விழிகள் மூடினாலும் விழித்திருக்கும் மனம்: நம் எண்ணங்களின் ரகசியப் பயணம்

முன்னுரை

அன்பு நண்பர்களே, ஒரு நிமிடம் உங்கள் கண்களை மூடி அந்த அமைதியை உணர முயற்சி செய்யுங்கள். இப்போது உங்கள் உள்ளுக்குள் என்ன நடக்கிறது? வெளி உலகம் மறைந்துவிட்டாலும், உள்ளே ஏதோ ஒரு உரையாடல் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறதல்லவா? “நாளைக்கு என்ன செய்வது?”, “அன்று அவர் அப்படிப் பேசியிருக்கக் கூடாது”, “வாழ்க்கை எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறது?” – இப்படி ஆயிரம் கேள்விகள். விழிகள் மூடினாலும் விழித்திருக்கும் இந்த மனம்தான் நமது வாழ்வின் அச்சாணி.

ஒரு மனநல ஆலோசகராக எனது அறையில் நான் தினமும் சந்திக்கும் பல மனிதர்கள் சொல்வது இதுதான்: “டாக்டர், என்னால் என் எண்ணங்களை நிறுத்தவே முடியவில்லை. தூங்கச் சென்றால் கூட என் மூளை ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.” இது ஏதோ ஒரு தனிநபரின் பிரச்சனை அல்ல; இது நம் அனைவருக்குமான பொதுவான மனநிலை. இந்தப் பதிவில், நம் மனம் ஏன் இப்படி ஓய்வில்லாமல் இயங்குகிறது, அதன் பின்னணியில் இருக்கும் உளவியல் உண்மைகள் என்ன, மற்றும் இந்தப் போராட்டத்திலிருந்து விடுபட்டு அமைதியை எப்படிக் கண்டடைவது என்பதைப் பற்றி நாம் மிக நெருக்கமாக உரையாடப் போகிறோம்.

ஏன் இந்த ஓயாத சத்தம்? – உளவியல் பின்னணி

நமது மூளை என்பது ஒரு அற்புதமான இயந்திரம். ஆனால் அதற்கு ஒரு சிறிய குறைபாடு உண்டு; அதற்கு ‘சுவிட்ச் ஆஃப்’ (Switch off) பட்டன் கிடையாது. நாம் உறங்கும் போது கூட, நமது மூளை தகவல்களைச் சேகரிப்பதையும், நினைவுகளை வகைப்படுத்துவதையும் நிறுத்தாது. உளவியலில் இதனை ‘Default Mode Network’ (DMN) என்று அழைக்கிறோம். நாம் எந்த வேலையும் செய்யாமல் சும்மா இருக்கும் போது தான் இந்தத் தளம் மிகத் தீவிரமாகச் செயல்படும்.

பரிணாம வளர்ச்சியின் அடிப்படையில் பார்த்தால், நமது முன்னோர்கள் காடுகளில் வாழ்ந்த போது, எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டியிருந்தது. புதர் மறைவில் புலி இருக்கிறதா என்று யோசித்துக் கொண்டே இருப்பவர்கள் தான் உயிர் பிழைத்தார்கள். இன்று புலிகள் இல்லை, ஆனால் ‘EMI கட்டுவோமா?’, ‘வேலை போய்விடுமா?’ போன்ற நவீன காலப் புலிகள் நம் மனதை அச்சுறுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன. இந்த Survival Instinct தான் நம்மை எப்போதும் எதையாவது யோசிக்க வைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

எண்ணங்களின் சுழற்சி (Rumination)

மனநலவியலில் ‘ரூமினேஷன்’ என்பது ஒரு முக்கியமான சொல். மாடுகள் உணவை மீண்டும் மீண்டும் மென்று அசைபோடுவதைப் போல, ஒரு கசப்பான சம்பவத்தையோ அல்லது தோல்வியையோ நம் மனம் மீண்டும் மீண்டும் அசைபோட்டுக் கொண்டே இருக்கும். “நான் ஏன் அப்படிச் செய்தேன்?”, “அவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்?” என்ற சுழற்சியில் நாம் சிக்கிக் கொள்கிறோம். இது பெரும்பாலும் நமது ஆழ்மனதில் இருக்கும் தாழ்வு மனப்பான்மை அல்லது பதற்றத்தின் (Anxiety) வெளிப்பாடாகவே இருக்கிறது.

நிஜ மனிதர்களின் நிழல் கதைகள்

இங்கே நான் இரண்டு நபர்களைப் பற்றிப் பகிர விரும்புகிறேன். இவர்களின் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டிருந்தாலும், இவர்களின் வலி உண்மையானது. இவர்களது கதையில் உங்களை நீங்களே தேடிப் பாருங்கள்.

