திரைக்குப் பின்னே: முகமூடிகளும் முகம் தொலைத்த மனங்களும்

முன்னுரை

வணக்கம். ஒரு ஆலோசகராக, எனது அறையின் கதவைத் தட்டி உள்ளே வரும் ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் நான் முதலில் கவனிப்பது அவர்களின் முகத்தை அல்ல; அந்த முகத்திற்குப் பின்னால் அவர்கள் ஒளித்து வைத்திருக்கும் அந்தப் பெரிய உலகத்தைத்தான். நாம் வாழும் இந்த நவீன உலகம் ஒரு பிரம்மாண்டமான மேடை. இங்கே நாம் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு பாத்திரத்தை ஏற்று நடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அலுவலகத்தில் ஒரு திறமையான ஊழியராக, வீட்டில் ஒரு பொறுப்பான பெற்றோராக, நண்பர்களிடையே எப்போதும் உற்சாகமாக இருப்பவராக எனப் பல முகமூடிகளை நாம் அணிந்து கொள்கிறோம்.

ஆனால், விளக்குகள் அணைந்து, கைபேசியின் திரை இருண்டு, இரவு நம்மைத் தனிமையில் தழுவும்போது, அந்த முகமூடிகள் மெல்லக் கழன்று விழுகின்றன. அப்போதுதான் அந்தத் “திரைக்குப் பின்னே” இருக்கும் உண்மையான நாம் வெளிப்படுகிறோம். அந்தத் தருணங்களில் எழும் வலியும், ஏமாற்றமும், சொல்லப்படாத கதைகளும் எங்கே போகின்றன? அவை ஏன் நம்மை இவ்வளவு வாட்டுகின்றன? வாருங்கள், நமது மனதின் ஆழமான அடுக்குகளுக்குள் ஒரு மென்மையான பயணத்தை மேற்கொள்வோம். இது உங்களைப் பற்றியும், என்னைப் பற்றியும், நம் எல்லோருக்குள்ளும் இருக்கும் அந்த ரகசிய உலகத்தைப் பற்றியும் நாம் பேசப்போகும் ஒரு ஆத்மார்த்தமான உரையாடல்.

முகமூடிகளின் உலகம்: நாம் ஏன் நம்மை மறைக்கிறோம்?

உளவியல் ரீதியாக, நாம் சமூகத்தில் காட்டும் பிம்பத்தை ‘பெர்சோனா’ (Persona) என்று அழைக்கிறோம். புகழ்பெற்ற உளவியலாளர் கார்ல் ஜங் (Carl Jung) இதைப் பற்றிக் கூறும்போது, “சமூகம் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பதை வழங்குவதற்காக நாம் உருவாக்கிக்கொண்ட ஒரு தற்காப்புக் கவசம் தான் இந்த பெர்சோனா” என்கிறார். இது ஒரு விதத்தில் அவசியமானதுதான். நாம் அனைவரிடமும் நமது எல்லாப் பலவீனங்களையும் கொட்டிவிட முடியாது. ஆனால், பிரச்சனை எங்கே தொடங்குகிறது என்றால், எப்போது அந்த முகமூடியே நமது உண்மையான முகம் என்று நாம் நம்பத் தொடங்குகிறோமோ, அப்போதுதான் நமது மனநலம் பாதிக்கப்படத் தொடங்குகிறது.

ஏன் நாம் உண்மையாக இருக்க அஞ்சுகிறோம்? “நான் அழுதால் பலவீனமானவன் என்று நினைத்து விடுவார்களோ?”, “எனது தோல்விகளைச் சொன்னால் என்னை மதிக்க மாட்டார்களோ?”, “எனக்குள்ளே இருக்கும் குழப்பங்களைச் சொன்னால் என்னை ஒரு கோமாளியாகப் பார்ப்பார்களோ?” – இத்தகைய பயங்களே நம்மைத் திரைக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ளச் செய்கின்றன. நாம் மற்றவர்களைத் திருப்திப்படுத்த எடுக்கும் ஒவ்வொரு முயற்சியும், நம்மை நாமே சிறைபிடித்துக் கொள்ளும் ஒரு விலங்காக மாறிவிடுகிறது.

