மனதின் மௌனம்: இரைச்சல்களுக்கு நடுவே ஒரு அமைதிப் பயணம்

முன்னுரை

வணக்கம். ஒரு ஆலோசகராக, எனது அறைக்குள் நுழையும் பலரிடம் நான் கவனிக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருக்கிறது. அவர்கள் பேசுவார்கள், அழுவார்கள், கோபப்படுவார்கள், அல்லது நீண்ட பெருமூச்சு விடுவார்கள். ஆனால், அந்த எல்லா உணர்ச்சிகளுக்கும் கீழே ஒரு தேடல் இருக்கும். அதுதான் ‘மனதின் மௌனம்’. நாம் வாழும் இந்த அதிவேக உலகில், காலை கண் விழித்தது முதல் இரவு உறங்கும் வரை நமது காதுகளிலும் கண்களிலும் ஏதோ ஒரு தகவல் விழுந்துகொண்டே இருக்கிறது. அலைபேசியின் அறிவிப்புகள், வாகனங்களின் சத்தம், அலுவலக நெருக்கடிகள் என வெளி உலகம் இரைச்சலாக இருக்கிறது என்றால், அதற்கு இணையான – அல்லது அதைவிடக் கூடுதலான – இரைச்சல் நமது மனதிற்குள்ளும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்தக் கட்டுரையை நீங்கள் வாசிக்கத் தொடங்கும்போது, ஒரு நிமிடம் உங்கள் கண்களை மூடி உங்கள் எண்ணங்களை கவனியுங்கள். ஏதோ ஒரு கடந்த கால கசப்பு, நாளைய வேலையைப் பற்றிய கவலை, அல்லது “இந்தக் கட்டுரையில் என்ன சொல்லப்போகிறார்கள்?” என்ற ஒரு சிறு ஆர்வம் – இப்படி ஏதோ ஒன்று உங்கள் மனத்திரையில் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். இந்த இடைவிடாத ஓட்டத்தை நிறுத்தி, மனதை ஒரு அமைதியான குளத்தைப் போல மாற்றுவது சாத்தியமா? அந்த மௌனம் நமக்கு ஏன் தேவை? அதை எப்படி அடைவது? ஒரு ஆலோசகராகவும், உங்கள் நலம் விரும்பியாகவும் இந்தப் பயணத்தில் உங்களை நான் அழைத்துச் செல்கிறேன்.

இரைச்சல்கள் நிறைந்த நம் அக உலகம்

மனதின் மௌனத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன்னால், நம் மனதிற்குள் இருக்கும் அந்த ‘இரைச்சல்’ என்றால் என்ன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உளவியலில் இதை ‘Internal Monologue’ அல்லது ‘Chatter’ என்று அழைக்கிறோம். நாம் யாருடனும் பேசாத நேரத்தில்கூட, நமக்குள் நாம் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறோம். “நான் ஏன் அப்படிச் சொன்னேன்?”, “அவர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்?”, “வாழ்க்கை எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறது?” போன்ற கேள்விகள் ஒரு சங்கிலித் தொடரைப் போலப் பிணைந்து கிடக்கின்றன.

இந்த அக இரைச்சல் என்பது வெறும் எண்ணங்கள் மட்டுமல்ல; அது ஒரு ஆற்றல் விரயம். ஒரு மின்விசிறி தேவையில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தால் எப்படி மின்சாரம் வீணாகிறதோ, அப்படித்தான் நம் மனமும் தேவையில்லாத சிந்தனைகளால் தனது ஆற்றலை இழக்கிறது. இதனால் தான், உடல் ரீதியாக எந்த வேலையும் செய்யாத நாட்களில்கூட நாம் மிகுந்த சோர்வாக உணர்கிறோம். அந்தச் சோர்வு உடலிலிருந்து வருவதில்லை, மனதின் இரைச்சலிலிருந்து வருகிறது.

சிந்தனைகளின் சுழற்சி ஏன் நிகழ்கிறது?

