தனிமையின் நிழலிலிருந்து மனதின் வசந்தத்திற்கு: முதுமையை இனிமையாக்கும் ஒரு பயணம்

முன்னுரை

வாழ்க்கை என்பது ஒரு நதியைப் போன்றது. துள்ளிக் குதிக்கும் சிற்றோடையாய் இளமை தொடங்குகிறது, பின் ஆர்ப்பரிக்கும் ஆறாக நடுத்தர வயது பயணிக்கிறது, இறுதியில் அமைதியான, ஆழமான கடலைச் சேரும் தருணத்திற்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு நிதானமான ஓட்டமே முதுமை. ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக இன்றைய வேகமான உலகில், இந்த அமைதியான ஓட்டத்தை ‘தனிமை’ என்னும் பாசி படிந்து மறைத்துவிடுகிறது.

என் அன்பிற்குரியவர்களே, ஒரு மனநல ஆலோசகராக எனது அறையில் நான் அமர்ந்திருக்கும்போது, பல முதியவர்கள் என்னிடம் பகிர்ந்துகொள்ளும் முதல் உணர்வு, “யாரும் என்னை கவனிப்பதில்லை” அல்லது “நான் யாருக்கும் தேவையில்லை” என்பதுதான். இந்த வரிகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் வலி மிகப்பெரியது. முதுமை என்பது நோயல்ல, அது ஒரு அனுபவத்தின் முதிர்ச்சி. ஆனால், அந்த முதிர்ச்சியை அனுபவிக்க விடாமல் தனிமை நம்மைச் சிறைபிடிக்கிறது. இந்தத் தனிமையைத் துடைத்து, நம் வாழ்வின் அந்திமக் காலத்தை எப்படி ஒரு பொற்காலமாக மாற்றுவது என்பதைப் பற்றி நாம் இங்கே விரிவாகப் பேசப்போகிறோம். இது வெறும் கட்டுரை அல்ல, உங்கள் மனதோடு நான் நடத்தும் ஒரு உரையாடல்.

தனிமை ஏன் இவ்வளவு வலிக்கிறது? – ஒரு உளவியல் பார்வை

முதுமையில் ஏற்படும் தனிமையை வெறும் “யாரும் அருகில் இல்லை” என்ற நிலையாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. இது ஒரு ‘இருத்தலியல் நெருக்கடி’ (Existential Crisis). நாம் பல தசாப்தங்களாக ஒரு அடையாளத்தோடு வாழ்ந்திருப்போம். ஒரு அலுவலகத்தில் மேலாளராக, ஒரு குடும்பத்தின் தலைவியாக, பிள்ளைகளின் வழிகாட்டியாக இருந்திருப்போம். பணி ஓய்வுக்குப் பிறகும், பிள்ளைகள் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தேடிச் சென்ற பிறகும், அந்த ‘அடையாளம்’ நம்மிடமிருந்து பறிபோனதாக நாம் உணர்கிறோம்.

உளவியல் ரீதியாக, மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு. நமக்கு அங்கீகாரமும், அன்பும் எப்போதும் தேவைப்படுகிறது. முதுமையில் உடல் ரீதியான மாற்றங்கள் (காது கேளாமை, பார்வைக் குறைபாடு, உடல் வலி) நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகத்திலிருந்து நம்மைத் துண்டிக்கின்றன. இதனால் மூளையில் ‘கார்டிசோல்’ (Cortisol) போன்ற மன அழுத்த ஹார்மோன்கள் அதிகமாகச் சுரக்கின்றன. இது வெறும் மனக்கவலை மட்டுமல்ல, இது இதய நோய், தூக்கமின்மை மற்றும் நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி குறைவதற்கும் காரணமாகிறது. “தனிமை என்பது ஒரு தொற்றுநோய் போல மெதுவாக நம்மைச் சிதைக்கும் ஆற்றல் கொண்டது” என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