அனிதாவின் கதை: புன்னகைக்கு பின்னே ஒளிந்திருக்கும் பதற்றம்

எனது ஆலோசனைக் கூடத்திற்கு வந்த அனிதாவை (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) ஒருபோதும் மறக்க முடியாது. 28 வயதான அனிதா, ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் உயர்மட்டத்தில் பணிபுரிபவர். பார்த்த மாத்திரத்திலேயே ஒரு தன்னம்பிக்கை மிக்க பெண் என்ற தோற்றத்தைத் தருவார். சமூக வலைதளங்களில் அவர் பதிவிடும் புகைப்படங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஆயிரக்கணக்கான லைக்குகளைப் பெறும். வெளிநாடுகளுக்குச் சுற்றுலா செல்வது, விலையுயர்ந்த உணவகங்களில் உண்பது என ஒரு “கனவு வாழ்க்கை”யை அவர் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதாகவே உலகம் பார்த்தது.

ஆனால், எனது அறையில் அவர் அமர்ந்தபோது, அந்தப் பொலிவு மறைந்துவிட்டது. “டாக்டர், என்னால் மூச்சு விடக்கூட முடியவில்லை. ஒவ்வொரு முறை நான் இன்ஸ்டாகிராமில் ஒரு சிரித்த முகத்தோடு புகைப்படம் பதிவிடும்போதும், உள்ளுக்குள் நான் செத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நான் ஒரு ஏமாற்றுக்காரியோ என்று தோன்றுகிறது. என்னிடம் எல்லாமே இருக்கிறது, ஆனால் எனக்குள் எதுவுமே இல்லை” என்று தேம்பி அழுதார்.

அனிதாவுக்கு இருந்தது ‘High-functioning Anxiety’ எனப்படும் ஒரு நிலை. வெளியே பார்ப்பதற்கு மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படுபவர்களாகத் தெரிவார்கள், ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒவ்வொரு வினாடியும் பதற்றத்துடனும், தங்களை நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலும் துடித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அனிதா தனது திரைக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய வெறுமையை ஒளித்து வைத்திருந்தார். நாம் காட்டும் பிம்பத்திற்கும் நமது உண்மை நிலைக்கும் இடையே இடைவெளி அதிகமாகும்போது, அந்த இடைவெளியில் மனச்சோர்வு (Depression) குடியேறுகிறது.

டிஜிட்டல் திரை: ஒரு மாய வலை

இன்று ‘திரைக்குப் பின்னே’ என்பது இரண்டு அர்த்தங்களைக் கொண்டது. ஒன்று நமது மனதின் திரை, இன்னொன்று நமது கைபேசியின் திரை. சமூக வலைதளங்கள் நம்மை ஒரு விசித்திரமான போட்டியில் தள்ளியிருக்கின்றன. மற்றவர்கள் தங்கள் வாழ்வின் மிகச்சிறந்த தருணங்களை (Highlights) மட்டும் பதிவிடுகிறார்கள். அதை நாம் பார்த்துவிட்டு, நமது வாழ்வின் சாதாரணத் தருணங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறோம்.

ஒப்பீடு (Comparison) என்பது மகிழ்ச்சியைக் கொல்லும் ஒரு விஷம். மற்றவர் வீட்டில் பூத்திருக்கும் பூக்களைப் பார்த்துவிட்டு, நமது தோட்டத்தில் இருக்கும் வேர்களை நாம் வெறுக்கத் தொடங்குகிறோம். பூக்கள் தெரிவதற்காகவே வளர்க்கப்படுகின்றன, ஆனால் வேர்கள் மண்ணுக்குள் மறைந்திருப்பவை. வேர்கள் இல்லாமல் பூக்கள் இல்லை என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். இந்த டிஜிட்டல் திரைகள் நமக்கு ஒரு விதமான ‘போலித் தேவைகளை’ (Pseudo-needs) உருவாக்குகின்றன. “நான் அழகாக இருக்கிறேனா?” என்பதை விட “நான் அழகாக இருக்கிறேன் என்று எத்தனை பேர் சொல்கிறார்கள்?” என்பதுதான் இன்று பலரின் கவலையாக இருக்கிறது.

இதன் விளைவாக, நாம் ‘Dopamine Loop’ எனப்படும் ஒரு சுழற்சியில் சிக்கிக் கொள்கிறோம். ஒவ்வொரு நோட்டிஃபிகேஷன் வரும்போதும் நமது மூளையில் டோபமைன் சுரக்கிறது, அது ஒரு தற்காலிக மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. ஆனால் அது மறைந்ததும், அதைவிடப் பெரிய ஒரு வெறுமை நம்மைச் சூழ்கிறது. இந்தத் திரைக்குப் பின்னால் நாம் எவ்வளவு தனிமையாக உணர்கிறோம் என்பதை யாரிடமும் சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறோம்.

