குழந்தைகளின் மௌனம் பேசும் ரகசியங்கள்: ஒரு உளவியல் வழிகாட்டி

முன்னுரை

ஒரு அமைதியான மாலைப் பொழுது. உங்கள் குழந்தை பள்ளியிலிருந்து வீட்டிற்கு வருகிறான். வழக்கமாக ஓடி வந்து கட்டிப்பிடிக்கும் அந்தச் சிறுவன், இன்று அமைதியாகத் தன் அறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொள்கிறான். “என்ன ஆச்சு?” என்று நீங்கள் கேட்கும் கேள்விக்கு, “ஒன்றுமில்லை” என்ற ஒற்றைச் சொல் பதிலாய் வருகிறது. ஆனால், அந்த “ஒன்றுமில்லை” என்பதற்குள் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் புதைந்து கிடப்பதை உங்களால் உணர முடிகிறது, இல்லையா? ஒரு உளவியல் ஆலோசகராக நான் சந்தித்த பல பெற்றோர்களின் தீராத ஆதங்கம் இதுதான்: “என் குழந்தை என்னிடம் எதையும் பகிர்ந்து கொள்வதில்லை.”

குழந்தைகளின் உலகம் வார்த்தைகளால் ஆனது மட்டுமல்ல; அது மௌனங்களாலும், சிறு அசைவுகளாலும், மாற்றங்களாலும் நெய்யப்பட்டது. நாம் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும்போது, அவர்களுக்குப் பேசக் கற்றுக்கொடுக்கிறோம். ஆனால், அவர்கள் பேசாதபோது என்ன சொல்ல வருகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள நாம் தவறிவிடுகிறோம். இந்தத் தமிழ் மண்ணில், “குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்று” என்பார்கள். அந்தத் தெய்விகக் குழந்தைகளின் மௌன மொழியைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு பயணத்தை நாம் இன்று மேற்கொள்வோம். இது வெறும் கட்டுரையல்ல; உங்கள் குழந்தையின் மனதிற்குள் நுழைவதற்கான ஒரு திறவுகோல்.

மௌனம் ஏன் உருவாகிறது? உளவியல் பின்னணி

குழந்தைகள் ஏன் அமைதியாகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, முதலில் அவர்களின் மூளைச் செயல்பாட்டை நாம் கவனிக்க வேண்டும். பெரியவர்களாகிய நமக்கு ஒரு பிரச்சனை என்றால், அதை விவரிக்கத் தேவையான சொற்களஞ்சியம் (Vocabulary) இருக்கிறது. ஆனால், ஒரு 7 வயதுக் குழந்தைக்குத் தன் மனதில் தோன்றும் ‘பதற்றம்’ (Anxiety) அல்லது ‘தாழ்வு மனப்பான்மை’ (Inferiority complex) போன்ற உணர்வுகளுக்குப் பெயர் சூட்டத் தெரியாது. உணர்வுகள் அதிகமாகும்போது, அவர்களின் தர்க்கரீதியான மூளை (Prefrontal Cortex) தற்காலிகமாகச் செயலற்றுப் போகிறது. அப்போது அவர்கள் ‘போராடு அல்லது ஓடிவிடு’ (Fight or Flight) என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். சில குழந்தைகள் கத்தி அழுது போராடுவார்கள்; சில குழந்தைகள் மௌனம் என்ற கவசத்திற்குள் தங்களை ஒளித்துக்கொள்வார்கள்.

நாம் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மௌனம் என்பது வெறும் பேச்சின்மை அல்ல; அது ஒரு தற்காப்பு முறை. ஒரு குழந்தை பாதுகாப்பற்றதாக உணரும்போது அல்லது தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தினால் மற்றவர்கள் கேலி செய்வார்கள் என்று நினைக்கும்போது, மௌனத்தையே சிறந்த புகலிடமாகக் கருதுகிறது. இதை நாம் ‘எமோஷனல் டிஸ்கனெக்ஷன்’ (Emotional Disconnection) என்று அழைக்கிறோம். இது ஆரம்பத்திலேயே கவனிக்கப்படாவிட்டால், பிற்காலத்தில் மனச்சோர்வு அல்லது ஆளுமைச் சிதைவுகளுக்கு வழிவகுக்கலாம்.