ஏன் நம் மனம் அமைதியாக இருப்பதில்லை? இதற்குப் பின்னால் ஒரு பரிணாம வளர்ச்சி சார்ந்த காரணம் இருக்கிறது. ஆதிகாலத்தில் மனிதன் காடுகளில் வாழ்ந்தபோது, தன்னைச் சுற்றியுள்ள ஆபத்துகளைக் கண்டறிய எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டியிருந்தது. புதருக்குப் பின்னால் புலி இருக்கிறதா? வானம் மாறுகிறதே, மழை வருமா? என அவன் மூளை எப்போதும் எதையாவது ‘ஸ்கேன்’ செய்துகொண்டே இருக்கும். இன்று புலி இல்லை, ஆனால் ‘அலுவலக டார்கெட்’, ‘EMI நிலுவை’, ‘சமூக வலைதள ஒப்பீடுகள்’ எனப் புதிய புலிகள் உருவாகிவிட்டன. நம் மூளை இன்னும் அதே பழைய ‘பாதுகாப்பு பயன்முறையில்’ (Survival Mode) இருப்பதால்தான், அது எப்போதும் எதையாவது சிந்தித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

அறிவியல் பூர்வமாக நம் மூளை என்ன செய்கிறது?

மனதின் மௌனத்தை ஒரு ஆன்மீகத் தேடலாக மட்டும் பார்க்காமல், அறிவியல் கண்ணோட்டத்திலும் நாம் அணுக வேண்டும். நம் மூளையில் ‘Default Mode Network’ (DMN) என்ற ஒரு பகுதி இருக்கிறது. நாம் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட வேலையிலும் ஈடுபடாமல் சும்மா இருக்கும்போது, இந்தப் பகுதி அதீத செயல்பாட்டில் இருக்கும். இதுதான் நம்மைப் பழைய நினைவுகளுக்கும், எதிர்காலக் கற்பனைகளுக்கும் இழுத்துச் செல்கிறது. நாம் ‘மௌனமாக’ இருக்க முயற்சிக்கும்போது, இந்த DMN பகுதிதான் “ஏய், அந்தப் பழைய விஷயத்தை நினைத்துப் பார்” என்று தூண்டிவிடுகிறது.

அதிகப்படியான மன இரைச்சல் ஏற்படும்போது, நம் உடலில் Cortisol எனப்படும் அழுத்த ஹார்மோன் சுரக்கிறது. இது இதயத் துடிப்பை அதிகப்படுத்துகிறது, தூக்கத்தைக் கெடுக்கிறது, மேலும் நம் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியைக் குறைக்கிறது. மாறாக, நாம் மனதின் மௌனத்தை அடையும்போது, நம் மூளையின் முன் பகுதி (Prefrontal Cortex) வலுவடைகிறது. இதுதான் முடிவெடுக்கும் திறன் மற்றும் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் பகுதி. எனவே, மன அமைதி என்பது ஏதோ ஒரு மாயாஜாலம் அல்ல; அது உங்கள் மூளையை நீங்கள் மறுசீரமைப்பு செய்யும் ஒரு பயிற்சி.

மௌனம் என்பது வெறும் பேச்சற்ற நிலை அல்ல

பலர் நினைக்கிறார்கள், யாரிடமும் பேசாமல் வாயை மூடிக்கொண்டிருப்பதுதான் மௌனம் என்று. அது ‘புற மௌனம்’. ஆனால், உண்மையான மௌனம் என்பது ‘அக மௌனம்’. வெளியில் பேசிக்கொண்டே இருந்தாலும், உள்ளுக்குள் ஒரு ஆழமான அமைதியை உணர முடியும். இதை விளக்குவதற்கு ஒரு உதாரணத்தைப் பார்ப்போம்.

நித்யாவின் கதை: நித்யா ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் மேலாளராகப் பணிபுரிகிறார். எப்போதும் பரபரப்பு, மின்னஞ்சல்கள், கூட்டங்கள் என அவர் வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவர் என்னிடம் வந்தபோது சொன்னார், “சார், நான் வார இறுதியில் யாரிடமும் பேசாமல் மௌன விரதம் இருக்கிறேன். ஆனால் என் தலைக்குள் ஆயிரம் சத்தங்கள் கேட்கின்றன. திங்கட்கிழமை செய்ய வேண்டிய வேலைகளைப் பற்றி என் மனம் திட்டமிட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. இது எப்படி மௌனமாகும்?”

நித்யாவின் பிரச்சனை என்னவென்றால், அவர் வாயைத்தான் மூடி வைத்திருந்தார், மனதின் கதவுகளை அல்ல. உண்மையான மௌனம் என்பது எண்ணங்கள் இல்லாத நிலை அல்ல, மாறாக எண்ணங்களின் மீது நமக்கு ஒரு பிடிப்பு இல்லாத நிலை. வானத்தில் மேகங்கள் கலைந்து செல்வதைப் போல, எண்ணங்கள் வருவதையும் போவதையும் ஒரு சாட்சியாகப் பார்ப்பதுதான் மௌனத்தின் முதல் படி.