ஆறுமுகத்தின் கதை: காலியான அலைபேசி அழைப்புகள்

எனது ஆலோசனைக் கூட்டத்திற்கு வந்த 68 வயது திரு. ஆறுமுகம் அவர்களின் கதையை இங்கே குறிப்பிட விரும்புகிறேன். அவர் ஒரு பெரிய பொதுத்துறை நிறுவனத்தில் உயர் அதிகாரியாக இருந்தவர். பணியில் இருந்தபோது அவர் அலைபேசி ஒரு நிமிடம்கூட ஓயாது. ஆனால் ஓய்வு பெற்ற ஒரு வாரத்தில், அந்த அலைபேசி அமைதியானது. “டாக்டர், போன் அடிக்காததுதான் எனக்குப் பெரிய வலியைக் கொடுக்குது. நான் இப்போ யாருக்கும் பயனில்லாதவன் ஆகிட்டேனோன்னு தோணுது” என்றார்.

இங்கே ஆறுமுகம் எதிர்கொண்டது ‘பயனற்ற நிலை உணர்வு’ (Sense of Worthlessness). சமூகத்தில் தனக்கிருந்த மதிப்பு குறைந்துவிட்டதாக அவர் எண்ணினார். இதுதான் தனிமையின் முதல் விதை. நாம் செய்யும் வேலையும், நம்மிடம் இருக்கும் அதிகாரமும்தான் நம் அடையாளம் என்று நாம் தவறாக நம்புவதே இதற்கு அடிப்படை காரணம்.

முதுமையின் தனிமையை எதிர்கொள்ளும் நடைமுறைத் தீர்வுகள்

தனிமை என்பது ஒரு பூட்டப்பட்ட அறை என்றால், அதன் சாவி நம்மிடம்தான் இருக்கிறது. நாம் கதவைத் திறக்கத் தயாராக இருந்தால், வெளிச்சம் தானாக உள்ளே வரும். இதோ சில எளிய, ஆனால் ஆழமான மாற்றங்கள்:

1. புதிய அடையாளத்தைக் கண்டறிதல்

நீங்கள் ஓய்வு பெற்றது வேலையிலிருந்துதானே தவிர, வாழ்க்கையிலிருந்து அல்ல. இதுவரை உங்கள் பிள்ளைகளுக்காகவும், சமூகத்திற்காகவும் வாழ்ந்தீர்கள். இப்போது உங்களுக்காக வாழக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். சிறுவயதில் உங்களுக்கு ஓவியம் வரையப் பிடிக்குமா? அல்லது ஒரு கருவியைச்奏ிக்கப் பிடிக்குமா? அதை இப்போது தூசு தட்டுங்கள். “கற்றலுக்கு வயதில்லை” என்பது வெறும் பொன்மொழி அல்ல, அது மூளையைப் புத்துணர்ச்சியுடன் வைத்திருக்கும் ஒரு அறிவியல் உண்மை. புதிய விஷயங்களைக் கற்கும்போது மூளையில் புதிய நரம்புப் பாதைகள் (Neural pathways) உருவாகின்றன, இது அல்சைமர் போன்ற நோய்களிலிருந்தும் நம்மைப் பாதுகாக்கிறது.

2. டிஜிட்டல் உலகத்தை வசப்படுத்துதல்

தொழில்நுட்பம் இளைஞர்களுக்கு மட்டுமானது என்ற எண்ணத்தை முதலில் கைவிடுங்கள். இன்று உங்கள் பிள்ளைகளும் பேரப்பிள்ளைகளும் ஒரு திரைக்குப் பின்னால் இருக்கிறார்கள் என்றால், நீங்களும் அந்தத் திரைக்குள் நுழையுங்கள். வாட்ஸ்அப் (WhatsApp), ஸ்கைப் (Skype) போன்றவற்றைப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்வது உங்களை உலகத்துடன் இணைக்கும். ஆனால், அதே சமயம் சமூக வலைதளங்களில் வரும் தேவையற்ற எதிர்மறைச் செய்திகளைத் தவிர்க்கும் பக்குவத்தையும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