கவினின் கதை: ஒரு சிறு உதாரணம்

என்னிடம் ஆலோசனைக் வந்த ஒரு குடும்பத்தைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். 8 வயது கவின், மிகவும் துடிப்பான பையன். ஆனால், கடந்த இரண்டு மாதங்களாக யாரிடமும் பேசுவதில்லை. வீட்டில் கேட்டால், “பள்ளியில் எல்லாம் சரிதான்” என்று மட்டும் சொல்வான். அவனது பெற்றோர் எவ்வளவோ முயன்றும் அவனிடமிருந்து உண்மையை வாங்க முடியவில்லை. நான் கவினிடம் பேசியபோது, அவன் வார்த்தைகளால் பதில் சொல்லவில்லை. நான் அவனிடம் சில பொம்மைகளைக் கொடுத்து விளையாடச் சொன்னேன். அவன் ஒரு பெரிய யானை பொம்மையை எடுத்து, ஒரு சிறிய முயல் குட்டியை ஒரு மூலைக்குள் தள்ளி வைப்பதைப் போல விளையாடினான்.

அங்குதான் ரகசியம் ஒளிந்திருந்தது. கவினின் வீட்டில் புதிதாக ஒரு தங்கை பிறந்திருந்தாள். எல்லோருடைய கவனமும் அந்தப் பாப்பாவின் மேல் திரும்பியபோது, கவின் தான் ஒதுக்கப்படுவதாக உணர்ந்தான். அந்தப் ‘பொறாமை’ அல்லது ‘ஏக்கம்’ அவனுக்குப் பெரிய பாரமாக இருந்தது. அதைச் சொல்லத் தெரியாமல் அவன் மௌனமானான். நாம் அந்த மௌனத்தை உடைக்கத் தேவையில்லை, அதை வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

குழந்தைகளின் மௌனத்தில் ஒளிந்துள்ள வகைகள்

எல்லா மௌனங்களும் ஒன்றல்ல. உங்கள் குழந்தை ஏன் அமைதியாக இருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்து, நாம் அதைக் கையாளும் விதம் மாற வேண்டும். ஒரு ஆலோசகராக, மௌனத்தை நாம் மூன்று முக்கிய வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்.

1. கவனிக்கும் மௌனம் (Observational Silence): சில குழந்தைகள் இயற்கையிலேயே உள்முகச் சிந்தனையாளர்களாக (Introverts) இருப்பார்கள். அவர்கள் ஒரு புதிய சூழலுக்குச் செல்லும்போது, உடனடியாகப் பேசமாட்டார்கள். அவர்கள் முதலில் சூழலைக் கவனிப்பார்கள். இது ஆரோக்கியமான மௌனம். இவர்களைப் பேசும்படி கட்டாயப்படுத்துவது அவர்களின் தன்னம்பிக்கையைப் பாதிக்கும்.

2. பயத்தினால் வரும் மௌனம் (Fear-based Silence): தவறு செய்துவிட்டாலோ அல்லது தண்டனை கிடைக்குமோ என்ற அச்சத்திலோ குழந்தைகள் மௌனமாவார்கள். “இதைச் சொன்னால் அம்மா திட்டுவார்களோ?” என்ற பயம் அவர்களைப் பூட்டிப்போடும். இது உறவில் இடைவெளி இருப்பதைக் காட்டுகிறது.

3. மன அழுத்த மௌனம் (Traumatic Silence): இதுதான் நாம் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டிய பகுதி. பள்ளியில் கேலி செய்யப்படுதல் (Bullying), உடல் ரீதியான அல்லது மன ரீதியான அத்துமீறல்கள் நடக்கும்போது, குழந்தைகள் ஒருவித அதிர்ச்சியில் மௌனமாகிவிடுவார்கள். அவர்களின் கண்களில் ஒருவிதத் தேடல் இருக்கும், ஆனால் உதடுகள் அசையாது.