மௌனத்தை நாம் ஏன் கண்டு அஞ்சுகிறோம்?

உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நம்மில் பலருக்கு மௌனம் என்றால் பயம். அதனால்தான், வீட்டில் தனியாக இருக்கும்போது உடனே தொலைக்காட்சியைப் போடுகிறோம் அல்லது அலைபேசியை எடுக்கிறோம். அந்த நிசப்தம் நம்மை ஏதோ செய்கிறது. ஏன்? ஏனென்றால், மௌனத்தில்தான் நம்முடைய உண்மையான முகம் நமக்குத் தெரியும். நாம் இவ்வளவு காலம் ஒளித்து வைத்திருந்த பயங்கள், குற்ற உணர்வுகள், தீர்க்கப்படாத துக்கங்கள் எல்லாம் மௌனத்தில் மெல்லத் தலைதூக்கும். அந்தத் தருணத்தை எதிர்கொள்ளத் துணிவில்லாததால்தான், நாம் இரைச்சல்களைத் தேடி ஓடுகிறோம்.

ஆனால் ஒரு ஆலோசகராக நான் உங்களுக்குச் சொல்ல விரும்புவது இதுதான்: அந்தப் பயத்தை எதிர்கொண்டால் மட்டுமே நீங்கள் உண்மையான விடுதலையை அடைய முடியும். ஒரு அழுக்கான அறையைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும் என்றால், முதலில் அந்த அறையைத் திறந்து பார்க்க வேண்டும் அல்லவா? மனதின் மௌனம் என்பது அந்தச் சுத்திகரிப்புப் பணியின் ஒரு பகுதிதான்.

அமைதியை நோக்கிய நடைமுறைப் பயிற்சிகள்

மனதின் மௌனத்தை அடைய நாம் இமயமலைக்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. நம் அன்றாட வாழ்க்கையிலேயே சில எளிய மாற்றங்கள் மூலம் இதைச் சாத்தியப்படுத்தலாம். இங்கே சில பயிற்சிகளை நான் பரிந்துரைக்கிறேன்:

1. மூச்சுக் காற்றின் மொழி

மனதிற்கும் மூச்சிற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. உங்கள் மனம் படபடப்பாக இருக்கும்போது கவனித்துப் பாருங்கள், உங்கள் மூச்சு வேகமாக இருக்கும். மனதைக் கட்டுப்படுத்துவது கடினம், ஆனால் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்துவது எளிது. ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை, ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டும் உங்கள் மூச்சை கவனிங்கள். காற்றை உள்ளே இழுக்கும்போது “உள்ளே”, வெளியே விடும்போது “வெளியே” என்று மனதிற்குள் சொல்லிக்கொள்ளுங்கள். இது உங்கள் கவனத்தை ஒரு புள்ளியில் குவிக்கும். இது ஒரு எளிய பயிற்சி போலத் தோன்றலாம், ஆனால் இது உங்கள் நரம்பு மண்டலத்தை அமைதிப்படுத்தும் ஒரு சக்திவாய்ந்த கருவி.

2. ‘5-4-3-2-1’ உத்தி (Grounding Technique)

உங்கள் மனம் கடந்த காலத்திலோ அல்லது எதிர்காலத்திலோ அலைபாயும்போது, தற்போதைய தருணத்திற்கு (Present Moment) வர இந்தப் பயிற்சி உதவும்.

• நீங்கள் பார்க்கும் ஐந்து பொருட்களைக் கவனியுங்கள்.
• நீங்கள் உணரக்கூடிய நான்கு தொடுதல்களை (உடை, நாற்காலி போன்றவை) கவனியுங்கள்.
• உங்கள் காதில் விழும் மூன்று சத்தங்களைக் கேளுங்கள்.
• நீங்கள் நுகரக்கூடிய இரண்டு வாசனைகளை உணருங்கள்.
• உங்களால் சுவைக்க முடிந்த ஒரு விஷயத்தை நினையுங்கள்.

இது உங்கள் மூளையை இரைச்சலிலிருந்து விடுவித்து, ‘இங்கே, இப்போது’ என்ற நிலைக்குக் கொண்டு வரும்.

