திரைக்குப் பின்னால் தொலைந்த தேடல்: டிஜிட்டல் மாயையிலிருந்து மீண்டு வருவோம்

முன்னுரை

என் அன்பிற்குரிய வாசகர்களே, ஒரு நிமிடம் உங்கள் கண்களை மூடி யோசித்துப் பாருங்கள். இன்று காலை நீங்கள் கண் விழித்ததும் முதலில் செய்தது என்ன? உங்கள் அருகில் இருந்தவர்களின் முகத்தைப் பார்த்தீர்களா? அல்லது ஜன்னல் வழியாக வரும் அதிகாலை வெளிச்சத்தை ரசித்தீர்களா? பெரும்பாலும் நம் அனைவரின் பதிலும் ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். நாம் முதலில் தேடியது நம் கைப்பேசியைத்தான். திரையைத் தேய்த்து (Scroll) யாராவது செய்தி அனுப்பி இருக்கிறார்களா, உலகில் என்ன நடக்கிறது என்று பார்ப்பதிலேயே நம் பொழுது புலர்கிறது.

ஒரு மனநல ஆலோசகராக, ஒவ்வொரு நாளும் பல மனிதர்களை நான் சந்திக்கிறேன். அவர்கள் சொல்வது, “ஏனோ தெரியவில்லை, எனக்கு எப்போதும் ஒருவிதமான பதற்றம் இருக்கிறது”, “யாரோடும் என்னால் ஆழமாகப் பேச முடியவில்லை”, “வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒன்று குறைகிறது” என்பதுதான். இந்தக் குறைகளுக்கெல்லாம் மூலகாரணம் நாம் வாழும் இந்த ‘டிஜிட்டல் உலகம்’ என்பதுதான் பலருக்கும் தெரிவதில்லை. நாம் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம், ஆனால் உண்மையில் தொழில்நுட்பம் நம்மைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. வாருங்கள், இந்தப் டிஜிட்டல் மாயையின் ஆழத்தைப் பற்றியும், அதிலிருந்து நமது மனதை மீட்டெடுப்பது எப்படி என்பது பற்றியும் ஒரு நண்பனாக, ஒரு ஆலோசகராக உங்களோடு உரையாடுகிறேன்.

மாய வலைக்குள் விழும் நம் மூளை: ஓர் அறிவியல் பார்வை

ஏன் நம்மால் கைப்பேசியைக் கீழே வைக்க முடிவதில்லை? இதற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய அறிவியல் விளையாட்டு இருக்கிறது. நம் மூளையில் ‘டோபமைன்’ (Dopamine) என்ற ஒரு வேதிப்பொருள் சுரக்கிறது. இதை ‘மகிழ்ச்சி தரும் ஹார்மோன்’ என்று சொல்லலாம். ஒரு புதிய செய்தி வரும்போது, ஒரு ‘லைக்’ (Like) கிடைக்கும்போது அல்லது ஒரு சுவாரஸ்யமான வீடியோவைப் பார்க்கும்போது நம் மூளை இந்த டோபமைனைச் சுரக்கிறது. இது ஒரு வகையான போதை போன்றது.

முடிவற்ற சுருள் (Infinite Scroll) என்ற தொழில்நுட்பம், நாம் கீழே தள்ளத் தள்ள புதிய விஷயங்களைக் காட்டிக் கொண்டே இருக்கும். இது நம் மூளையைத் தொடர்ச்சியான எதிர்பார்ப்பிலேயே வைத்திருக்கிறது. அடுத்தது என்ன? அடுத்தது என்ன? என்று தேடித் தேடியே நம் மனம் சோர்வடைகிறது. ஒரு கட்டத்தில், நிஜ வாழ்க்கையின் மெதுவான ஓட்டம் நமக்கு சலிப்பைத் தர ஆரம்பிக்கிறது. செடி வளர்வதைப் பார்ப்பதிலோ, ஒரு புத்தகத்தை வாசிப்பதிலோ கிடைக்காத அந்த ‘உடனடித் திருப்தி’ (Instant Gratification) மொபைல் திரையில் கிடைப்பதால், நாம் அதற்கு அடிமையாகிறோம்.

