.
– எப்போதும் ஒருவிதமான வெறுமை அல்லது தற்கொலை எண்ணங்கள் தோன்றுதல்.

உதவி கேட்பது பலவீனம் அல்ல, அது உங்களை நீங்களே தற்காத்துக் கொள்ளும் ஒரு புத்திசாலித்தனமான செயல்.

முடிவுரை

வாழ்க்கை என்பது ஒரு அழகான ஓவியம். அதை நாம் ஒரு சிறிய திரைக்குள் அடைத்துவிடக் கூடாது. தொழில்நுட்பம் என்பது நம் வாழ்வை எளிதாக்க வந்த ஒரு கருவி மட்டுமே. அதுவே நம் வாழ்வாகிவிடக் கூடாது.

இன்று இரவு, உறங்குவதற்கு முன் உங்கள் கைபேசியைத் தூரமாக வைத்துவிட்டு, உங்களுக்குப் பிடித்தமானவர்களிடம் ஒரு பத்து நிமிடம் மனது விட்டுப் பேசுங்கள். அல்லது ஜன்னல் வழியாக நிலவைப் பாருங்கள். அந்த அமைதி உங்களுக்குள் ஒரு பெரிய மாற்றத்தைக் கொண்டு வரும். நாம் மீண்டும் அந்தப் பழைய மனிதர்களாக மாறுவோம் – இதயங்களால் இணைந்த, உணர்வுகளால் பிணைக்கப்பட்ட மனிதர்களாக!

உள்ளத்தின் ஆழத்தில் அமைதி நிலவட்டும், உறவுகளில் அன்பு பெருகட்டும்.