3. டிஜிட்டல் மௌனம் (Digital Detox)

நமது அக இரைச்சலுக்கு முக்கியக் காரணம் சமூக வலைதளங்கள். மற்றவர்களின் ‘சிறந்த’ தருணங்களை நம்முடைய ‘சாதாரண’ வாழ்க்கையோடு ஒப்பிடுவதுதான் பல மன உளைச்சல்களுக்குக் காரணம். தினமும் உறங்குவதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்னும், எழுந்தவுடன் ஒரு மணி நேரமும் அலைபேசியைத் தொடாதீர்கள். அந்த நேரத்தில் நிலவும் மௌனத்தை அனுபவியுங்கள். அந்த அமைதி ஆரம்பத்தில் சங்கடமாக இருக்கலாம், ஆனால் மெல்ல மெல்ல அதுவே உங்களுக்குப் பிடித்துப்போகும்.

4. காகிதத்திடம் பேசுங்கள் (Journaling)

மனதிற்குள் எண்ணங்கள் அதிகமாகும்போது, அதைக் காகிதத்தில் கொட்டுங்கள். அருணின் உதாரணம்: அருண் ஒரு வேலையற்ற இளைஞர். எப்போதும் தன் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயத்தில் இருந்தார். நான் அவருக்கு ஒரு பயிற்சி கொடுத்தேன். தினமும் காலையில் அவருக்குத் தோன்றும் எல்லா எண்ணங்களையும் – அவை எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக இருந்தாலும் சரி – ஒரு டைரியில் எழுதச் சொன்னேன். சில நாட்களுக்குப் பிறகு அவர் சொன்னார், “எழுதி முடித்தவுடன் என் தலை பாரம் குறைந்தது போல இருக்கிறது.” ஆம், காகிதம் என்பது ஒரு சிறந்த மௌனமான நண்பன். அது உங்கள் பாரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும்.

மனதின் மௌனமும் சுய-அன்பும் (Self-Love)

நமது உள்மன இரைச்சலில் பெரும்பகுதி நம்மை நாமே விமர்சனம் செய்துகொள்வதால்தான் எழுகிறது. “நீ இதற்குச் சரிப்பட்டு வரமாட்டாய்”, “நீ செய்த தவறு மன்னிக்க முடியாதது” – இப்படி நமக்குள் இருக்கும் ஒரு ‘விமர்சகன்’ பேசிக்கொண்டே இருப்பான். இந்த விமர்சகனை மௌனமாக்க ‘சுய-அன்பு’ தேவை. உங்களை ஒரு அந்நியராகப் பார்க்காமல், உங்கள் உயிர் நண்பராகப் பாருங்கள். உங்கள் நண்பர் ஒரு தவறு செய்தால் அவரிடம் எப்படிப் பேசுவீர்களோ, அதே கனிவுடன் உங்களிடமும் பேசுங்கள். இரக்கம் இருக்கும் இடத்தில் இரைச்சல் குறையும்.

எப்போது ஒரு நிபுணரின் உதவி தேவை?

மனதின் அமைதிக்காக நாம் எடுக்கும் முயற்சிகள் சில நேரங்களில் பலன் தராமல் போகலாம். அது உங்கள் பலவீனம் அல்ல. சில நேரங்களில் மன அழுத்தம் (Depression) அல்லது தீவிரப் பதற்றம் (Anxiety Disorder) காரணமாக மூளையில் ஏற்படும் ரசாயன மாற்றங்கள், உங்களை மௌனமாக இருக்க விடாமல் தடுக்கலாம்.

• தொடர்ச்சியான தூக்கமின்மை.
• எந்த விஷயத்திலும் ஆர்வம் இல்லாமை.
• தற்கொலை எண்ணங்கள் அல்லது அதீத குற்ற உணர்வு.
• அன்றாட வேலைகளைச் செய்ய முடியாத அளவுக்கு மனப் பாரம்.

இப்படிப்பட்ட சூழலில், தயங்காமல் ஒரு மனநல ஆலோசகரையோ அல்லது மருத்துவரையோ அணுகுங்கள். வலியைப் பகிர்ந்துகொள்வது பலவீனமல்ல, அது ஒரு தைரியமான செயல்.

முடிவுரை

நண்பர்களே, மனதின் மௌனம் என்பது ஒரு இலக்கு அல்ல, அது ஒரு பயணம். அது ஒரு நாளில் கிடைத்துவிடும் மந்திரம் அல்ல. அது ஒரு செடியை வளர்ப்பதைப் போன்றது. தினமும் அதற்குத் தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும், கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும். ‘மௌனம்’ என்பது ஒன்றுமே இல்லாத வெற்றிடம் அல்ல; அது எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய ஒரு நிறைவான நிலை.