உடல் மொழி: வார்த்தை இல்லா உரையாடல்

குழந்தைகள் பேசாதபோது, அவர்களின் உடல் பேசும். ஒரு சிறந்த மனநல ஆலோசகர் குழந்தையின் கண்களையும், கைகளின் அசைவையும்தான் முதலில் கவனிப்பார். நாமும் அதைச் செய்ய முடியும். உங்கள் குழந்தை உங்களைப் பார்க்காமல் தவிக்கிறதா? அல்லது நகம் கடிக்கிறதா? தூக்கத்தில் அடிக்கடி திடுக்கிட்டு எழுகிறதா? பசியின்மை அல்லது அளவுக்கு அதிகமான தூக்கம் தென்படுகிறதா?

இவை அனைத்தும் அந்த மௌனத்தின் வெளிப்பாடுகள். உதாரணமாக, ஒரு குழந்தை தன் கைகளை இறுக மூடிக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறது என்றால், அது ஏதோ ஒரு கோபத்தையோ அல்லது அதீதப் பயத்தையோ உள்ளுக்குள் அடக்கி வைத்திருக்கிறது என்று அர்த்தம். அவர்களின் தோள்கள் சுருங்கி இருந்தால், அவர்கள் தாழ்வு மனப்பான்மையில் இருக்கிறார்கள் என உணரலாம். நாம் அவர்களின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்து, “உன் மனதுக்குள் ஏதோ பாரம் இருக்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது, நான் உனக்கு உதவட்டுமா?” என்று மென்மையாகக் கேட்கும்போது, அந்த மௌனக் கோட்டை சரியத் தொடங்கும்.

டிஜிட்டல் மௌனம்: ஒரு நவீன சவால்

இன்றைய காலகட்டத்தில் நாம் ‘டிஜிட்டல் மௌனம்’ என்ற புதிய சவாலைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். கைப்பேசியும், கணினியும் குழந்தைகளின் உலகத்தை ஆக்கிரமித்துள்ளன. அவர்கள் திரைக்கு முன்னால் அமைதியாக அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, நாம் அவர்கள் சமத்தாக இருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால், அது ஒரு ஆபத்தான மௌனம். திரையில் மூழ்கியிருக்கும் குழந்தை, நிஜ உலகின் உணர்வுகளைக் கையாளத் தெரியாமல் திணறுகிறது. இது அவர்களின் சமூகத் திறன்களை (Social Skills) மழுங்கடிக்கிறது. குடும்ப உறுப்பினர்களிடையே உரையாடல் குறையும்போது, மௌனம் ஒரு சுவராக மாறுகிறது.

மௌனத்தை மொழியாக மாற்றும் நடைமுறைப் பயிற்சிகள்

பெற்றோர்களே, உங்கள் குழந்தையின் மௌனத்தை உடைக்க நீங்கள் ஒரு உளவியலாளராக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஒரு அன்பான தோழனாக அல்லது தோழியாக இருந்தால் போதும். இதோ சில எளிய பயிற்சிகள்:

1. ’15 நிமிடத் தாரக மந்திரம்’

தினமும் இரவு தூங்குவதற்கு முன்னால் 15 நிமிடங்கள் உங்கள் குழந்தையுடன் மட்டும் செலவிடுங்கள். அந்த நேரத்தில் கைப்பேசி, தொலைக்காட்சி எதுவுமே இருக்கக் கூடாது. நீங்கள் எதையும் அறிவுரையாகச் சொல்ல வேண்டாம். அவர்கள் அன்றைய நாளில் நடந்த ஏதோ ஒரு சிறு விஷயத்தைச் சொன்னாலும், அதைக் காது கொடுத்துக் கேளுங்கள். “அப்படியா?”, “பிறகு என்ன நடந்தது?” போன்ற ஊக்கப்படுத்தும் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துங்கள். இந்த 15 நிமிடங்கள் அவர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வைத் தரும். “என் பெற்றோர் எனக்காக இருக்கிறார்கள்” என்ற நம்பிக்கை வரும்போது, மௌனம் தானாக விலகும்.