ரவியின் மௌனம்: உணர்வுகளை அடக்குவதன் விளைவு

ஆண்களைப் பொறுத்தவரை, “திரைக்குப் பின்னே” வாழ்வது என்பது இன்னும் கடினமான ஒன்றாக இருக்கிறது. “ஆண்கள் அழக்கூடாது”, “ஆண்கள் எதற்கும் கலங்கக்கூடாது” என்ற சமூகக் கட்டமைப்பு அவர்களைத் தங்களின் உணர்வுகளைப் புதைக்கச் சொல்கிறது. ரவி என்ற 45 வயது மதிக்கத்தக்க குடும்பத் தலைவரை நான் சந்தித்தபோது, அவர் கடுமையான தூக்கமின்மையாலும், உடல் வலியாலும் அவதிப்பட்டு வந்தார். பரிசோதனையில் அவருக்கு உடல் ரீதியாக எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை.

பேசப் பேசத்தான் தெரிந்தது, அவர் தனது தந்தையின் மறைவிற்குப் பிறகு ஒரு சொட்டு கண்ணீர் கூட விடவில்லை. “நான் அழுதால் என் மனைவி, குழந்தைகள் பயந்துவிடுவார்கள். நான் தான் இந்த வீட்டின் தூண்” என்று அவர் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார். ஆனால், அவர் அழுத்தம் கொடுத்த அந்த உணர்வுகள் அவரது உடலில் வலியாக வெளிப்பட்டன. இதை உளவியலில் ‘Psychosomatic symptoms’ என்று அழைக்கிறோம்.

உணர்வுகளை நாம் ஒரு பந்து போல தண்ணீருக்குள் அமுக்கி வைக்கலாம். ஆனால் எவ்வளவு காலம்? கை சோர்ந்து போகும்போது அந்தப் பந்து இன்னும் வேகமாக மேலே எழும்பும். ரவியின் மௌனம் அவருக்குள் ஒரு எரிமலையை உருவாக்கி வைத்திருந்தது. திரைக்குப் பின்னால் அழுவதைக் கூடத் தவறு என்று நினைக்கும்போது, மனம் தன் சமநிலையை இழக்கிறது.

அறிவியல் பின்னணி: மூளையும் மனமும்

நாம் நமது உண்மையான உணர்வுகளை மறைக்கும்போது நமது மூளையில் என்ன நடக்கிறது தெரியுமா? நமது மூளையில் உள்ள ‘அமிக்டலா’ (Amygdala) என்ற பகுதி உணர்ச்சிகளைக் கையாள்கிறது. நாம் ஒரு உணர்வை அடக்கும்போது, மூளையின் முன் பகுதி (Prefrontal Cortex) அதிகப்படியான வேலையைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இது ஒரு காரை பிரேக் பிடித்துக் கொண்டே ஓட்டுவதற்குச் சமம். இதனால் மூளை விரைவில் சோர்வடைகிறது.

தொடர்ச்சியாக உணர்ச்சிகளை அடக்குவது நமது உடலில் ‘கார்டிசோல்’ (Cortisol) எனப்படும் மன அழுத்த ஹார்மோனை அதிகரிக்கிறது. இது ரத்த அழுத்தம், இதய நோய் மற்றும் நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி குறைவு போன்ற பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே, திரைக்குப் பின்னால் நாம் ஒளித்து வைக்கும் விஷயங்கள் வெறும் மனதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை, அவை நமது உடலையும் மெல்ல மெல்ல அரித்து விடுகின்றன.

தீர்வை நோக்கி: நமக்கான சில பயிற்சிகள்

இப்போது நாம் இந்தப் பிரச்சனைகளிலிருந்து எப்படி வெளிவருவது என்று பார்ப்போம். திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் நமது உண்மையான முகத்தை நாம் எப்படி நேசிக்கத் தொடங்குவது? இதோ சில எளிய ஆனால் வலிமையான நடைமுறைப் பயிற்சிகள்:

1. உணர்வுகளுக்குப் பெயரிடுதல் (Emotional Labeling)

உங்களுக்குப் பிடிக்காத ஒரு உணர்வு ஏற்படும்போது, அதைத் தள்ளி வைக்காதீர்கள். “இப்போது நான் பொறாமையாக உணர்கிறேன்”, “இப்போது நான் பயப்படுகிறேன்”, “இப்போது நான் தனிமையாக உணர்கிறேன்” என்று உங்களுக்குள்ளே சொல்லிக்கொள்ளுங்கள். ஒரு உணர்வை நீங்கள் பெயரிட்டு அழைக்கும்போது, அதன் தீவிரம் குறைகிறது என்று அறிவியல் கூறுகிறது. அதை ஒரு எதிரியாகப் பார்க்காமல், ஒரு விருந்தினராகப் பாருங்கள்.