வழக்கு 1: அதீத எதிர்பார்ப்பின் சுமையில் அனிதா

அனிதா ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் மேலாளராகப் பணிபுரிகிறார். கைநிறைய சம்பளம், அன்பான குடும்பம். ஆனால் இரவில் அவரால் தூங்க முடிவதில்லை. “டாக்டர், அலுவலகத்தில் நான் அனுப்பிய ஒரு மின்னஞ்சலில் ஏதேனும் பிழை இருக்குமோ என்று யோசித்தே என் இரவு முடிகிறது. என் மேலதிகாரி என்னை அழைத்துத் திட்டப் போவது போலவும், எல்லோரும் என்னை ஏளனமாகப் பார்ப்பது போலவும் எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்றார்.

அனிதாவின் பிரச்சனை ‘Perfectionism’ எனப்படும் மிகச்சரியாக இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம். ஒரு சிறிய தவறு கூடத் தனது முழுத் தகுதியையும் கேள்விக்குள்ளாக்கிவிடும் என்று அவர் மனம் நம்புகிறது. விழிகள் மூடினாலும், அவரது பயம் ஒரு திரைப்படத்தைப் போல அவர் கண்முன் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

வழக்கு 2: கடந்த காலச் சிறையில் ரமேஷ்

ரமேஷ் ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்கவர். அவர் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாகத் தூக்க மாத்திரைகளைச் சார்ந்து வாழ்ந்து வருகிறார். அவரிடம் பேசியபோது, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அவர் எடுத்த ஒரு தவறான தொழில் முடிவு அவரது குடும்பத்தைப் பொருளாதார ரீதியாகப் பாதித்ததை இன்னும் அவர் மன்னிக்கவில்லை என்பது தெரிந்தது. “கண்களை மூடினால் அந்த நாட்கள்தான் வருகின்றன. நான் செய்த தவறை மாற்ற முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று ஏங்குகிறேன்” என்றார்.

ரமேஷ் வாழ்வது நிகழ்காலத்தில் அல்ல, கடந்த காலத்தில். அவரது மனம் ஒரு டைம் மெஷினைப் போலத் தொடர்ந்து பின்னோக்கிச் சென்று கொண்டே இருக்கிறது. குற்ற உணர்வு (Guilt) என்பது ஒரு நங்கூரத்தைப் போன்றது; அது நம்மை முன்னேற விடாமல் ஒரே இடத்தில் தடுத்து நிறுத்திவிடும்.

வெள்ளை கரடி விளைவு: ஏன் எண்ணங்களை அடக்கக் கூடாது?

நம்மில் பலர் செய்யும் மிகப்பெரிய தவறு, தேவையற்ற எண்ணங்களை வலுக்கட்டாயமாக அடக்க முயல்வது. உளவியலில் ‘White Bear Effect’ என்று ஒரு ஆய்வு உண்டு. ஒரு மனிதரிடம் “அடுத்த ஐந்து நிமிடத்திற்கு ஒரு வெள்ளை நிறக் கரடியை மட்டும் நினைக்காதீர்கள்” என்று சொன்னால், அவர் மனம் முழுக்க வெள்ளை கரடிதான் வந்து போகும்.

எண்ணங்கள் என்பவை மேகங்களைப் போன்றது. அவற்றை நாம் தடுத்து நிறுத்த முடியாது. தடுத்து நிறுத்த முயன்றால் அவை மழையாக மாறி நம்மை நனைத்துவிடும். மாறாக, அவை கடந்து போவதைக் கவனிப்பதே சரியான வழி. “சரி, இப்போது இந்த எண்ணம் வருகிறது, இது வெறும் எண்ணம்தான், இது உண்மையல்ல” என்று மனதிற்குப் பழக வேண்டும்.

மன அமைதிக்கான நடைமுறைப் பயிற்சிகள்

ஒரு ஆலோசகராக, மாத்திரைகளை விட மனப்பயிற்சிகளே நிலையான மாற்றத்தைத் தரும் என்று நான் நம்புகிறேன். உங்கள் அன்றாட வாழ்வில் நீங்கள் பின்பற்றக்கூடிய சில எளிமையான வழிகள் இங்கே:

1. எண்ணங்களைக் காகிதத்தில் இறக்கி வைத்தல் (Journaling)

இரவில் தூங்கச் செல்வதற்கு முன், உங்கள் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அத்தனை கவலைகளையும், பயங்களையும் ஒரு நோட்டில் எழுதுங்கள். இதற்கு ‘Brain Dump’ என்று பெயர். உங்கள் மூளைக்கு நீங்கள் ஒரு செய்தியைச் சொல்கிறீர்கள்: “உன் கவலைகளை நான் குறித்துக் கொண்டுவிட்டேன், இப்போது நீ ஓய்வெடுக்கலாம்.” இது உங்கள் மனதின் பாரத்தைக் குறைக்கும்.

2. 5-4-3-2-1 நுட்பம் (Grounding Technique)

பதற்றம் உங்களை ஆட்கொள்ளும் போது, உங்கள் கவனத்தை நிகழ்காலத்திற்குக் கொண்டு வர இந்தப் பயிற்சி உதவும்.