நிழல் உலகமும் நிஜ மனிதர்களும்: அனிதாவின் கதை

இங்கே நான் அனிதா (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) என்பவரைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். 28 வயதான அனிதா ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறார். அவர் என்னிடம் வந்தபோது மிகுந்த மனச்சோர்வுடன் காணப்பட்டார். “சார், என் நண்பர்கள் எல்லாரும் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள் என்று பாருங்கள். ஒருவன் வெளிநாடு செல்கிறான், ஒருத்தி விலையுயர்ந்த கார் வாங்குகிறாள், இன்னொருத்தி தன் கணவருடன் எப்போதும் சிரித்துக் கொண்டே புகைப்படம் போடுகிறாள். ஆனால் என் வாழ்க்கை மட்டும் ஏன் இப்படி சாதாரணமாக இருக்கிறது?” என்று கேட்டார்.

இதுதான் இன்றைய டிஜிட்டல் உலகின் மிகப்பெரிய சாபம்: ‘சமூக ஒப்பீடு’ (Social Comparison). மற்றவர்கள் தங்களின் வாழ்க்கையில் நடக்கும் மிகச்சிறந்த தருணங்களை (Highlight Reel) மட்டுமே சமூக வலைதளங்களில் பகிர்கிறார்கள். அதை நாம் அவர்களின் முழுமையான வாழ்க்கை என்று நம்பிவிடுகிறோம். அவர்களின் திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் கண்ணீரோ, கடனோ, சண்டைகளோ நமக்குத் தெரிவதில்லை. அனிதாவிடம் நான் சொன்னது இதுதான்: “அனிதா, நீங்கள் மற்றவர்களின் விளம்பரப் படத்தையும் (Trailer) உங்கள் வாழ்க்கையின் திரைக்குப் பின்னாலுள்ள காட்சிகளையும் (Behind the scenes) ஒப்பிடுகிறீர்கள். இது எவ்வளவு பெரிய அநீதி?”

தனிமையில் ஒரு கூட்டம்: டிஜிட்டல் உலகின் முரண்

நாம் இன்று ஆயிரக்கணக்கான ‘நண்பர்களுடன்’ இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். ஆனால், உண்மையில் நாம் முன்னெப்போதையும் விட இன்றுதான் அதிக தனிமையை உணர்கிறோம். ஒரு ஹோட்டலுக்குச் சென்றால், நான்கு நண்பர்கள் அமர்ந்திருப்பார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொள்வதில்லை; மாறாக, நால்வரும் தங்கள் போன்களில் மூழ்கி இருப்பார்கள். தாங்கள் சாப்பிடும் உணவை புகைப்படம் எடுத்து மற்றவர்களுக்குக் காட்டுவதில் இருக்கும் ஆர்வம், அருகில் இருப்பவருடன் அந்த உணவைப் பகிர்ந்து உண்பதில் இல்லை.

உளவியல் ரீதியாக, மனிதர்களுக்குத் தேவைப்படுவது ‘உணர்வுபூர்வமான நெருக்கம்’ (Emotional Intimacy). திரையில் அனுப்பப்படும் ஒரு ‘ஹார்ட்’ (Heart) சின்னம், நேரில் பார்த்துச் சொல்லும் ஒரு ஆறுதல் வார்த்தைக்கு ஈடாகாது. நாம் டிஜிட்டல் உலகில் தொலைந்து போகும்போது, நம்முடைய சமூகத் திறன்களை (Social Skills) மெல்ல மெல்ல இழக்கிறோம். ஒருவருடைய கண்களைப் பார்த்துப் பேசுவதற்கோ, மற்றவர்களின் உடல் மொழியைப் புரிந்து கொள்வதற்கோ நமக்குத் தயக்கம் ஏற்படுகிறது.

சஞ்சய்யின் போராட்டம்: ஒரு பாடமாக

கல்லூரி மாணவரான சஞ்சய், ஆன்லைன் விளையாட்டுகளுக்கு (Gaming) அடிமையாகி இருந்தார். இரவு முழுவதும் விளையாட்டு, பகல் முழுவதும் தூக்கம். இதனால் அவர் படிப்பில் பின்தங்கியது மட்டுமல்லாமல், யாரிடமும் பேசப் பிடிக்காமல் தன் அறைக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தார். அவரிடம் பேசியபோது, “நிஜ உலகில் நான் ஒரு சாதாரணமானவன், ஆனால் அந்த விளையாட்டில் நான் ஒரு வீரன், எனக்கு நிறைய அதிகாரங்கள் உள்ளன” என்றார்.