2. ‘ஏன்’ என்ற கேள்வியைத் தவிர்த்து ‘என்ன’ என்று கேளுங்கள்

“நான் ஏன் இப்படி இருக்கிறேன்?” என்று கேட்டால் மனம் தேவையற்ற குற்ற உணர்வைத் தரும். அதற்குப் பதிலாக, “எனக்குள் இப்போது என்ன நடக்கிறது?” என்று கேளுங்கள். இது உங்களை ஒரு பார்வையாளராக மாற்றி, பிரச்சனையைத் தெளிவாகப் பார்க்க உதவும்.

3. டிஜிட்டல் மௌனம் (Digital Detox)

வாரத்தில் ஒரு நாள் அல்லது ஒரு நாளில் சில மணி நேரங்கள் திரையிலிருந்து விலகி இருங்கள். அந்தத் நேரத்தில் உங்களோடு நீங்கள் பேசுங்கள். ஒரு டைரி எழுதும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். திரையில் மற்றவர்களைப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு, உங்கள் மனதின் திரையில் ஓடும் எண்ணங்களைக் கவனியுங்கள்.

4. சுய-இரக்கம் (Self-Compassion)

உங்கள் நண்பர் ஒரு கஷ்டத்தில் இருந்தால் அவரிடம் எவ்வளவு கனிவாகப் பேசுவீர்களோ, அதே கனிவோடு உங்களிடமும் பேசுங்கள். “பரவாயில்லை, இன்று நீ சோர்வாக இருப்பது இயல்புதான்”, “எல்லாவற்றையும் உன்னால் சரியாகச் செய்ய முடியாது, அது மனித இயல்பு” என்று உங்களுக்கு நீங்களே ஆறுதல் சொல்லிக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் உங்களுக்கு ஒரு நல்ல நண்பராக மாறுங்கள்.

உண்மையான முகத்தைக் காட்டுதல்: ஒரு தைரியமான செயல்

நாம் நமது பலவீனங்களைக் காட்டுவது பலவீனம் அல்ல, அதுதான் மிகப்பெரிய தைரியம். Vulnerability (வெளிப்படைத்தன்மை) என்பது ஒரு பலம். நீங்கள் உங்கள் கஷ்டங்களை ஒரு நம்பிக்கையான மனிதரிடம் பகிரும்போது, நீங்கள் மட்டும் அல்ல, அவரும் நிம்மதி அடைகிறார். “அப்படியா? எனக்கும் இதே போன்ற உணர்வு இருந்ததுண்டு” என்று அவர் சொல்லும்போது, இருவரின் திரைகளும் விலகுகின்றன. அங்கே ஒரு உண்மையான மனிதத் தொடர்பு (Human Connection) உருவாகிறது.

அனிதா மெல்ல மெல்லத் தனது சமூக வலைதளப் பயன்பாட்டைக் குறைத்துக் கொண்டார். தான் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்டார். ரவி தனது தந்தையின் நினைவுகளைப் பகிர்ந்து அழத் தொடங்கியபோது, அவரது உடல் வலி மாயமாக மறைந்தது. இவர்கள் இருவரும் செய்த ஒரே காரியம், திரைக்குப் பின்னால் இருந்த தங்களை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்ததுதான்.

எப்போது தொழில்முறை உதவியை நாட வேண்டும்?

நாம் அனைவரும் அவ்வப்போது மன அழுத்தத்தை உணர்வது இயல்பு. ஆனால், சில நேரங்களில் திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் சுமை நம்மால் தாங்க முடியாததாக மாறிவிடும். அத்தகைய நேரங்களில் ஒரு நிபுணரின் உதவியை நாடுவது மிக அவசியம். கீழே உள்ள அறிகுறிகள் தென்பட்டால் தயங்காமல் ஒரு உளவியலாளரை அணுகுங்கள்:

• தொடர்ச்சியாக இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் நிலவும் ஆழ்ந்த சோகம் அல்லது ஆர்வம் இன்மை.
• தூக்கம் மற்றும் பசியில் ஏற்படும் மிகப்பெரிய மாற்றங்கள்.
• அன்றாட