• நீங்கள் பார்க்கும் 5 பொருட்கள்.
• நீங்கள் தொடக்கூடிய 4 உணர்வுகள் (உடை, மேஜை போன்றவை).
• உங்களுக்குக் கேட்கும் 3 ஒலிகள்.
• உங்களால் நுகர முடிகிற 2 வாசனைகள்.
• உங்களால் உணர முடிகிற 1 சுவை.

இது உங்கள் மூளையைத் தேவையற்ற கற்பனை உலகிலிருந்து நிஜ உலகிற்கு இழுத்து வரும்.

3. சுவாசமே மருந்து

மூச்சுப் பயிற்சி என்பது ஒரு மந்திரம் போன்றது. 4-7-8 முறையைப் பின்பற்றிப் பாருங்கள். 4 நொடிகள் மூச்சை உள்ளே இழுக்கவும், 7 நொடிகள் உள்ளேயே வைத்திருக்கவும், 8 நொடிகள் மெதுவாக வெளியே விடவும். இது உங்கள் நரம்பு மண்டலத்தை அமைதிப்படுத்தி, தூக்கத்திற்குத் தயார் செய்யும்.

4. சுய இரக்கம் (Self-Compassion)

நாம் மற்றவர்களிடம் காட்டும் அன்பில் ஒரு சதவீதத்தைக் கூட நம்மிடம் காட்டுவதில்லை. “பரவாயில்லை, நீ மனிதன்தான், தவறுகள் நடப்பது இயல்பு” என்று உங்களுக்கு நீங்களே சொல்லிக் கொள்ளுங்கள். உங்களை நீங்களே நேசிக்கத் தொடங்கும் போது, உங்கள் மனதின் போராட்டங்கள் பாதியாகக் குறையும்.

எப்போது தொழில்முறை ஆலோசனையை நாட வேண்டும்?

எல்லா மனப்போராட்டங்களையும் நாமே சரி செய்துவிட முடியாது. கீழே உள்ள அறிகுறிகள் இருந்தால், தயங்காமல் ஒரு மனநல ஆலோசகரையோ அல்லது உளவியலாளரையோ அணுகுங்கள்:

• தொடர்ச்சியான தூக்கமின்மை (இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல்).
• அன்றாட வேலைகளைச் செய்ய முடியாத அளவிற்குச் சோர்வு அல்லது ஆர்வம் குறைதல்.
• தற்கொலை எண்ணங்கள் அல்லது வாழ்க்கையின் மீது வெறுப்பு ஏற்படுதல்.
• காரணமே இல்லாமல் பயம் அல்லது படபடப்பு ஏற்படுதல்.

நினைவில் கொள்ளுங்கள்: ஒரு ஆலோசகரைச் சந்திப்பது பலவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல; அது உங்கள் மன ஆரோக்கியத்தின் மீது உங்களுக்கு இருக்கும் அக்கறையின் அடையாளம். உடல் காயத்திற்கு மருந்து போடுவதைப் போல, மனக் காயத்திற்கும் மருந்து அவசியம்.

முடிவுரை: அமைதி உனக்குள்ளே இருக்கிறது

வாழ்க்கை என்பது ஓடும் நதி போன்றது. அதில் இலைகளும் வரும், கற்களும் வரும், அழுக்குகளும் வரும். ஆனால் நதி எதற்காகவும் நின்று விடுவதில்லை. அதுபோலத்தான் நம் எண்ணங்களும். விழிகள் மூடினாலும் விழித்திருக்கும் உங்கள் மனம் ஒரு எதிரி அல்ல; அது உங்களைப் பாதுகாக்கத் துடிக்கும் ஒரு குழந்தை. அந்தப் பாதுகாப்பற்ற குழந்தைக்குத் தேவை அதட்டல் அல்ல, அரவணைப்பு.

இன்றிரவு நீங்கள் கண்களை மூடும்போது, உங்கள் எண்ணங்களுடன் சண்டையிடாதீர்கள். அவை வரட்டும், போகட்டும். நீங்கள் ஒரு சாட்சியாக மட்டும் இருங்கள். இந்த உலகம் மிகப்பெரியது, அதில் உங்கள் கவலைகள் மிகச் சிறியவை. ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்து, மெதுவாக வெளியே விடுங்கள். உங்கள் மனம் மெல்ல மெல்ல அமைதி அடைவதை உணர்வீர்கள்.

அமைதி என்பது வெளியிலிருந்து வருவதல்ல, அது உங்களுக்குள் ஏற்கனவே இருக்கிறது. அதைத் தற்காலிகமாக மறைத்திருக்கும் மேகங்களை மட்டும் விலக்கினால் போதும். விடியல் நிச்சயம் வரும், உங்கள் மனதிலும் கூட!