இது ஒரு ஆபத்தான தப்பித்தல் மனநிலை (Escapism). நிஜ வாழ்வின் சவால்களை எதிர்கொள்ள முடியாதபோது, டிஜிட்டல் உலகம் தரும் அந்தப் போலி அதிகாரத்தில் நாம் தஞ்சம் புகுகிறோம். சஞ்சய்க்குத் தேவைப்பட்டது மனநல ஆலோசனை மட்டுமல்ல, நிஜ உலகின் சிறிய வெற்றிகளை ருசிக்க வைக்கும் பயிற்சிகளும்தான்.

மனநல பாதிப்புகள்: நாம் கவனிக்க வேண்டிய எச்சரிக்கை மணிகள்

தொடர்ச்சியான டிஜிட்டல் பயன்பாடு நம் மனதில் பல மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. அவற்றில் சில முக்கியமானவற்றை நாம் கவனிக்க வேண்டும்:

1. கவனச்சிதறல் (Attention Deficit): ஒரு வேலையில் 10 நிமிடங்களுக்கு மேல் நம்மால் கவனம் செலுத்த முடிவதில்லை. மனம் உடனே போனைத் தேடுகிறது.
2. தூக்கமின்மை: போனில் இருந்து வரும் ‘நீல ஒளி’ (Blue Light) மெலடோனின் என்ற உறக்க ஹார்மோனைப் பாதிக்கிறது. இதனால் ஆழ்ந்த உறக்கம் கிடைப்பதில்லை.
3. பதற்றம் (FOMO – Fear Of Missing Out): எங்கே நாம் எதையாவது தவற விட்டுவிடுவோமோ என்ற பயம். ஒரு மணிநேரம் போன் இல்லையென்றால் கை நடுக்கம் எடுப்பது போன்ற உணர்வு.
4. உடல் உருவக் கவலை (Body Image Issues): ‘பில்டர்’ போடப்பட்ட முகங்களைப் பார்த்துவிட்டு, நம் இயற்கையான முகத்தை நாம் வெறுக்கத் தொடங்குவது.

குறிப்பு: உங்களுக்குத் தூக்கமின்மை தீவிரமாக இருந்தாலோ அல்லது தற்கொலை எண்ணங்கள் போன்ற தீவிர மன உளைச்சல் ஏற்பட்டாலோ, தயவுசெய்து தாமதிக்காமல் ஒரு தொழில்முறை மனநல ஆலோசகரை (Psychiatrist or Psychologist) அணுகுங்கள். உதவி கேட்பது பலவீனம் அல்ல, அது புத்திசாலித்தனம்.

மீண்டு வருதல்: டிஜிட்டல் மினிமலிசம் (Digital Minimalism)

டிஜிட்டல் உலகத்தை நாம் முழுமையாகத் தவிர்க்க முடியாது, அது தேவையுமில்லை. ஆனால், அதை நாம் எப்படி ஆளப் போகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம். இதோ உங்கள் மன அமைதிக்காகச் சில எளிய பயிற்சிகள்:

1. ‘நோட்டிபிகேஷன்’ (Notification) என்ற அரக்கனை விரட்டுங்கள்

நமது போனில் வரும் ஒவ்வொரு ‘டிங்’ சத்தமும் நம் கவனத்தைச் சிதறடிக்கிறது. அத்தியாவசியமான அழைப்புகள் மற்றும் செய்திகளைத் தவிர மற்ற அனைத்து செயலிகளின் நோட்டிபிகேஷன்களையும் அணைத்து வையுங்கள். போன் உங்களை அழைக்கக் கூடாது, உங்களுக்குத் தேவைப்படும்போது மட்டுமே நீங்கள் போனைப் பார்க்க வேண்டும்.

2. காலை மற்றும் இரவு நேர மேஜிக்

தூங்கி எழுந்த முதல் ஒரு மணிநேரமும், தூங்குவதற்கு முன்னால் ஒரு மணிநேரமும் ‘டிஜிட்டல் இல்லாத நேரம்’ (No-Gadget Zone) என்று முடிவு செய்யுங்கள். காலையில் எழுந்ததும் உங்கள் எண்ணங்களை ஒரு டைரியில் எழுதுங்கள் அல்லது மெல்லிய நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளுங்கள். இரவில் போனுக்குப் பதில் ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கலாம். இது உங்கள் மூளையை அமைதிப்படுத்தும்.