2. உணர்வுச் சக்கரம் (The Feeling Wheel)

உங்கள் குழந்தைக்குத் தன் உணர்வுகளைச் சொல்லத் தெரியவில்லை என்றால், ஒரு காகிதத்தில் வெவ்வேறு உணர்ச்சிகளைக் குறிக்கும் படங்களை (சிரிப்பு, அழுகை, கோபம், பயம், ஆச்சரியம்) வரையுங்கள். “இன்று உன் மனம் இந்தச் சக்கரத்தில் எந்த இடத்தில் இருக்கிறது?” என்று விளையாட்டாகக் கேளுங்கள். அவர்கள் ஒரு படத்தைச் சுட்டிக்காட்டும்போது, “ஏன் அப்படி உணர்கிறாய்?” என்று மெதுவாக உரையாடலைத் தொடங்குங்கள். இது அவர்களுக்குத் தங்கள் உணர்வுகளை அடையாளம் காண உதவும் ஒரு சிறந்த உளவியல் பயிற்சி.

3. பிரதிபலிப்பு உரையாடல் (Reflective Listening)

குழந்தை ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லும்போது, அதை அப்படியே பிரதிபலித்துச் சொல்லுங்கள். உதாரணமாக, “பள்ளியில் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை” என்று குழந்தை சொன்னால், “ஏன் உனக்குப் பிடிக்கவில்லை? ஒழுங்காகப் படி” என்று சொல்லாமல், “ஓ, இன்று உனக்குப் பள்ளிக்குச் சென்றது மகிழ்ச்சியாக இல்லையா? ஏதோ உன்னை வருத்தப்பட வைத்திருக்கிறது போலிருக்கிறதே” என்று சொல்லுங்கள். உங்கள் வார்த்தைகளில் அவர்கள் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பு கிடைக்கும்போது, அவர்கள் இன்னும் அதிகமாகப் பேச முன்வருவார்கள்.

நாம் செய்யும் தவறுகள் என்ன?

பல நேரங்களில், குழந்தைகளின் மௌனத்திற்கு நாமும் ஒரு காரணமாகிவிடுகிறோம். நாம் கேட்கும் கேள்விகள் பல சமயம் ஒரு விசாரணை அதிகாரி கேட்பது போல இருக்கும். “ஏன் இப்படிச் செய்தாய்?”, “யார் சொன்னது?”, “ஏன் அமைதியாக இருக்கிறாய்?” – இந்தக் கேள்விகள் குழந்தையை இன்னும் தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளும்.

அதேபோல், அவர்களின் உணர்வுகளைக் குறைத்து மதிப்பிடுவது (Invalidating emotions) மிகப்பெரிய தவறு. “இதற்கெல்லாம் போய் அழுவார்களா?”, “இது ஒரு சின்ன விஷயம், விடு” என்று நாம் சொல்லும்போது, “நம் உணர்வுகளுக்கு இங்கே இடமில்லை” என்று குழந்தை முடிவெடுத்து மௌனமாகிறது. ஒரு குழந்தைக்கு உடைந்த பொம்மை என்பது, நமக்கு உடைந்த கார் போன்றது. அந்த வலியின் ஆழத்தை நாம் உணர வேண்டும்.

எப்போது தொழில்முறை ஆலோசனையை (Professional Help) நாட வேண்டும்?

எல்லா மௌனங்களையும் நாமே கையாண்டுவிட முடியாது. சில நேரங்களில் ஒரு நிபுணரின் உதவி அவசியமாகிறது. பின்வரும் அறிகுறிகள் தென்பட்டால், தயங்காமல் ஒரு மனநல ஆலோசகரை அணுகுங்கள்:

• குழந்தை தொடர்ச்சியாக இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் யாரிடமும் பேசாமல் தனிமையில் இருந்தால்.
• அவர்களின் அன்றாடச் செயல்பாடுகளில் (உணவு, தூக்கம், படிப்பு) பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டால்.
• தன்னைத் தானே காயப்படுத்திக்கொள்ளும் எண்ணங்கள் அல்லது செயல்கள் தென்பட்டால்.
• முன்பு ஆர்வமாகச் செய்த விஷயங்களில் இப்போது அறவே ஆர்வம் இல்லாமல் இருந்தால்.
• அதிகப்படியான பயம் அல்லது காரணமில்லாத அழுகை தொடர்ந்தால்.