3. சமூகத்தோடு கைகோர்த்தல்

உங்கள் வீட்டின் நான்கு சுவர்களுக்குள் உலகம் முடிந்துவிடவில்லை. உங்கள் பகுதியில் இருக்கும் முதியோர் சங்கங்கள், நடைப்பயிற்சி குழுக்கள் அல்லது ஆன்மீகக் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ளுங்கள். ‘சமூகப் பிணைப்பு’ (Social Bonding) என்பது ஒரு மருந்தைப் போன்றது. உங்களுடைய அதே வயதில் இருப்பவர்களுடன் பேசும்போது, உங்கள் பிரச்சனைகள் உங்களுடையது மட்டுமல்ல, அது ஒரு பொதுவான பருவகால மாற்றம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வீர்கள்.

லட்சுமி அம்மாவின் மாற்றம்

72 வயது திருமதி. லட்சுமி அவர்கள் கணவரை இழந்த பிறகு மிகுந்த மனச்சோர்வில் இருந்தார். அவரது பிள்ளைகள் வெளிநாட்டில் இருந்தனர். அவரிடம் நான் சொன்ன ஒரு ஆலோசனை: “உங்களுக்குத் தெரிந்த கைவினைத் தொழிலை (தையல்) பக்கத்து வீட்டு சிறுமிகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுங்கள்” என்பதுதான். இன்று அவர் ஒரு சிறிய குழுவை உருவாக்கி, அவர்களுக்குத் தையல் கற்றுக்கொடுக்கிறார். “இப்போ எனக்குத் தனிமையைப் பத்தி நினைக்க நேரமே இல்லை டாக்டர்” என்கிறார் அவர் புன்னகையுடன். இங்கே நடந்தது என்ன? அவர் தனது தனிமையை ‘பகிர்வு’ (Sharing) மூலம் போக்கிக்கொண்டார்.

உடல் நலமும் மன நலமும்: பிரிக்க முடியாத பிணைப்பு

மனம் நன்றாக இருக்க உடல் ஒத்துழைக்க வேண்டும். முதுமையில் ஏற்படும் சிறிய உடல் உபாதைகள் கூட பெரிய மன அழுத்தத்தைத் தரும். எனவே, “உடலைப் பேணுதல் என்பது மனதைப் பேணுவதாகும்”.

தினமும் காலையில் மென்மையான நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளுங்கள். சூரிய ஒளி உங்கள் மேல் படும்போது உடலுக்குக் கிடைக்கும் வைட்டமின்-டி (Vitamin D) மனநிலையைச் சீராக வைக்க உதவும். அதேபோல், சரிவிகித உணவு மற்றும் போதுமான நீர் அருந்துதல் மிக அவசியம். தூக்கமின்மை முதுமையில் ஒரு பெரிய சவால். இரவு நேரங்களில் அதிக நேரம் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதைத் தவிர்த்துவிட்டு, அமைதியான இசையோ அல்லது புத்தக வாசிப்பையோ பழக்கமாக்கிக் கொள்ளுங்கள்.

குடும்ப உறுப்பினர்களின் பங்கு: அன்பின் கரங்கள்

இக்கட்டுரையை வாசிக்கும் இளைஞர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றுதான்: உங்கள் பெற்றோருக்கு நீங்கள் தரும் விலை உயர்ந்த பரிசு உங்கள் ‘நேரம்’ மட்டுமே. அவர்களுக்குப் பணம் தேவைப்படலாம், ஆனால் அதைவிட அதிகமாக உங்கள் காதுகள் தேவைப்படுகின்றன.