3. 20-20-20 விதி

நீங்கள் வேலை நிமித்தமாகத் திரையைப் பார்க்க வேண்டியிருந்தால், ஒவ்வொரு 20 நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை, 20 அடி தூரத்தில் உள்ள ஒரு பொருளை, 20 வினாடிகள் பாருங்கள். இது உங்கள் கண்களுக்கு மட்டுமல்ல, உங்கள் மனதிற்கும் ஒரு சிறிய இடைவெளியைத் தரும்.

4. ‘ஜோமோ’வை (JOMO) அனுபவியுங்கள்

FOMO (Fear Of Missing Out) என்பதற்குப் பதிலாக JOMO (Joy Of Missing Out) என்பதைப் பழகுங்கள். அதாவது, “யாரோ எங்கோ பார்ட்டிக்குப் போனால் எனக்கு என்ன? நான் இப்போது என் குடும்பத்துடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன், இது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது” என்ற மனநிலை. நடப்பவற்றில் கலந்து கொள்ளவில்லை என்ற வருத்தத்தை விட, இப்போது நான் எங்கே இருக்கிறேனோ அதில் முழுமையாக இருக்கிறேன் என்ற மகிழ்ச்சியே சிறந்தது.

உணர்வுகளோடு உரையாடுங்கள்

நாம் எப்போது சமூக வலைதளங்களுக்குள் அதிகம் நுழைகிறோம் என்று கவனித்திருக்கிறீர்களா? நாம் சலிப்பாக உணரும்போது, சோகமாக இருக்கும்போது அல்லது தனிமையாக உணரும்போதுதான். அந்தத் தருணத்தில் போனை எடுப்பதற்குப் பதிலாக, “இப்போது நான் என்ன உணர்கிறேன்?” என்று உங்களுக்குள்ளே கேட்டுப் பாருங்கள்.

சோகமாக இருந்தால், அதைப் போக்க ஒரு சிறிய நடைப்பயிற்சி செல்லலாம் அல்லது ஒரு நண்பருக்குப் போன் செய்து பேசலாம். சலிப்பாக இருந்தால், ஏதாவது ஒரு கலையில் (ஓவியம், இசை, சமையல்) ஈடுபடலாம். உணர்ச்சிகளைத் திரையில் புதைக்காமல், அவற்றை உணரப் பழகுங்கள். மனம் என்பது ஒரு தோட்டம் போன்றது. அதில் களைகளாக இருக்கும் டிஜிட்டல் தேடல்களை நீக்கிவிட்டு, நிஜமான உறவுகள் மற்றும் சுய முன்னேற்றம் எனும் விதைகளை நடுவோம்.

முடிவுரை

டிஜிட்டல் உலகம் என்பது ஒரு அழகான கருவி, ஆனால் அது ஒரு மோசமான எஜமானன். அந்த மாயத் திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் உலகம் ஒருபோதும் உங்கள் நிஜ வாழ்க்கைக்கு ஈடாகாது. உங்கள் குழந்தையின் சிரிப்பு, அம்மாவின் கைமணம், நண்பனின் கை குலுக்கல், அதிகாலைப் பனியின் குளிர்ச்சி – இவை எதையும் எந்த ஒரு ‘ஆப்’பும் (App) உங்களுக்குத் தந்துவிட முடியாது.

வாழ்க்கை என்பது திரையில் ஓடும் வீடியோ அல்ல; அது நாம் ஒவ்வொரு நொடியும் சுவாசிக்கும் காற்று. டிஜிட்டல் மாயைகளில் தொலைந்து போகாமல், உங்களை நீங்களே கண்டடையுங்கள். இன்று ஒரு நாள், சில மணிநேரங்கள் உங்கள் கைப்பேசியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, உங்களைச் சுற்றி இருக்கும் உலகத்தைப் பாருங்கள். அங்குதான் உண்மையான வாழ்க்கை காத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

நினைவில் கொள்ளுங்கள்: நீங்கள் ஒரு ‘யூசர் ஐடி’ (User ID) அல்ல, நீங்கள் ஒரு அற்புதமான மனிதர். உங்கள் மனம் விலைமதிப்பற்றது. அதைத் திரையில் சிதறவிடாதீர்கள். வாருங்கள், நிஜ உலகில் இன்னும் ஆழமாகப் பயணிப்போம்!