மனநல ஆலோசகரை அணுகுவது என்பது ஏதோ ஒரு குறைபாடு என்று அர்த்தமல்ல. அது உங்கள் குழந்தையின் மனதிற்கு ஒரு இதமான மருந்தைத் தேடுவது போன்றதுதான். ஆரம்பக்காலத் தலையீடு (Early Intervention) ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலத்தையே மாற்றியமைக்கும்.

பெற்றோருக்கான ஒரு சிறு சுயபரிசோதனை

நாம் குழந்தைகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் முன், நம்மை நாமே ஒரு நிமிடம் கேட்டுக்கொள்வோம். நாம் வீட்டில் எப்படி இருக்கிறோம்? நாம் நம் இணையருடன் அல்லது மற்றவர்களுடன் பேசும்போது கோபத்தையோ, மௌனத்தையோ ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துகிறோமா? குழந்தைகள் நம்மைப் பார்த்துதான் கற்கிறார்கள். நாம் நம் உணர்வுகளை ஆரோக்கியமாக வெளிப்படுத்தினால், அவர்களும் அதைப் பின்பற்றுவார்கள். “இன்று அலுவலகத்தில் எனக்கு கொஞ்சம் வேலையினால் சோர்வாக இருக்கிறது, அதனால் நான் சற்று அமைதியாக இருக்கிறேன்” என்று நீங்கள் உங்கள் உணர்வைப் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது, உணர்வுகளைப் பகிர்வது தவறு அல்ல என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்வார்கள்.

முடிவுரை

குழந்தைகளின் மௌனம் என்பது ஒரு பூட்டிய அறை அல்ல; அது ஒரு திறக்கப்படாத கடிதம். அந்தக் கடிதத்தை வாசிக்க பொறுமையும், அன்பும், கொஞ்சம் உளவியல் புரிதலும் தேவை. நாம் அவர்களுக்கு விலையுயர்ந்த பொம்மைகளையும், வசதிகளையும் கொடுப்பதை விட, அவர்களின் மௌனத்தைச் செவிமடுக்கும் காதுகளைக் கொடுப்பதே மிகச்சிறந்த பரிசு.

அன்பு பெற்றோர்களே, உங்கள் குழந்தையின் மௌனம் உங்களை அச்சுறுத்த வேண்டாம். அது ஒரு வாய்ப்பு – அவர்களை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வதற்கான வாய்ப்பு. அவர்கள் பேசாதபோது, அவர்களின் கைகளைப் பிடித்துக்கொள்ளுங்கள். “நான் உன்னைப் புரிந்து கொள்கிறேன், உனக்காக நான் இருக்கிறேன்” என்ற உங்கள் தொடுதலும், பார்வையும் ஆயிரம் வார்த்தைகளுக்குச் சமம்.

நாம் ஒன்றிணைந்து ஒரு ஆரோக்கியமான தலைமுறையை உருவாக்குவோம். வார்த்தைகளால் மட்டுமல்ல, மௌனத்தாலும் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு அழகான உறவை உங்கள் குழந்தையுடன் வளர்த்தெடுங்கள். நினைவிருக்கட்டும், ஒரு குழந்தையின் மௌனம் கலைந்து அவர்கள் மனம் திறந்து பேசும் அந்த நிமிடம், ஒரு வசந்த காலம் மலர்வதற்குச் சமம். அந்த வசந்தத்தை உங்கள் இல்லங்களில் கொண்டு வர இந்த உளவியல் புரிதல் என்றும் உங்களுக்குத் துணையாக இருக்கும்.