அவர்கள் சொன்ன கதையையே மீண்டும் சொன்னாலும் சலிக்காமல் கேளுங்கள். அவர்களின் ஆலோசனைகளைக் கேட்டுப் பெறுங்கள். அது அவர்களுக்கு “நாங்கள் இன்னும் மதிக்கப்படுகிறோம்” என்ற உணர்வைத் தரும். வாரத்திற்கு ஒரு முறை அவர்களை வெளியே அழைத்துச் செல்லுங்கள். அவர்கள் முதுமை அடைந்திருக்கலாம், ஆனால் அவர்களுக்குள்ளும் ஒரு குழந்தை இருக்கிறது என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்.

எப்போது தொழில்முறை ஆலோசனையை (Professional Help) நாட வேண்டும்?

எல்லாத் தனிமையும் மனச்சோர்வு அல்ல. ஆனால், சில நேரங்களில் அது தீவிரமான மனநலப் பாதிப்பாக மாறக்கூடும். பின்வரும் அறிகுறிகள் தென்பட்டால் தயங்காமல் ஒரு மனநல ஆலோசகரையோ அல்லது உளவியல் நிபுணரையோ அணுகுங்கள்:

• தொடர்ச்சியான தூக்கமின்மை அல்லது அதிகப்படியான தூக்கம்.
• உணவின் மீது துளியும் விருப்பமில்லாமல் போவது.
• யாரோடும் பேசப் பிடிக்காமல் இருட்டறைக்குள் முடங்கிக் கிடப்பது.
• தற்கொலை எண்ணங்கள் அல்லது “வாழ்ந்தது போதும்” என்ற விரக்தி மேலோங்குவது.
• காரணமே இல்லாமல் அடிக்கடி அழுவது அல்லது எரிச்சலடைவது.

மனநல ஆலோசனை பெறுவது பலவீனம் அல்ல, அது உங்களை நீங்களே நேசிப்பதன் அடையாளம். மருந்துகள் மற்றும் உளவியல் பயிற்சிகள் (CBT போன்ற முறைகள்) உங்கள் வாழ்வின் வண்ணங்களை மீண்டும் மீட்டுத் தரும்.

முடிவுரை: இனிமை என்பது எண்ணத்தில்தான் இருக்கிறது

அன்பானவர்களே, முதுமை என்பது ஒரு முடிவல்ல, அது ஒரு முதிர்ச்சியான தொடக்கம். தனிமை என்பது ஒரு மேகம் போன்றது; அது சூரியனைச் சிறிது காலம் மறைக்கலாம், ஆனால் சூரியனை அழித்துவிட முடியாது. உங்கள் மனதிற்குள் இருக்கும் அந்தச் சூரியனை மீண்டும் பிரகாசிக்கச் செய்யுங்கள்.

கடந்த காலத்தின் இழப்புகளைப் பற்றியும், வருங்காலத்தின் அச்சத்தைப் பற்றியும் சிந்திப்பதை விடுத்து, இந்த ‘நிகழ்கணத்தில்’ (Present Moment) வாழுங்கள். ஒரு செடிக்கு நீர் ஊற்றுவது, ஒரு பறவைக்கு தானியம் வைப்பது, ஒரு குழந்தையோடு விளையாடுவது எனச் சிறிய விஷயங்களில் பேரானந்தத்தைக் கண்டடையுங்கள்.

வாழ்க்கை என்பது நாம் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தோம் என்பதில் இல்லை, அந்த ஆண்டுகளை எப்படி வாழ்ந்தோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது. தனிமையைத் துடைப்போம், முதுமையை வசந்தமாக்குவோம். நினைவில் கொள்ளுங்கள், நீங்கள் ஒருபோதும் தனிமையில் இல்லை; உங்கள் அனுபவங்களும், உங்கள் மனவலிமையும் எப்போதும் உங்களுடனேயே இருக்கின்றன.

வாழ்க்கை இன்னும் அழகாக இருக்கிறது, அதை ரசிக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்!